II SA/Sz 18/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej J. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływanej jako Kolegium lub organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania J. S. (dalej: Skarżący) orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...], w sprawie skierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu organ administracji decyzją z dnia [...] września 2021 r. Starosta [...] skierował Skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na zaistnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Podstawą faktyczną tej decyzji był wniosek Zastępcy Komendanta Powiatowej Policji w S z dnia [...] września 2021 r., który został złożony po tym, gdy Skarżący podczas kontroli drogowej przeprowadzonej po popełnieniu wykroczenia drogowego, skarżył się na ból w klatce piersiowej informując, że w przeszłości przebył zawał serca. Na miejsce wezwano wówczas pogotowie ratunkowe i po przebadaniu stwierdzono, że mężczyzna nie wymaga hospitalizacji ani dalszej pomocy medycznej. Niemniej jednak uznano, że zasadne jest skierowanie wniosku o przeprowadzenie badań lekarskich. Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji Skarżący zarzucił organowi dowolną ocenę materiału dowodowego i nieuwzględnienie Karty czynności ratunkowych z dnia zdarzenia, która jednoznacznie wskazała na brak przeciwwskazań do prowadzenia pojazdu. Do odwołania Skarżący powyższą dołączył powyższą Kartę z dnia [...] września 2021 r. oraz Orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2021 r., stwierdzające brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Rozpatrując powyższe odwołanie, po przywołaniu przepisów ustawy dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212), Kolegium wyjaśniło, że ustawodawca jako jedyną przesłankę skierowania osoby posiadającej prawo jazdy na badania lekarskie wskazał uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia takiej osoby. Wyjaśniono, iż co prawda zwrot "uzasadnione zastrzeżenia" jest typowym zwrotem nieostrym, wymagającym każdorazowego dookreślenia na tle okoliczności konkretnej sprawy, jednak istotne w kontekście analizowanego przepisu jest to, że ustawodawca wymaga od organu administracyjnego jedynie wykazania, iż jego zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby posiadającej prawo jazdy są "uzasadnione". Tym samym organ wydający decyzję o skierowaniu kierowcy na badania lekarskie nie musi w pełnym zakresie dokumentować aktualnego stanu zdrowia kierowcy, a jedynie uprawdopodobnić, że zachodzą oparte na obiektywnych podstawach okoliczności, które mogą budzić wątpliwości co do zdolności kierowcy do kierowania pojazdami. Oczywiste jest przy tym ratio legis przywołanej regulacji prawnej. Niewątpliwie bowiem ustawodawca wprowadzając do porządku prawnego instytucję skierowania na badania lekarskie osoby już posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami, miał na celu przeciwdziałanie uczestniczeniu w ruchu drogowym osób, których stan zdrowia może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jednocześnie zaś użycie w tym kontekście przez ustawodawcę zwrotu "uzasadnione zastrzeżenia" ma przeciwdziałać przypadkom bezpodstawnego kierowania kierowców na takie badania. Zdaniem Kolegium taki sposób interpretacji przywołanej regulacji prawnej znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że przesłanka istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia" powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdów. Zatem zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Sformułowanie "zastrzeżenia uzasadnione" oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach. Wydanie decyzji na podstawie przywołanego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Nie jest zatem konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarcza wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Skierowanie na badania lekarskie może nastąpić zatem, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem uprawnionym lekarzom. Jeżeli organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, a źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne, powinien wydać stosowne skierowanie. W ocenie Kolegium okoliczności sprawy takie jak: nagły ból w klatce piersiowej, przebyty wcześniej zawał serca, wiek kierowcy, stanowią wiarygodne informacje potwierdzające istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia odwołującego. Organ odwoławczy uznał dodatkowo, iż Orzeczenie lekarskie z dnia [...] września 2021 r. przedłożone przez stronę nie jest wystarczającym dokumentem pozwalającym na odstąpienie od badania, o którym mowa w decyzji. Orzeczenie jak wskazuje przywołana w jego treści podstawa prawna (art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami) zostało wydane na wniosek Skarżącego, jako osobę ubiegającą się o przedłużenie ważności prawa jazdy. O tym jednak, czy kierowca cierpi na chorobę mającą wpływ na możliwość kierowania przez niego pojazdami powinien wypowiedzieć się lekarz w badaniu lekarskim, na które kierowca jest kierowany w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5, na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Ocena stanu zdrowia w kontekście uprawnień do kierowania pojazdami może być dokonana jedynie przez uprawnione do tego jednostki - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy. Organy administracji, w tym Kolegium, nie są zaś uprawnione do oceny i badania stanu zdrowia kierowcy we własnym zakresie oraz na podstawie jego subiektywnych twierdzeń zawartych w odwołaniu. