II SA/Sz 175/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. N. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w sprawie ze skargi E. K.– F. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zameldowaniu postanawia przyznać radcy prawnemu K. N. wynagrodzenie w kwocie [...] zł, obejmujące kwotę [...] zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Rozpoznając wniosek E. K.– F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] r. zwolnił skarżącą od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zameldowaniu oraz ustanowił na jej rzecz radcę prawnego. Pismem z dnia [...] r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych poinformował Sąd o wyznaczeniu pełnomocnika dla skarżącej w osobie radcy prawnego K. N.. W dniu [...] r. wpłynęło do Sądu pismo wyznaczonego pełnomocnika zawierające wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zawierające oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone przez skarżącą. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd oddalił skargę E. K.– F. w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) Z treści § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 240 złotych. Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (23%), jak wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia. W tej sytuacji uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 295,20 zł tj. obejmujące kwotę 240 zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.