II SA/Sz 181/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. M. i K. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Na podstawie art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne Starosta K. przeprowadził postępowanie mające na celu modernizację ewidencji gruntów i budynków obrębu S. W ramach czynności kończących to postępowanie wyłożono projekt operatu opisowo - kartograficznego do wglądu zainteresowanych, który po upływie terminu wyłożenia stał się operatem ewidencji gruntów i budynków, o czym Starosta K. poinformował w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 21 maja 2014 r. w pozycji nr 2234. Zarzuty do danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym w imieniu właścicieli działki nr [...]- W. i K.M. złożył ich pełnomocnik - r.pr. D.M., wskazując, iż zawarty w operacie przebieg granic działki nr [...] nie odpowiada jej aktualnemu stanowi, jak i stanowi określonemu według ostatniego, spokojnego władania przez właścicieli działki, a nadto, iż granica z działką nr [...] została znacznie przesunięta (w kierunku miejscowości S.), gdy w rzeczywistości przebiega kilkanaście metrów dalej w kierunku miejscowości Z. w stosunku do linii wyznaczonej granicą działek [...], co skutkuje znacznym (o ponad 15%) zmniejszeniem powierzchni geodezyjnej działki nr [...]. Powyższy fakt, zgodnie z oświadczeniem zgłaszającego zarzuty, miał mieć odzwierciedlenie w treści map ewidencyjnych z okresu wcześniejszego. Podniesiono również, iż zgodnie z art. 31 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego modernizacja ewidencji gruntów w zakresie działki nr [...] powinna odpowiadać ostatniemu spokojnemu stanowi posiadania. Podnieśli również, "że granice z działką [...] uznają za odpowiadającą dotychczasowemu przebiegowi oraz stanom spokojnego władania". Na skutek wniesionych zarzutów do danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków obrębu S. gmina [...], w dniu 24 czerwca 2014 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie, zakończonej decyzją Starosty K. z dnia 5 sierpnia 2014 r., który na podstawie art. 7d ust. 1, art. 24a ust. 10 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oddalił zarzuty co do danych uwidocznionych w operacie opisowo -kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do części granic działki nr [...] w obrębie S. na odcinku przyległym do działki nr [...] w obrębie Z. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w pierwszym rzędzie przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego co pozostaje w zgodzie z § 37 i § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Taką dokumentacją w niniejszej sprawie były operaty z założenia ewidencji gruntów obrębu S. i Z. oraz operaty z podziału działki [...], wznowienia granic działki [...]oraz wznowienia granic działki nr [...] z obrębu Z. które znajdują się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Starosta K. podniósł, iż jak wynika z operatów technicznych osnowa geodezyjna istnieje do dziś i jest możliwa do odszukania, a co za tym idzie jest możliwe wznowienie granicy działki nr [...]na odcinku przyległym do granicy obrębu Z. Taki przebieg granicy przyjęto w trakcie prac zgłoszonych do [...] wykonywanych w lipcu 1988 r., w których dokonano podziału działki nr [...] oraz w pracach wykonywanych później. Z dokumentacji skompletowanej w operacie KERG [...] wynika, że w oparciu o odszukaną osnowę wznowiono sporny punkt nr [...]. Przebieg granic został okazany właścicielom działki nr [...] oraz działek sąsiednich, w tym również działki nr [...], a jej ówczesny właściciel –P. nie kwestionował przebiegu okazanych granic. Te same dane z ww. operatów zostały wykorzystane w zleconych przez Starostę K. pracach związanych z kompleksową modernizacją ewidencji gruntów i budynków obrębu S. Nadto, organ I instancji zwrócił uwagę, iż przesunięcie granicy o kilkanaście metrów w stronę obrębu Z. na mapach ewidencyjnych nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, w tym również na mapach ewidencyjnych z lat pięćdziesiątych oraz z późniejszego okresu, a także, iż na skutek kompleksowej modernizacji powierzchnia działki nr [...] zwiększyła się z 1 ha do 1,0180 ha i jednocześnie podkreślił, iż spory zaistniałe w wyniku przeprowadzonych zmian ewidencyjnych dotyczące między innymi przebiegu granic nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu z zakresu ewidencji