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji kierującej na badania lekarskie istotne jest uzyskanie informacji o uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy, a nie prowadzenie postępowania dowodowego w celu wykazania stanu jego zdrowia Końcowo Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego, a informacja o nich pochodzi z wiarygodnego źródła. Pismem z [...] grudnia 2021 r. zatytułowanym "Sprzeciw" Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a., czyli uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości; b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107§ 3 k.p.a. - poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że istnieją podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy istniały dowody do jej uchylenia i umorzenia postępowania; c) art.6, art.7 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji posiadania informacji i dokumentów potwierdzających w sposób jednoznaczny brak przeciwskazań zdrowotnych skarżącego do kierowania pojazdami, co dla każdego dorosłego rozsądnie myślącego człowieka oznacza, że kierowanie skarżącego na kolejne badania lekarskie co do okoliczności i faktów udowodnionych - co najmniej narusza jego dobra osobiste zagwarantowane przez Konstytucję; d) art. 9 k.p.a. organ administracji publicznej wydając decyzje oraz wybiórcze niekompetentne Informacje i wypowiedzi - nie wykonał swojego obowiązku do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły lub mogą mieć wpływ na ustalenie moich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego w wyniku czego, mimo że organ ma obowiązek czuwać, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa - nie udzielił niezbędnych wyjaśnień ani wskazówek, wręcz przeciwnie wprowadził w błąd, e) art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy z całkowitym pominięciem swojej ewidentnej winy w zaistniałej sytuacji; f) art. 30 Konstytucji oraz art. 23 k.c. - organ administracji publicznej bezpodstawnie kieruje Skarżącego na badania lekarskie, mając świadomość, że nie ma potrzeby ich wykonywania, ponieważ jest on w pełni zdolny do kierowania pojazdami - przez co naruszone zostały dobra osobiste, w tym godność obywatela zagwarantowane w Konstytucji RP; g) art. 80 k.p.a. i art. 10 k.p.a. - poprzez brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, przez co Skarżący został zaskoczony negatywnym rozstrzygnięciem; h) art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z przepisami powszechnie i bezwzględnie obowiązującymi dotyczącymi korygowania dokumentacji: - poprzez nieważne oznaczenie numeracji zaskarżonej decyzji, przez skorygowanie numeru decyzji korektorem bez parafek i daty ich poprawienia przez nie wiadomo kogo i w niewiadomym czasie. Pismo błędnie oznaczone jako decyzja bez wymaganej prawem zawartości jest dotknięte wadą nieważności z mocy samego prawa. - brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia się organu II instancji do wszystkich zarzutów określonych w odwołaniu, co czyni decyzję pozbawioną należytego uzasadnienia, czyli bez wszechstronnego uzasadnienia faktycznego i prawnego poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający ocenę legalności zaskarżonej decyzji, - poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji niespełniające wymogów określonych w ww. przepisie, min. braki wskazania konkretnych faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne nie zawiera rzetelnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa - bowiem zawiera nierzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy opierającego się jedynie na szablonie uzasadnienia decyzji stosowanym przez Organ w tego typu sprawach. j) art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w stopniu rażącym, poprzez utrzymanie decyzji I Instancji w mocy, w sytuacji, gdy rzeczywista analiza materiału dowodowego, jednoznacznie wykazuje, że nie istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego - co stanowi bezpodstawne skierowanie skarżącego na badania lekarskie. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji I Instancji i umorzenie postępowania a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dołączonych dokumentów oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedz na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż pismo skarżącego z [...] grudnia 2021 r. należy uznać za skargę nie zaś za sprzeciw, ten bowiem środek zaskarżenia przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej: k.p.a.) tj. od decyzji kasacyjnej. Tymczasem kwestionowana decyzja organu odwoławczego zapadła na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. co nakazuje przyjąć, iż zarzuty Skarżącego podlegają rozpatrzeniu w trybie właściwym dla skargi do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Starosty S z dnia [...] września 2021 r., w przedmiocie skierowania Skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na wystąpienie uzasadnionych zastrzeżeń co do jego stanu zdrowia. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów administracji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm.), zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jej stanu zdrowia. W badanej sprawie organ odwoławczy uznał, iż nagły ból w klatce piersiowej podczas kontroli drogowej po popełnieniu wykroczenia drogowego wraz z przebytym wcześniej zawałem serca oraz wiekiem kierowcy dają podstawy do przyjęcia istnienia zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącego, uzasadniających skierowanie go na badania lekarskie. Natomiast w ocenie Skarżącego nie zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, skoro w dacie kontroli drogowej Zespół Ratownictwa Medycznego wezwany przez patrol Policji który ujawnił wykrocznie drogowe, po przeprowadzeniu badania oraz wywiadu medycznego, nie stwierdził podstaw do hospitalizacji ani dalszej pomocy medycznej. Przy czym swoje stanowisko Skarżący popierał dodatkowo - na etapie postępowania odwoławczego - przedłożonym organowi orzeczeniem lekarskim z dnia [...] września 2021 r., sporządzonym przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami, w którym stwierdzono na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, że u Skarżącego stwierdzono "brak istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami do których wymagane jest prawo jazdy kategorii. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E,T". Dokonując oceny powyższych dowodów, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska Skarżącego wyjaśniając, iż przedłożone mu orzeczenie lekarskie nie jest wystarczającym dokumentem pozwalającym na odstąpienie od badania, o którym mowa w decyzji. Miało to wynikać z faktu, iż jako podstawę prawną Orzeczenia wskazano art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami a ponadto zostało ono wydane na wniosek Skarżącego, jako osobę ubiegającą się o przedłużenie ważności prawa jazdy określonej kategorii. Kolegium uznało, że o tym czy kierowca cierpi na chorobę mającą wpływ na możliwość kierowania przez niego pojazdami wypowiedzieć się powinien lekarz w badaniu lekarskim, na które kierowca jest kierowany w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Nadmieniono, iż ocena stanu zdrowia w kontekście uprawnień do kierowania pojazdami może być dokonana jedynie przez uprawnione do tego jednostki - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy. Natomiast organy administracji, nie są uprawnione do oceny i badania stanu zdrowia kierowcy we własnym zakresie oraz na podstawie jego subiektywnych twierdzeń zawartych w odwołaniu. Oceniając powyższe stanowisko zgodzić się należy z organem odwoławczym co to tego, iż nie jest on uprawniony do oceny i badania stanu zdrowia kierowcy we własnym zakresie. Tym większe jednak znaczenie dla stwierdzenia czy zaistniały uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia, uzasadniające skierowanie go na badania lekarskie, ma ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, z których wynikają istotne dla sprawy okoliczności. Jak trafnie przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2021 r. sygn. akt. I OSK 2528/20, uzasadnione i poważne zastrzeżenia winny mieć swoje źródło w tego rodzaju informacjach o stanie zdrowia, z których z dużym prawdopodobieństwem wynika, że u posiadacza prawa jazdy mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości jego dalszego bezpiecznego udziału w ruchu drogowym. Takie informacje mogą wynikać z orzeczeń lekarskich, z karty informacyjnej leczenia szpitalnego, czy chociażby z opinii o stanie zdrowia sporządzonej przez lekarzy specjalistów. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż w zakresie stanu zdrowa kierowcy największe znacznie winny mieć dokumenty opracowane przez osoby posiadajcie stosowną wiedzę medyczną, pozwalającą na weryfikację stanu zdrowa kierowcy. W badanej sprawie w dacie orzekania organ odwoławczy dysponował dwoma dokumentami tego rodzaju. Po pierwsze taki charakter miała Karta Medycznych Czynności Ratunkowych opracowana przez Ratownika Medycznego Zespołu Ratownictwa Medycznego, który w dniu [...] września 2021 r. przeprowadził z pacjentem wywiad mający na celu weryfikację zgłoszonego ucisku w klatce piersiowej po stronie lewej. Szczegółowo opisane w przedmiotowej karcie czynności medyczne, o bardzo szerokim spektrum, w tym między innymi: badanie tętna, EKG i ocena bólu wg NRS na poziomie 1 (tj. w skali zawierającej 11 stopni nasilenia bólu - od 0 do 10, gdzie 0 oznacza całkowity brak bólu, natomiast 10 najgorszy wyobrażalny ból), dały podstawy do rozpoznania u Skarżącego: "R53 – Złe samopoczucie i zmęczenie". Takie rozpoznanie stanowiło podstawę zalecenia kontraktu z lekarzem rodzinnym POZ. Drugim istotnym dokumentem medycznym znanym Kolegium było - sporządzone cztery dni przez wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji - Orzeczenie wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami, w którym jednoznacznie stwierdzono brak istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Tymczasem jak wynika z treści skarżonej decyzji organ odwoławczy w toku orzekania całkowicie pominął Kartę Medycznych Czynności Ratunkowych, wskutek czego nie dostrzegł, iż z jej treści jednoznacznie wynika, że dokonującemu rozpoznania ratownikowi medycznemu znane były z wywiadu eksponowane przez Kolegium obciążenia zdrowotne kierowcy oraz jego wiek. Trudno nie dostrzegać, iż mimo powzięcia i odnotowania w