II SA/Sz 165/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2024 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 5 lutego 2024 r. nr SKO.4150.98.2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. W dniu 19 listopada 2021 r. S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. , (dalej "spółka", "skarżąca") złożyła do Wójta Gminy W. wniosek z 18 listopada 2021 r. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i wykonaniem urządzeń budowlanych na terenie działki nr [...] w obrębie O., gmina W.. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S. (RDOŚ), działając na podstawie art. 91 pkt 2a, art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098 ze zm., dalej "u.o.o."), art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej "u.p.z.p."), art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej "K.p.a.") wydał w dniu 3 lutego 2022 r. postanowienie nr WST-Z.612.52.2022.RK, w którym odmówił spółce uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i wykonaniem urządzeń budowlanych na terenie działki nr [...] wraz z jej podziałem. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (GDOŚ) wydał w dniu 29 stycznia 2023 r. postanowienie nr DOA-WPPOH.612.87.2022.AG, w którym po rozpoznaniu zażalenia spółki, utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ z dnia 3 lutego 2022 r. Wójt Gminy W. wydał w dniu 19 grudnia 2023 r. na podstawie art. 59, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 2-5 i ust. 4 w związku z art. 54 u.p.z.p., art. 104 K.p.a. decyzję nr [...], w której odmówił spółce ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ I instancji podał, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (mpzp). Organ I instancji przytoczył treść art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wskazał, że przedmiotowa inwestycja znajduje się w obszarze specjalnej ochrony ptaków sieci Natura 2000 Puszcza nad Gwdą, dla którego zarządzeniem RDOŚ ustanowiono plan zdań ochronnych oraz w obszarze chronionego krajobrazu "Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy", ustanowionego uchwałą nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego. Organ I instancji podał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy wymagał uzgodnienia z RDOŚ, który odmówił uzgodnienia ww. projektu ze względu na ochronę wartości przyrodniczych obszaru chronionego krajobrazu "Pojezierze Wałeckie i Dolina Gwdy". Postanowienie RDOŚ utrzymał w mocy GDOŚ. Tym samym brak było, według organu I instancji, podstaw do wydania spółce decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji, dołączając do niego m.in. opinię sporządzoną przez osobę po¬siadającą uprawnienia urbanistyczne. Odwołanie uzupełniła pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. Spółka zarzuciła organowi I instancji brak rozpoznania sprawy zgodnie z przepisami. Według niej, organ I instancji ograniczył się do powielenia postanowienia RDOŚ, które jest nieprawidłowe, gdyż zostało oparte o błędne informacje Wójta Gminy W., które zostały przekazane RDOŚ. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 5 lutego 2024 r. decyzję nr SKO.4150.98.2024, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 u.p.z.p. Wskazał, że projekt decyzji podlegał uzgodnieniu na podstawie art. 106 K.p.a. z organami wyspecjalizowanymi, określonymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Nadanie uzgodnieniu formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, powoduje, że ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne oraz przez sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji wydanej przez organ główny. Organ odwoławczy wskazał, że RDOŚ postanowieniem z dnia 3 lutego 2022 r. odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, szczegółowo opisując przesłanki, które spowodowały wydanie tego rozstrzygnięcia. Na skutek złożenia zażalenia przez inwestora – GDOŚ postanowieniem z dnia 29 stycznia 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, które szczegółowo uzasadnił. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji jest związany uzgodnieniami wydanymi przez organy wyspecjalizowane i dopóki te uzgodnienia nie zostaną wyeliminowane z obiegu prawnego wiążą organ prowadzący postępowanie główne. Z postanowienia ostatecznego GDOŚ wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z zapisami § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 wrześnian2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2021 r. poz. 2091; dalej "uchwała Sejmiku"), w sytuacji, gdy nie występuje odstępstwo od zakazu wymienione w § 4 uchwały Sejmiku. Powyższe ustalenie jest wiążące dla organów administracyjnych w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie i literaturze przedmiotu obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska jest podyktowany koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona środowiska (w tym środowiska przyrodniczego). Powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanemu organowi w założeniu ma gwarantować fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi, określającymi cele, zasady i formy ochrony przyrody. Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania, które podważają zastosowanie regulacji § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku w tym dołączonej do odwołania opinii architekta wskazał, że w myśl art. 6 K.p.a. zasady praworządności wywiedzionej z art. 7 Konstytucji RP organ administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 87 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa są w Rzeczypospolitej Polskiej: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zatem odnoszenie się do zapisów nieobowiązującego planu miejscowego jako przesłanki zastosowania odstępstwa od zakazów zabudowy jest zamierzeniem chybionym. Analogicznie za chybione orzekający organ uznał zarzuty, które odnoszą się do wydania warunków zabudowy dla działek nr [...], nr [...], nr [...] wskazując, że nie jest rzeczą organu odwoławczego weryfikowanie zapadłych orzeczeń w innych sprawach, niż poddana do rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Każda sprawa w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest oparta o inny stan faktyczny. Spółka złożyła skargę na ww. decyzję do Sądu i wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie w wystarczającym stopniu stanu faktycznego i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dowodów przedstawianych przez stronę, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji opartej na błędnych ustaleniach faktycznych i wydanej w wyniku postępowania obarczonego błędami proceduralnymi, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegającymi w szczególności na: - udzieleniu organowi uzgadniającemu błędnych informacji na temat zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i oparciu rozstrzygnięcia o uzgodnienie wydane w oparciu o takie błędne informacje, - nieuwzględnieniu przy interpretacji zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy części tekstowej tego dokumentu oraz dowodów przedłożonych przez stronę w postaci opinii urbanistycznych oraz decyzji wydanych w innych sprawach, z których wynika, że na terenie objętym wnioskiem o warunki zabudowy dopuszczone jest lokalizowanie obiektów budowlanych, - poddaniu uzgodnieniu organów wyspecjalizowanych projektu decyzji o warunkach zabudowy zawierającego błędy i nie wyeliminowaniu tych błędów w ramach dalszego postępowania, natomiast zastosowaniu w rozstrzygnięciu negatywnych dla strony konsekwencji prawnych wynikających z tych błędów, - nierozpatrzeniu w ramach postępowania kwestii, czy inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, przy jednoczesnym zastosowaniu negatywnych dla strony konsekwencji prawnych przewidzianych dla takiego przedsięwzięcia i zaniechaniu zażądania od strony decyzji środowiskowej, 2. art. 107 § 1 ust. 4 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zawierającej błędną podstawę prawną, niezgodną ze stanem faktycznym, jak i treścią uzasadnienia oraz nie odniesienie się w treści decyzji do tego uchybienia decyzji organu I instancji, 3. art. 107 § 3 K.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji, w której zaniechano sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego, zawierającego wymagane prawem elementy i ograniczenie się do zacytowania uzasadnienia postanowienia wydanego przez organ uzgadniający, 4. art. 8 K.p.a., przez nieuwzględnienie tego przepisu przy ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a mającego wpływ na interpretację przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie oraz utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia odmiennego od rozstrzygnięć wydawanych w analogicznych sprawach, w którym zaniechano wyjaśnienia stronie sposobu rozstrzygania analogicznych spraw, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu sprawy strony na jej niekorzyść. 5. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 4 oraz § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XXXII/375/09 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2021 r. poz. 2091), przez błędne i nieznajdujące oparcia w przedłożonych dowodach uznanie, że w przedmiotowej sprawie dla inwestycji obowiązuje zakaz zabudowy i nie jest ona objęta wyłączeniem spod tego zakazu, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem ww. przepisów. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na podstawie danych z Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach ustalono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2023 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 569/23 oddalił skargę spółki na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 29 stycznia 2023 r., nr DOA-WPP0H.612.87.2022.AG, utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie uzgodnieniowe Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z dnia 3 lutego 2022 r., nr WST-Z.612.52.2022.RK. Wyrok jest nieprawomocny. Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecnie wskazał co następuje: Spór w sprawie dotyczy odmowy wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy stanowią przepisy u.p.z.p., określają zasady kształtowania polityki przestrzennej, a także zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.). Wskazać należy, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy skarżąca złożyła przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688, dalej "ustawa zmieniająca"), co nastąpiło z dniem 24 września 2023 r. (art. 78 ustawy zmieniającej). Na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy zmieniającej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w brzmieniu dotychczasowym. W związku z tym w niniejszej sprawie do ustalania warunków zabudowy zastosowanie znajdują przepisy art. 59 i następne u.p.z.p. w dotychczasowym brzmieniu, tj. sprzed 24 września 2023 r. Stosownie do brzmienia art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Stosownie do brzmienia art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w odniesieniu innych niż wymienione w pkt 7 powołanego przepisu obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że w sytuacji gdy mamy do czynienia z zakazem, którego wykładnia i zastosowanie w realiach danej sprawy wymaga poczynienia wieloaspektowych analiz z zakresu ochrony krajobrazu (w tym w celu ustanowienia danej formy ochrony, cech szczególnych terenu inwestycji oraz jego otoczenia z punktu widzenia celów ochrony), wówczas wynik ustaleń i rozważań poczynionych przez organ główny, który stwierdza naruszenie danego zakazu, winien być potwierdzony przez organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony przyrody (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2023 r. o sygn. akt II OSK 1165/22 i powołane w nim orzeczenia). Organ wyspecjalizowany (uzgadniający), dokonując uzgodnienia na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., może jedynie zaakceptować projekt uzgadnianej decyzji w przypadku jej zgodności z przepisami odnoszącymi się do ochrony na podstawie przepisów o ochronie przyrody bądź odmówić jej uzgodnienia w przypadku gdy projekt decyzji nie gwarantuje takiej zgodności. Z kolei organ rozpoznający sprawę merytorycznie nie może wydać decyzji pozytywnej w sytuacji, w której organ współdziałający odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1306/20). Zgodnie z art. 106 § 1 K.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 5 K.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy inwestorowi zażalenie (art. 53 ust 5 u.p.z.p.), a w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego. Wydane postanowienie może być także wzruszone w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 145-152 K.p.a. oraz art. 156-159 K.p.a. (art. 126 K.p.a.). Nadto podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, a które to może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obiegu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2007 r. o sygn. akt II OSK 922/06; z 23 lutego 2012 r. o sygn. akt II OSK 2322/10, z 1 października 2014 r. o sygn. akt II OSK 733/13). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż wydane zostało postanowienie GDOŚ z dnia 29 stycznia 2023 r., które jest ostateczne. WSA w Warszawie oddalił skargę spółki na ww. postanowienie w wyroku z dnia 9 maja 2023 r. o sygn. akt VII SA/Wa 569/23. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma okoliczność związania organów administracji obu instancji pozostającym w obiegu prawnym ww. postanowieniem uzgodnieniowym. Odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy związana była z tym, że planowana inwestycja nie spełnia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż nie spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z przepisem § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku. Brak było też możliwości zastosowania wyjątku z § 4 uchwały Sejmiku. Podkreślić należy, że w niniejszym postępowaniu nie podlega badaniu Sądu wydane postanowienia uzgodnieniowe w oparciu o przepisy uchwały Sejmiku. Z tych względów, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Okoliczność powołania się na treść postanowienia uzgodnieniowego w zaskarżonej decyzji nie narusza prawa. Organy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny, uwzględniając stanowisko GDOŚ. Zaskarżona decyzja posiada uzasadnienie faktyczne i prawne. Fakt, że skarżąca nie podziela stanowiska zajętego przez organy nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Okoliczność, że w innych sprawach organ podejmował inne decyzje nie przesądza o nieprawidłowości zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że stan faktyczny mógł być odmienny. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.