II SA/Sz 173/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Spółka na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Starosta [...] decyzją Nr [...] z [...].08.2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. nr [...], obejmującej: budowę wieży o konstrukcji słupowej o wysokości całkowitej 49,30 m n.p.t., stanowiącej konstrukcję nośną dla 3 anten sektorowych i 2 anten radiolinii wraz z montażem tych anten, posadowienie: dwóch szaf sterujących, rozdzielnicy elektrycznej wraz z zewnętrzną instalacją elektroenergetyczną, do realizacji na terenie działki nr ewid. [...] położonej w B. [...] obręb B., gm. K., na rzecz P. sp. z o. o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ I instancji wskazał, że wobec spełnienia wszystkich wymogów określonych w przepisach art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 Prawa budowlanego konieczne było udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Starosta [...] wyjaśnił, że przedmiotowa stacja bazowa została zaprojektowana tak, że nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a jednocześnie przedsięwzięcie to jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego w obrębie geodezyjnym B. w gminie K. (Uchwała Nr [...] Rady Gminy K. z [...].11,2005 r.). 2. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji Wojewoda decyzją z [...].12.2020 r. (znak: [...]), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] [...] z [...].08.2020 r. wskazując, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności przedłożonych przez inwestora opracowań pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych (...)" wykazują w ocenie Organu, że inwestycja zaprojektowana została tak, aby ponadnormatywne promieniowanie nie występowało w miejscach dostępnych dla ludności. Zdaniem Organu, z danych zawartych w dokumentacji wynika, że planowana inwestycja polegać będzie na wybudowaniu wieży o konstrukcji słupowej i zamontowaniu na niej trzech anten sektorowych. Emitowane przez anteny główne wiązki osi promieniowania znajdować się będą na wysokości od 37,8 m do 45,3 m nad poziomem terenu oraz na wysokości od 33,1 m do 42,7 m nad istniejącą zabudową. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego w obrębie geodezyjnym B. w gminie K., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z [...].11.2005 r., maksymalna wysokość zabudowy na terenie elementarnym 5.PU wynosić może 12,0 m. Zdaniem Organu, zakładając nawet zrealizowanie zabudowy o maksymalnej, określonej w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wysokości 12,0 m, osie głównych wiązek promieniowania w najniższym miejscu i tak będą przebiegały na wysokości co najmniej 25,8 m powyżej dopuszczalnej zabudowy, a więc znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Z kolei w kwestii pola promieniowania elektromagnetycznego w paśmie 2100 MHz o gęstości mocy 10 W/m2 Organ wskazał, że z przedłożonej dokumentacji wynika, że promieniowanie to będzie występowało na wysokości 47 m nad miejscami dostępnymi dla ludności. Organ podkreślił, że przedkładana przez inwestora dokumentacja stanowi dokumentację projektową, a więc dotyczy przyszłego zamierzenia inwestycyjnego i to inwestor określa rodzaj inwestycji i jej charakterystyczne parametry, jak np. miejsce posadowienia obiektu budowlanego, które sprecyzowane są w przedłożonym projekcie budowlanym. Organ uwypuklił, że inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny z przepisami, w szczególności zaś inwestycja zaprojektowana została tak, aby ponadnormatywne oddziaływanie nie występowało w miejscach dostępnych dla ludności. Projekt budowlany oraz opracowania pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych (...)" sporządzone zostały przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i brak jest podstaw aby stwierdzić, aby opracowania te sporządzone zostały nierzetelnie. 3. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podniosła zarzuty: 1). Naruszenia przepisów art. 7, 8, 77§1 i 107§3 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b ze względu na nienależyte przeprowadzenie postępowania oraz oparcie rozstrzygnięcia tylko o dokumenty przedłożone przez inwestora przy jednoczesnym braku własnych ustaleń w kwestii oddziaływania stacji bazowej na środowisko; 2) naruszenie przepisów §2 ust. 1 pkt 7 oraz §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niewłaściwą wykładnię ze względu na przeprowadzenie analizy w stosunku do pojedynczych anten bez uwzględnienia oddziaływania wszystkich anten; 3) naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę bez uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 4) błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do błędnego uznania, iż w świetle przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] listopada 2005 r. na omawianym terenie dopuszczalne jest wznoszenie stacji bazowych telefonii komórkowych; 5) naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie wymogów ładu przestrzennego i pominięcie interesów osób trzecich. W ocenie pełnomocnika Skarżącej Organu obu instancji nie uwzględniły zjawiska kumulacji poszczególnych urządzeń – anten sektorowych i z tego względu doszły do nieprawidłowych wniosków, że ponadnormatywne promieniowanie emitowane przez anteny sektorowe nie będzie występowało w miejscach dostępnych dla ludności, w związku z czym inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 4. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. 5. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. 6. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), stanowi, że sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego przepisu należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004 r., s. 240-241). Natomiast w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Mając na uwadze wskazany wyżej zakres kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja Organu II instancji odpowiada prawu. 7. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. W pierwszej kolejności przywołać trzeba art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 poz. 1333 ze zm., dalej przywoływana jako: "P.b."), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) (uchylony). 2. (uchylony). Zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.). Z kolei art. 32 ust. 1 pkt 1 P.b. wskazuje, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z treści art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: - przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1); - przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Zgodnie z definicją zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Ocena oddziaływania inwestycji na środowisko w sprawie podlegała rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej "rozporządzenie z dnia 10 września 2019 r.", natomiast ustalenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. po. 2448), dalej: "rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r.". 8. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z [...].12.2020 r. (znak: [...]), którą to Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] [...] z 18 .08.2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że w sprawach tego rodzaju jak rozpoznawana przed wydaniem decyzji organ powinien zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji, tj. nie można stwierdzić, czy planowana inwestycja należy, czy też nie należy, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu odpowiednio § 2 ust. 1 pkt 7 bądź § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. Jest to istotne, gdyż od kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia zależy tryb postępowania, a mianowicie – ewentualna konieczność poprzedzenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę postępowaniem środowiskowym. 9. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że niesporne jest w sprawie, iż dla terenu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu zlokalizowanego w obrębie geodezyjnym B. w gminie K., uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z 28.11.2005 r., (Dz. Urz. Wojew. Z. . z 2005 roku Nr [...], poz. [...], dalej przywoływany jako: "m.p.z.p."). Działka inwestycyjna nr [...] w obrębie B. znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym symbolem 5.PU, który zgodnie z ustaleniami ogólnymi zawartymi w § 3 ust. 2 pkt 8 oraz ustaleniami szczegółowymi zawartymi w § 14 m.p.z.p.; przeznaczony jest pod zabudowę produkcyjno-usługową obejmującą wszelką działalność gospodarczą z zakresu produkcji, składów, baz magazynowych oraz usług z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jednocześnie wskazać należy, że na omawianym terenie elementarnym nie ustanowiono zakazów ani ograniczeń w zakresie lokalizowania obiektów infrastruktury technicznej takich jak maszty antenowe czy stacje bazowe telefonii komórkowych. Sporne w sprawie jest, czy planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym m.p.z.p. W tym miejscu wskazać trzeba na uregulowania art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.), które stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Ustawodawca przesądził, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W związku z powyższym Organy niewadliwie uznały, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podając z jakich względów z uwagi na parametry inwestycji jest ona zgodna z planem miejscowym. Sąd bowiem podziela i tę argumentację Organu, która wskazując na regulację z § 14 ust. 3 pkt 4 m.p.z.p. (określającą maksymalną wysokość zabudowy na terenie elementarnym 5.PU jako 12,0 m.), sprowadza się do uznania, że w przypadku spornej inwestycji, nawet zakładając zrealizowanie zabudowy o maksymalnej, określonej w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wysokości 12,0 m, osie głównych wiązek promieniowania w najniższym miejscu i tak będą przebiegały na wysokości co najmniej 25,8 m powyżej dopuszczalnej zabudowy, czyli znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z § 14 ust. 6 pkt 3 m.p.z.p. teren 5.PU znajduje się w strefie "W III" ochrony konserwatorskiej stanowisk archeologicznych". W aktach sprawy znajduje się także decyzja Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z [...].02.2020 r. ([...]) zezwalająca na przeprowadzenie badań archeologicznych na działce nr [...] z obrębu [...]. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że prawidłowa jest ocena Organu, że inwestycja zaprojektowana została zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i spełniony został wymóg określony w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. 