II SA/Sz 174/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę Decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. Nr [...], po przeprowadzonym postępowaniu weryfikacyjnym pozbawiono M. D. uprawnień kombatanckich, przyznanych na mocy decyzji Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w [...] z dnia [...] r. z tytułu: walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej od [...] r. do dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że M. D. w okresie zaliczonym przez ZBoWiD jako działalność kombatancka pełnił służbę w Ludowym Wojsku Polskim, a podczas tej służby nie brał udziału w zwalczaniu Ukraińskiej Powstańczej Armii i grup Wherwolfu. Powołując się na przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371) Kierownik Urzędu pozbawił M. D. uprawnień kombatanckich, stwierdzając, że uprawnienia te uzyskał on wyłącznie z tytułu działalności w latach [...] w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Kierownika Urzędu z dnia [...] r. Nr [...], po rozpoznaniu wniosku M. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wnioskodawca podniósł, że jego uprawnienia kombatanckie wynikają wyłącznie z tytułu brania czynnego udziału w walkach o niepodległość Polski w okresie od [...] r. do [...] r. Po rozpoznaniu skargi M. D. na ostateczną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] wyrokiem z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu z dnia r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z zawartej w aktach administracyjnych sprawy informacji Centralnego Archiwum Wojskowego oraz dodatkowego oświadczenia z dnia [...] r. wynika, że [...] Pułk KBW - w którym w okresie od [...] r. do [...] r. skarżący pełnił zasadniczą służbę wojskową –[...] r. walczył z oddziałami UPA. Sąd stwierdził w związku z tym, że organ przed wydaniem decyzji dysponował informacją CAW, jednak nie wypowiedział się w decyzji, co do treści tego dokumentu, pomimo, że miał on istotne znaczenie dla sprawy. Uznając, że od wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy zależy rozstrzygnięcie w przedmiocie uprawnień kombatanckich skarżącego, Sąd stwierdził, że w toku postępowania doszło do istotnego naruszenia prawa procesowego i dlatego uchylił obie decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W związku z tym wyrokiem Kierownik Urzędu po wyjaśnieniu wskazanych wątpliwości, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], ponownie orzekł o pozbawieniu M. D. uprawnień kombatanckich przyznanych orzeczeniem Zarządu Wojewódzkiego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w [...] z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej w okresie od [...] do [...] r. Uzasadniając decyzję Kierownik Urzędu stwierdził, że M. D. uprawnienia kombatanckie uzyskał wyłącznie z tytułu walki zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej we wskazanym okresie, w ramach służby w [...] Pułku Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ustaleń takich organ dokonał na podstawie dowodów z dokumentów w postaci akt Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w [...], w tym zaświadczenia Wojskowej Komendy Uzupełnień w [...] z dnia 01.06.1981 r. Zdaniem organu taka okoliczność, iż zainteresowany brał udział w walce zbrojnej o utrwalanie władzy ludowej i wyłącznie z tego tytułu uzyskał uprawnienia - zgodnie z treścią przepisu art. 25 ust 2 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - stanowi samoistną podstawę do pozbawienia uprawnień kombatanckich. Jednocześnie organ podkreślił, że w sprawie brak jest dowodów świadczących o tym, by M. D. spełniał przesłanki przewidziane w treści przepisu 25 ust. 2 pkt 2 zd. 2 wymienionej ustawy, warunkujące zachowanie dotychczasowych uprawnień kombatanckich, tj. uczestniczył w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, uzyskał uprawnienia z mocy obecnie obowiązującej ustawy lub pełnił służbę wojskową z poboru w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 do 30 czerwca 1947 r. Kierownik Urzędu stwierdził dalej, że do M. D. nie ma także zastosowania przepis art. 1 ust. 2 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy pozwalający na przyznanie uprawnień kombatanckich osobom walczącym w ramach struktur Wojska Polskiego lub zmilitaryzowanych służbach państwowych z Ukraińską Powstańczą Armią oraz Wehrwolfem. Z dokumentu w postaci pisma Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie z dnia [...] r. wynika bowiem, że [...] Pułk KBW nie brał udziału w zwalczaniu UPA. Pismo to jednoznacznie informuje, że wykaz CAW w [...], znajdujący się w aktach sprawy, sporządzony był w oparciu o dokumenty operacyjne jednostek KBW i na skutek niedopatrzenia wynikającego ze zbieżności nazwiska jednego z dowódców pododdziału UPA oraz pseudonimu osoby działającej w organizacji