II SA/Sz 18/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na czynności Wojewody Z. w przedmiocie postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. R.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na czynności Wojewody Z. w związku z uznaniem przez organ egzekucyjny braku umocowania prawnego skarżącego do reprezentowania M.Z., wobec której toczy się postępowanie egzekucyjne wszczęte na wniosek wierzyciela Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. W skardze wniósł o uznanie, że został prawidłowo umocowany do reprezentowania M.Z. ww. postępowaniu egzekucyjnym i jest pełnomocnikiem strony w zakresie wskazanym pełnomocnictwem. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). R.S. przedmiotem skargi uczynił czynności Wojewody Z. podjęte w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczące kwestii umocowania prawnego do reprezentowania strony. Mając na uwadze ustawowy zakres kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego stwierdzić należy, że skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna. Z analizy przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na czynności organu podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego. Jak wskazano wyżej przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tymczasem ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) przewiduje, że do czynności w postępowaniu egzekucyjnym, stosuje się zarówno przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i Ordynacji podatkowej. Z powyższego przepisu wynika więc, że czynności podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym będące przedmiotem niniejszej skargi, wyłączone są na mocy powołanego przepisu, z kognicji sądu. Dodatkowo sąd podkreśla, że ocena prawidłowości postępowania egzekucyjnego (w tym kwestii umocowania) może mieć miejsce w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Nadto możliwość zaskarżenia czynności egzekucyjnych organu egzekucyjnego przewiduje art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę tą wnosi się do organu wyższego stopnia stosownie do art. 23 tej ustawy. Wobec powyższych ustaleń należało uznać, że niniejsza skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co oznacza, że nie mogło dojść do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej czynności przez sąd administracyjny i skargę należało odrzucić, o czym sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.