gruntów, bowiem starosta nie jest uprawniony do przesądzania o przebiegu granic nieruchomości. Kwestia przebiegu granic może być rozstrzygnięta jedynie w postępowaniu rozgraniczeniowym. W uzasadnieniu podniesiono także, iż przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie dają podstaw prawnych do kształtowania stosunków własnościowych i związanych z tymi stosunkami uprawnień i obowiązków. Ewidencja gruntów i budynków odzwierciedla stan prawny wynikający z określonych tytułów. Zdaniem organu I instancji, jako niepodważalne dowody w sprawie, należy przyjąć jedynie operaty techniczne znajdujące się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Odwołanie od decyzji Starosty K. złożył do Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. pełnomocnik właścicieli działki nr [...] w uzasadnieniu powtarzając argumentację zawartą w zarzutach do danych zawartych w operacie opisowo - kartograficznym. Decyzją z dnia 17 grudnia 2014 r. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, (zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 6a ust. 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku z art. 7d pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 22 ust. 1 tej ustawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, ustalając, iż granice między dawnym PGR Z. gruntami wsi S. czyli m.in. obecnymi działkami nr [...]w obrębie S., a działką nr [...] (obecnie działka nr [...]) w obrębie Z., zostały ustalone protokołem ustalenia granic z 12 maja 1962 r., oraz że w pozycji 3 protokołu znajduje się opis przebiegu ustalonej granicy a integralną częścią tego protokołu jest szkic graniczny nr 3 z 12 maja 1962 r., który nie budzi wątpliwości co do przebiegu granic w tym odcinku. Organ II instancji wskazał również, iż dane techniczne z pomiaru ustalonych granic zostały udokumentowane na szkicu polowym nr 12 z czerwca 1962 r, (który został wykorzystany przez wykonawcę prac modernizacyjnych i oznaczony jako szkic polowy nr 15 w operacie KERG nr [...]) oraz, iż dokumentacja ta znajduje się w operacie z założenia ewidencji gruntów obrębu Z. i jest przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zaewidencjonowana w księdze ewidencji robót geodezyjnych pod numerami: [...]. Organ II instancji podniósł również, iż ww. dokumenty były podstawą innych prac geodezyjnych, w tym wykonania opisu nieruchomości dla celów prawnych dla działki nr [...] w 1993 r (KERG [...]) oraz zostały wykorzystane także w trakcie prac modernizacji ewidencji gruntów i budynków do ujawnienia przebiegu granic działki nr [...]. Dodatkowo, organ II instancji zwrócił uwagę, iż do zawarcia umowy sprzedaży zawartej w dniu 4 grudnia 1998 r. zostały przedłożone m.in. wypis z rejestru gruntów jak i wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 12 stycznia 1998 r. a dotyczące działki nr [...], na której granica działki nr [...] na odcinku z działką nr [...] ma taki sam przebieg jak przyjęto w operacie opisowo - kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu S. W związku z powyższym organ II instancji nie miał wątpliwości, iż w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym istnieje dokumentacja prawna i techniczna pozwalająca na ujawnienie w operacie opisowo - kartograficznym granicy działki nr [...]w obrębie S. na odcinku z działką nr [...] w obrębie Z. zgodnie z zasadą opisaną w § 36 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ II instancji wskazał, iż skoro granica między działką nr [...] a działką nr [...] z obrębu Z. była już ustalona, a istniejąca dokumentacja techniczna nie budzi wątpliwości co do jej wiarygodności, nie ma podstaw prawnych do ustalania tego odcinka granicy w jakikolwiek inny sposób. Nadto, zastosowanie innego trybu postępowania np. ustalanie granic na podstawie oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków tak jak to miało miejsce odnośnie granicy pomiędzy działką nr [...] a nr [...], w przypadku niniejszej sprawy pozostawałoby w sprzeczności z przepisami prawa tj. § 36 i § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, bowiem istnieją wiarygodne dane, które pozwalają ujawnić granicę pomiędzy działką nr [...] a [...] oraz § 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, gdyż ustalenie granic działki według ostatniego spokojnego stanu posiadania jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Organ II instancji podkreślił również, iż