poakowskiej powstał mylny zapis o udziale żołnierzy [...] Pułku KBW w zwalczaniu UPA w miesiącach [...] r. We wniosku do Kierownika Urzędu o ponowne rozpatrzenie sprawy M. D., powołując się na wymieniony wyżej wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2003 r. stwierdził, że "jak wykazało postępowanie dowodowe prowadzone przez Sąd" wnioskodawca nabył uprawnienia kombatanckie "na tej podstawie, że pododdział w którym pełnił służbę brał udział w zwalczaniu ugrupowań UPA", a zatem "wnioskodawca zostaje objęty hipotezą przepisu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach" i na tej podstawie wnioskodawca powinien uzyskać uprawnienia kombatanckie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca nie wskazał, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie decyzji ostatecznej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, biorąc pod uwagę całokształt zebranego materiału dowodowego Kierownik Urzędu uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie budzi wątpliwości fakt, że zainteresowany uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej. Organ podkreślił równocześnie, że M. D. w żaden sposób nie wykazał, aby spełniał przesłanki przewidziane w treści przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 zd. 2 ustawy warunkujące zachowanie dotychczasowych uprawnień kombatanckich, czyli uczestniczył w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, uzyskał uprawnienia z mocy obecnie obowiązującej ustawy albo pełnił z poboru służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od [...] r. do [...] r. Skarżąc powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] M. D. wniósł o jej uchylenie "z uznaniem jej za nieważną, ewentualnie o jej zamianę", zarzucając decyzji naruszenie przepisu art. 25 ust. 2 pkt 2 ust. 4 ustawy o kombatantach (...) przez niewłaściwe ich zastosowanie w sprawie oraz nieuwzględnienie w toku postępowania przepisu art. 156 § 1 ust. 3 k.p.a. w sytuacji, gdy uprzednio w tej samej sprawie zapadła inna decyzja ostateczna. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż wnioskodawca uprawnienia kombatanckie nabył na mocy decyzji Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w [...] z dnia [...] r. z tytułu służby z poboru w [...] pułku KBW w okresie od [...] r. do [...] r., przy czym uprawnienia te uzyskał za okres [...] miesięcy, od [...] do [...] r. W wyniku postępowania weryfikacyjnego skarżący decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. pozbawiony został uprawnień kombatanckich, utrzymaną następnie w mocy decyzją tegoż Kierownika Urzędu z dnia [...] r. Kwestionując stanowisko Kierownika Urzędu zawarte w decyzji ostatecznej M. D. zaskarżył tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w [...], który wyrokiem z dnia [...] r. Sygn. akt: [...] uchylił zaskarżoną decyzję, jak również decyzję poprzedzającą, ze wskazaniem w uzasadnieniu na wadliwość prowadzonego postępowania z uchybieniami określonymi w art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego Sąd ustalił odmienny od przyjętego przez Kierownika Urzędu stan faktyczny sprawy, a tym samym uznał za błędną kwalifikację prawną istoty sprawy, pozostającą poza strefą dyspozycji art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach. W ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Urzędu decyzjami z dnia [...] r. oraz zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] r. ponownie pozbawił skarżącego uprawnień kombatanckich, uznając, że nie brał on udziału w walkach zbrojnych przeciwko bandom UPA. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem skarżący uważa, iż w sprawie niniejszej istnieją dwie okoliczności dla tej sprawy istotne, polegające przede wszystkim na tym że: 1) Sąd sprawujący z mocy ustawy funkcję kontrolną nad trafnością decyzji wydanych w trybie postępowania administracyjnego, w czynnościach swoich wyszedł poza zakres złożonej przez wnioskodawcę skargi na decyzję ostateczną Kierownika Urzędu, której przedmiotem był m. in. zarzut wnioskodawcy, naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., 2) Sąd rozpatrując sprawę na płaszczyźnie towarzyszących jej dowodów stanowiących podstawę wydanego orzeczenia, w sposób oczywisty stwierdził, że jednostka KBW, w której skarżący odbywał służbę, walczyła z oddziałami UPA. Z tych powodów skarżący uważa, iż nabył uprawnienia kombatanckie nie tylko z tytułu "utrwalania władzy ludowej" - z którego to tytułu uprawnień kombatanckich z woli ustawodawcy określonej w ustawie zostaje pozbawiony. Zdaniem skarżącego, przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący tytuł do uprawnień kombatanckich nabył na tej podstawie, że pododdział w którym pełnił służbę brał udział w zwalczaniu ugrupowań UPA, co w sposób logiczny prowadzi do wniosku, że skarżący