Karcie powyższej wiedzy, po przeprowadzeniu badań, ratownik zalecił jedynie zwykłą konsultację medyczna w POZ. Nie wskazał przy tym w szczególności na jakiekolwiek przeciwskazania w dalszym kierowaniu pojazdu nawet bezpośrednio po badaniu i przed konsultacją w POZ - i to mimo w dalszym ciągu występującego u Skarżącego bólu w klatce piersiowej. Zatem Kolegium powołując się na brak kompetencji do merytorycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy, w istocie podjęło się samodzielnej oceny istnienia "uzasadnionych zastrzeżeń co do ich stanu zdrowia" Skarżącego w oparciu o te same okoliczności co ratownik medyczny. Jakkolwiek organ co do zasady mógł się opierać na znanych mu okolicznościach sprawy, to dla należytego ich rozważenia winien był dokonywać swojej oceny w kontekście całej dostępnej mu dokumentacji medycznej. Jeśli chodzi zaś o dokonaną przez Kolegium ocenę Orzeczenia lekarskiego przedłożonego przez Skarżącego, organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił z jakiej przyczyny wbrew jego wyraźnej treści stwierdził istnienie uzasadnionych zaostrzeń co do stanu zdrowia kierowcy. Jak można jedynie odczytać z treści uzasadnienia, organ odwoławczy uznał, że przedkładane przez Skarżącego Orzeczenie "nie jest wystarczającym dokumentem". Skoro jednak w Orzeczeniu lekarskim opracowanym przez osobę dysponującą specjalistycznymi uprawnieniami w zakresie badania kierowców stwierdzono jednoznacznie, że na datę bezpośrednio poprzedzającą orzekanie przez organy administracji u Skarżącego nie występują przeciwwskazania zdrowotnie do kierowania pojazdami, nie sposób uznać z czego miałyby wynikać stwierdzone przez Kolegium "uzasadnione zastrzeżenia" co do jego stanu zdrowia. W istocie zatem jedynym argumentem mającym podważyć wartość dowodową powyższego dokumentu urzędowego było stwierdzenie odmiennej podstawy prawnej jego wydania niż ta, na której organ administracji jest władny skierować kierowcę na badanie. Dokonując takiej oceny Kolegium nie dostrzegło, iż jak wynika wprost z treści art. 75 ustawy o kierujących pojazdami wszystkie przewidziane w art. 75 ust. 1 przypadki dotyczącą badania lekarskiego są przeprowadzane "w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami". Zatem zarówno badanie lekarskie na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy (któremu się poddał Skarżący przez wydaniem decyzji) jak i wykonywane w trybie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy (tj. majce być wykonanym na podstawie skierowania organu administracji) są przeprowadzane dla tego samego celu a ustawodawca nie różnicuje ich wartości dowodowej. Jeśli Kolegium zmierzało do stwierdzenia, iż przedłożone Orzeczenie "nie jest wystarczające" winno było wskazać, jakie okoliczności istotne dla stwierdzenia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącego nie zostały w jego treści wyjaśnione. W ocenie Sądu, Kolegium przyjęło za kluczową w tym zakresie różnicę pomiędzy badaniami przeprowadzanymi na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami a polegająca na tym, iż w razie skierowania przez organ badanie takie przeprowadzane jest obligatoryjnie w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Taki podmiot jako właściwy do badań w następstwie skierowania przez organ administracji niewątpliwie wynika aktualnie z art. 75 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami. Powyższy przepis został jednak dodany przez art. 4 pkt 23 lit. b ustawy z dnia 14 października 2021 r. (Dz.U.2021.1997) zmieniającej ustawę o kierujących pojazdami z dniem 5 grudnia 2021 r. Nie obowiązywał zatem ani wykonania badania u Skarżącego, ani w dacie orzekania przez organ I instancji ani nawet w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Niemniej jednak, nawet aktualnie, zróżnicowanie podmiotów wydających orzeczenia lekarskie nie daje podstaw do odmawiania mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim wydawanym przez inne podmioty niż wojewódzkie ośrodki medycyny pracy. Zatem jeśli Skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie, winno było ono zostać należycie rozważone w toku orzekania jako istotna okoliczność dla oceny czy w dacie orzekania przez organ istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego. Wobec powyższego Sąd uznał za zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy zasad postępowania dowodowego w zakresie mającym wpływ na jego wynik oraz zarzut dotyczący braku należytego uzasadnienia decyzji. W toku dalszego postępowania organ winien dokonać oceny istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia Skarżącego, mając na względzie powyższe wskazówki oraz należycie rozważyć całość dostępnego mu materiału dowodowego, w tym także dokumentów przedłożonych przez Skarżącego wraz ze skargą, tj. Orzeczenia Międzyzakładowego Ośrodka Medycyny Pracy z grudnia 2021 r. stwierdzającego brak przeciwskazań do pracy na stanowisku kierowca. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. Nie znaleziono jednak podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o umorzenie postępowania. Sąd uznał bowiem, iż przedłożona przez Skarżącego dokumentacja w formie kserokopii wymaga jej należytej weryfikacji, co powinno nastąpić w pierwszej kolejności w postępowaniu administracyjnym. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.