10. Zgodnie z przedłożonymi przez Inwestora opracowaniami pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych (...)" sporna stacja bazowa telefonii komórkowej została zaprojektowana tak, aby nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu należy jednak zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2021 r. (sygn. akt II OSK 326/21 - dostępne w Internecie pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) trafnie wypowiedział się w sprawie tego rodzaju jak rozpoznawana, że nieuprawnione jest stanowisko, że to inwestor określa maksymalne parametry urządzeń tak aby planowane przedsięwzięcie nie oddziaływało znacząco na środowisko. Takie stanowisko nie ma oparcia w prawie i w zasadzie stanowi próbę podważenia w ogólności zasadności przeprowadzania, a nawet obowiązywania procedury środowiskowej, której celem jest przecież ustalenie w sposób prawny wymagań dla danego przedsięwzięcia w taki sposób, który będzie minimalizował skutki możliwego negatywnego oddziaływania na środowisko. Aktualnie, to zadanie zgodnie z prawem należy do organów administracyjnych, a nie inwestora. Nie są to bowiem kwestie, które są pozostawione dowolności działań (wskazań) inwestora, choć oczywiście w wymiarze faktycznym nie można wykluczyć, że wolą inwestora będzie użytkowanie urządzeń w sposób, który nie będzie powodował przekroczenia norm wpływających na ocenę z punktu widzenia znaczącego oddziaływania na środowisko. A także, że nie wystarczy (...) wskazanie przez inwestora danych promieniowania, które niejako sam inwestor przyjął niezależnie od tego jakie maksymalne parametry może osiągnąć dane urządzenie będące przedmiotem postępowania. Priorytetową kwestią jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Znajduje bowiem potwierdzenie w obowiązującym prawie twierdzenie, że konieczne jest całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Dlatego organ, wydając decyzję pozwalającą na budowę stacji bazowej, musi mieć pewność, iż emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności. Badając rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2019 r. wyznaczające bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych mający charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Oczywistym jest, że kompetencje organu w tym przypadku sprowadzają się do oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, przepisami budowlano-technicznymi oraz innymi aktami prawnymi, mającymi przy realizacji takiej inwestycji zastosowanie. Wśród przepisów, które obowiązują w przypadku realizacji inwestycji o takim charakterze, podstawowymi są powyżej przywołane rozporządzenia, które pozwalają wykazać, że pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej ustaloną normę występuje jedynie w miejscach niedostępnych dla ludzi. W analizowanym jednak przypadku pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej normę, jak wynika z ustaleń Organu, znajduje się poza wszelkimi miejscami dostępnymi dla ludności, w tym również potencjalnie. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia analizy w stosunku do pojedynczych anten bez uwzględnienia oddziaływania wszystkich anten, tj. zarzutu nieuwzględnienia zjawiska kumulacji promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny sektorowe słusznie Organ wskazał, że zjawisko kumulacji może występować w sytuacji, gdy na jednym azymucie (kierunku) montowanych ma być więcej niż jedna antena sektorowa. W tej sprawie w skład stacji bazowej mają wchodzić trzy anteny sektorowe, po jednej na każdym azymucie. Skoro poszczególne anteny mają emitować promieniowanie na trzy różne strony, to z oczywistych względów nie wystąpi tu zjawisko kumulacji wiązek promieniowania. 11. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 2 pkt 1 i art. ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuję, że na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę kwestię zachowania ładu przestrzennego weryfikuje się poprzez sprawdzenie zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o czym stanowi przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie dają organom administracji architektoniczno-budowlanej uprawnienia do stosowania wprost ww. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z czym zarzut ich naruszenia jest pozbawiony podstaw. W tej sytuacji zarzut z pkt. 5 skargi jest bezpodstawny. 12. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wskazuje, że ustalenia Organu odwoławczego nastąpiły z poszanowaniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego w postaci dopełnienia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy (art. 7 k.p.a.), Organ bowiem zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a., a także uczynił zadość zasadzie przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., jak i zasadzie pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.). Podkreślić bowiem należy, iż strona ma prawo otrzymać rzetelną, logiczną i konsekwentną co do rozstrzygnięcia i wywodów je uzasadniających wiedzę o motywach rozstrzygnięcia jej sprawy, dającą się posiąść na podstawie lektury uzasadnienia decyzji zawierającego rzeczywiste motywy działania organu i jego tok rozumowania w sprawie, a odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a. i z tego obowiązku Organ się wywiązał. 13. Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie dostrzegając wad zaskarżonego rozstrzygnięcia uznał, że na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należy oddalić.