jest objęty hipotezą przepisu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Wynika z tego, że nabycie uprawnień kombatanckich przez skarżącego nie posiadało charakteru samoistnego wynikającego z "utrwalenia władzy ludowej", lecz nabycie praw pozostawało w działaniach skarżącego. Nie można więc – zdaniem skarżącego - zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu, polegającym na negowaniu kwalifikacji sytuacji prawnej skarżącego, z wyłączeniem jej spod kwalifikacji przepisu art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy. Skarżący powołał się także na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 września 1996 r. Sygn. akt: III ARN 30/96, w którym stwierdzono, że "przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach normuje materialnoprawną przesłankę pozbawienia uprawnień kombatanckich osób, które na mocy dotychczasowych przepisów, uprawnienia takie uzyskały z tytułu działalności w latach 1944 – 1956 w charakterze walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej. Osoba taka nie traci uprawnień, jeżeli prowadziła działalność stanowiącą odrębną podstawę do uznawania jej za kombatanta w rozumieniu przepisów ustawy". Skarżący uważa, że podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym powyżej wyroku z dnia 11 grudnia 2003 r., bowiem Sąd ten na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie stwierdził wady zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu oraz decyzji ją poprzedzającej, skutkujące ich uchyleniem. Odpowiadając na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, szczegółowo uzasadniając wyrażony w decyzji pogląd, iż skarżący nie brał udziału w walkach z oddziałami UPA. Organ dodatkowo wskazał, że z wykazu dołączonego do pisma CAW z dnia [...] r. wynika ponadto, iż [...] Pułk KBW w [...] r. zwalczał oddziały organizacji Wolność i Niezawisłość oraz Narodowych Sił Zbrojnych, a w roku następnym zwalczał również bandy rabunkowe i poakowskie podziemie zbrojne. Organ wskazał też, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie wskazuje, a wręcz wyklucza aby [...] Pułk KBW brał udział w walkach z oddziałami UPA. Z życiorysu M. D. (k. 3) wynika bowiem, że brał on udział w walkach z szeregiem band na terenie [...] i w okolicach [...], natomiast źródła historyczne wskazują, że na tych terenach - szczególnie w latach [...] - aktywne były formacje podziemia niepodległościowego, a nie występowało zagrożenie ze strony oddziałów UPA. Powołując się także na publikację: "Informator o nielegalnych antypaństwowych organizacjach i bandach zbrojnych działających w Polsce Ludowej w latach 1944-1956", Wydawnictwo MSW, Warszawa 1964, organ wyjaśnił szczegółowo przynależność organizacyjną oddziałów podziemia ("band"), wymienionych przez skarżącego w życiorysie, z którymi walczył [...] Pułk KBW – nie były to jednak oddziały UPA ani grupy Wehrwolfu, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, a skarga nie jest zasadna. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy – co pozwoliłoby, w myśl przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., na uchylenie tej decyzji. Brak również podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), zgodnie z którym "pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.". W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżący uzyskał uprawnienia kombatanckie na mocy orzeczenia Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD w [...] z dnia [...] r. z tytułu walki zbrojnej o utrwalenie władzy ludowej od dnia [...] r. do dnia [...] r. Niesporne jest również, iż skarżący nie uczestniczył w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939, nie uzyskał uprawnień kombatanckich z tytułów określonych w omawianej ustawie, ani nie pełnił – jako żołnierz z poboru - służby wojskowej w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. W takiej sytuacji zasadnie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił skarżącego uprawnień kombatanckich, na podstawie powołanego wyżej przepisu. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, iż kwestia uprawnień kombatanckich skarżącego została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną (orzeczeniem Zarządu Wojewódzkiego ZBoWiD), a zatem wydawane następnie w tej kwestii decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dotknięte są wadą nieważności, bowiem dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Nie może być mowy o nieważności decyzji (z omawianego powodu), wydanej przez uprawniony organ administracji państwowej, realizującej jednoznaczny i kategoryczny nakaz ustawy ("pozbawia się uprawnień kombatanckich"). Nie ulega przy tym wątpliwości, że ten nakaz dotyczy uprawnień przyznanych uprzednio "inną decyzją ostateczną", bowiem omawiany przepis reguluje takie właśnie sytuacje. Przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach stanowi więc upoważnienie dla organu do rozstrzygania kwestii już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. do pozbawiania przyznanych uprzednio uprawnień kombatanckich. