II SA/Sz 168/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. i T. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewoda Z. decyzją z dnia 3 grudnia 2015r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 18 września 2015 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia A.B. na budowę muru oporowego w granicach działki nr [...], położonej przy ulicy [...]. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B.S. i T.S. – właściciele działki nr [...]. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzupełniony pismem z dnia 22 stycznia 2016 r. Uzasadniając wniosek skarżący wskazali, że wybudowanie muru oporowego będzie szkodziło ich interesom i naruszy prawo wykonywania własności. Zdaniem B.S. i T.S., przedmiotowy mur oporowy na granicy wykluczy lokalizację na ich działce przyszłej zabudowy mieszkaniowej w odległości przewidzianej w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także uniemożliwi im wykonywanie – wzdłuż zabudowanej murem oporowym granicy – niwelacji gruntu, prac i wykopów budowlanych. W ocenie skarżących za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również fakt, że dla działki nr [...] został wyczerpany i znacznie przekroczony ustalony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dla terenu elementarnego o symbolu Z.O.2004.MN,U, limit 25% zabudowy powierzchni działki, co tym samym wyklucza lokalizację dodatkowych obiektów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por.: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca, nie wskazała okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ww. ustawy. Z przedstawionego przez skarżących uzasadnienia wniosku wynika, że wniosek o ochronę tymczasową miałby opierać się na tych samych przesłankach co skarga na decyzję ostateczną, czyli na sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy Prawo budowlane, czy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie można również przyjąć, że wykonanie przez inwestora robót budowlanych polegających na budowie muru oporowego może wywołać skutki faktyczne i prawne, których nie dałoby się odwrócić. Nie budzi też wątpliwości, że przywrócenie do stanu poprzedniego działki objętej pozwoleniem na budowę poprzez rozbiórkę wskazanego obiektu budowlanego byłoby technicznie możliwym. Podkreślić przy tym należy, że przedstawiona w treści skargi niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która dopiero będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. Kontrola legalności aktu jest bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Wreszcie, co także ma znaczenie przy badaniu przez Sąd zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, należy również podkreślić, że to inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w stosunku do której wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą inwestora. W świetle powyższego oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Tym samym argumenty podniesione przez stronę skarżącą, nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia powyższego wniosku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.