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Kierownika Urzędu, że przepisy art. 25 ustawy o kombatantach, dając możliwość pozbawiania konkretnych osób uprawnień kombatanckich przyznanych przez inne organy (m. in. ZBoWiD) stanowią jednocześnie samoistną podstawę wzruszania decyzji ostatecznych wydanych przez organizację społeczną w ramach sprawowanych przez nią czynności z zakresu administracji publicznej. Nie jest także zasadny inny zarzut skargi, jakoby Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym powyżej wyroku z dnia [...] r. w sposób oczywisty stwierdził, że [...] Pułk KBW, w którym skarżący w okresie od [...] r. do [...] r. odbywał zasadniczą służbę wojskową z poboru, w [...] r. walczył z oddziałami UPA. Sąd ten w uzasadnieniu wyroku wskazał jedynie, że taki właśnie fakt wynika z zawartej w aktach administracyjnych sprawy informacji Centralnego Archiwum Wojskowego oraz dodatkowego oświadczenia z dnia [...] r., natomiast organ dysponując takim dokumentem CAW już przed wydaniem decyzji, nie wypowiedział się w decyzji, co do treści tego dokumentu, pomimo, że miał on istotne znaczenie dla sprawy. Uznając także, iż od wyjaśnienia tych ważnych okoliczności sprawy zależy rozstrzygnięcie w przedmiocie uprawnień kombatanckich skarżącego, Sąd stwierdził, że wobec istotnego naruszenia prawa procesowego w toku postępowania administracyjnego należało uchylić obie decyzje Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowił więc dla Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nakaz ponownego rozpatrzenia sprawy, z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia i rozważenia kwestii uczestniczenia [...] Pułku KBW w walkach z oddziałami UPA, w szczególności w okresie, w którym służbę w tym pułku odbywał skarżący. W ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustalił i wyjaśnił, że z dokumentu w postaci pisma Centralnego Archiwum Wojskowego w [...] z dnia [...] r. wynika, iż [...] Pułk KBW nie brał udziału w zwalczaniu UPA, natomiast wykaz dołączony do pisma CAW z dnia [...] r. (znak: 647), znajdujący się w aktach sprawy, sporządzony był w oparciu o dokumenty operacyjne jednostek KBW i na skutek niedopatrzenia wynikającego ze zbieżności nazwiska jedneg z dowódców pododdziału UPA oraz pseudonimu osoby działającej w organizacji poakowskiej powstał mylny zapis o udziale żołnierzy [...] Pułku KBW w zwalczaniu UPA w miesiącach [...] r. Bardziej szczegółowo organ wyjaśnił tę kwestię w odpowiedzi na skargę, wskazując m. in., że wymienione przez skarżącego w życiorysie oddziały z którymi walczył skarżący w okresie służby wojskowej nie były oddziałami UPA ani grupami Wehrwolfu. Wprawdzie te szczegółowe wyjaśnienia powinny być już zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (lub decyzji ją poprzedzającej), jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Ustalenia Kierownika Urzędu zawarte w zaskarżonej decyzji nie budzą więc wątpliwości, oparte są na dokumentach urzędowych, wsparte wiedzą historyczną. Zauważyć także należy, że sam skarżący ani w życiorysie, ani we wszystkich innych pismach zawartych w aktach sprawy, nie powoływał się na swój udział w walkach z oddziałami UPA, a jedynie po wydaniu wymienionego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, powoływał się na zawarte w uzasadnieniu tego wyroku stwierdzenie, że [...] Pułk KBW w [...] r. brał udział w walkach z UPA. Wobec wyjaśnienia w sposób przekonujący przez Kierownika Urzędu, iż stwierdzenie Sądu oparte było na dokumencie zawierającym błędną informację, i że błąd ten został sprostowany, brak jakichkolwiek podstaw faktycznych do podważenia zawartego w zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że skarżący nie brał udziału w walkach z UPA. Z tego powodu nietrafny jest więc zarzut skargi, iż skarżący nabył uprawnienia kombatanckie na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Stwierdzić przy tym również należy, że w sytuacji gdy w ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ administracji, pojawiły się nowe fakty i dowody, w szczególności gdy ustalono, że dokument stanowiący podstawę do oceny prawnej wyrażonej w wydanym przed 1 stycznia 2004 r. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawierał błędną informację istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, ocena taka nie wiąże w sprawie wojewódzkiego sądu administracyjnego ani organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W tej sytuacji, mając wszystko powyższe na względzie, skargę należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).