tryb ustalania granic na podstawie art. 31 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjnego i kartograficznego dotyczy postępowania o rozgraniczenie nieruchomości i jest to postępowanie odrębne należące do kompetencji wójta, burmistrza, prezydenta miasta, w związku z czym czynności ustalenia granic w trybie rozgraniczenia nie mogą być stosowane w trakcie procesu modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Podobnie nietrafiony jest zarzut pełnomocnika właścicieli działki nr [...] co do zmniejszenia powierzchni działki nr [...] której powierzchnia faktycznie po przeprowadzeniu postępowania modernizacyjnego zwiększyła się z 1 ha do 1,0180 ha. Organ II instancji podniósł również, iż w zaistniałej sprawie zasięg faktycznego użytkowania gruntu nie jest tożsamy z granicami prawnymi, ale nie może stanowić to powodu do zmiany granic nieruchomości ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, bowiem jest to materia uregulowana przepisami prawa cywilnego i pozostaje poza kompetencjami organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, która jest rejestrem mającym za zadanie ujawnianie a nie kreowanie stosunków własnościowych. W.i K.M. zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia 5 sierpnia 2014 r. i wnieśli o ich uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż kwestionują ujawniony w operacie opisowo - kartograficznym przebieg granicy między działka nr [...]a działką [...], która przebiega w rzeczywistości kilkanaście metrów w kierunku Z. i fakt ten wynika z szeregu map ewidencyjnych, a także z map załączonych do umowy sprzedaży z dnia 4 grudnia 1998 r. Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organ II instancji, że podstawą obecnej granicy są ustalenia z czerwca 1962 r., bowiem przedmiotowa granica przed i po nabyciu przez skarżących nieruchomości była zupełnie inna, a zmiana jej przebiegu była podyktowana wygodą organów I i II instancji. Nadto, skarżący podkreślili, iż przebieg granicy odpowiadający stanowi spokojnego posiadania nigdy nie był sporny między właścicielami działek nr [...] a [...]., a także zarzucili, iż ich działka na skutek dokonania modernizacji operatu uległa zmniejszeniu o ponad 15 %. W odpowiedzi na skargę Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy rozstrzygnięcia zawarte w decyzji z dnia 17 grudnia 2014 r. i uzupełniająco wskazał, iż proponowany przez skarżących przebieg granicy nie wynika z żadnego ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, co więcej nawet na wyrysie z ewidencji gruntów i budynków z dnia 12 stycznia 1998 r. na który powołują się skarżący przedmiotowa granica odpowiada tej przyjętej w toku modernizacji. Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, iż popiera skargę podkreślając, iż faktyczne granice posiadanej działki nr [...] wynikają również z jej użytkowania niekwestionowanego przez właścicieli działek nr [...] oraz zwrócił uwagę, że przebieg granic budził wątpliwości skoro biegły geodeta trzykrotnie sporządzał projekt przebiegu granicy między działką nr [...] a nr [...], bowiem nie wynikał on ze źródeł zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Pełnomocnik organu II instancji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona kontrola legalności wydanych w tej sprawie decyzji według wyżej wskazanych kryteriów, wykazała, że odpowiadają one prawu. Podkreślić należy, że ewidencja gruntów i budynków, jak stanowi art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity, Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm., zwanej dalej "Prawem geodezyjnym i kartograficznym"), jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym, zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, których zadaniem jest, stosownie do § 44 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków"), modernizacja ewidencji. Zgodnie z § 55 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków modernizacja ewidencji polega na podjęciu działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych w celu uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami przedmiotowego rozporządzenia oraz modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w przedmiotowym rozporządzeniu. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty wzięły się, w ocenie Sądu, z niezrozumienia istoty ewidencji. Przypomnieć należy, że istotą ewidencji jest, jak sama nazwa wskazuje, spisywanie istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędne jest zatem oczekiwanie skarżących, że w ramach postępowania mającego na celu modernizację ewidencji dojdzie do zmiany przebiegu granicy działki nr [...] z działką nr [...] w sposób odpowiadający stanowi ich spokojnego posiadania, ponieważ organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii. Zgodnie z § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek w wyżej wskazanym przepisie wskazano na dokumentację źródłową, to przepis ten w żaden sposób nie może stanowić podstawy do rozstrzygania sporów co do przebiegu granic nieruchomości. O tym rozstrzyga się w postępowaniu rozgraniczeniowym (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1347/10; LEX nr 950515). Trafnie wobec tego argumentują orzekające w tej sprawie organy obu instancji, że skoro istota zarzutów skarżących sprowadza się do kwestionowania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] a nr [...], to kwestii tej organy nie mogą załatwić merytorycznie. Słusznie zwracają bowiem uwagę organy na niezmiernie ważny aspekt - a mianowicie, że postępowanie ewidencyjne nie rozstrzyga i nie może rozstrzygać sporów o prawa do gruntów, lokali, budynków, a więc własności. Rejestr ma więc charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Kolejne przepisy rozporządzenia, tj. § 37 i 38 regulują podstawę i tryb wykazywania w ewidencji przebiegu granic działek ewidencyjnych w razie braku dokumentacji, o której mowa w § 36, lub w przypadku, kiedy dane zawarte w tej dokumentacji nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają standardom technicznym. W takich przypadkach dane dotyczące przebiegu granic pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie (§ 37), w trybie czynności, o których mowa w § 38 rozporządzenia. Z przytoczonych przepisów wynika, że koniecznym warunkiem otwierającym możliwość pozyskania danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w drodze terenowych pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie, jest stwierdzenie braku dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia lub stwierdzenie, że zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym. W niniejszej sprawie powyższa sytuacja nie miała miejsca. Sąd podobnie jak organy obu instancji nie miał wątpliwości, iż w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym istnieje dokumentacja techniczna pozwalająca na ujawnienie w operacie opisowo - kartograficznym granicy działki nr [...] w obrębie S. na odcinku z działką nr [...] w obrębie Z. zgodnie z zasadą opisaną w § 36 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, na którą w sposób szczegółowy wskazywały w uzasadnieniu swoich decyzji oba organy. W kontekście istniejącej dokumentacji geodezyjnej nie ma żadnego znaczenia, czy sąsiedzi skarżących kwestionowali fakt korzystania przez nich z nieruchomości w sposób przekraczający jej granicę oraz czy granica wskazana w operacie opisowo - kartograficznym odpowiada spokojnemu stanowi posiadania skarżących działki nr [...]. Dopóki w sposób niebudzący wątpliwości istnieją wiarygodne dokumenty pozwalające na ustalenie przebiegu granicy działki, dopóty stanowią one wyłączną podstawę ustaleń przebiegu granicy działki. W niniejszym stanie faktycznym czynienie ustaleń w innym trybie, jak słusznie zauważył organ II instancji, pozostawałoby w sprzeczności z przepisami prawa tj. § 36 i § 37 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, bowiem istnieją wiarygodne dane, które pozwalają ujawnić granicę pomiędzy działką nr [...] a [...] oraz § 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, gdyż ustalenie granic działki według ostatniego spokojnego stanu posiadania jest sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek. Również z powołanego przez skarżących wyrysu z ewidencji gruntów i budynków z dnia 12 stycznia 1998 r., który był przeznaczony do dokonania wpisu w księgach wieczystych wynika, że przebieg "spornej" granicy odpowiada tej przyjętej w toku modernizacji. Całkowicie nietrafny jest również zarzut skarżących jakoby powierzchnia ich działki uległa zmniejszeniu. Nie budzi żadnych wątpliwości Sądu, iż powierzchnia faktycznie po przeprowadzeniu postępowania modernizacyjnego zwiększyła się z 1 ha do 1,0180 ha. W tej sytuacji, organy obu instancji prawidłowo ustaliły obowiązujące przepisy, ich znaczenie oraz poprawnie je zastosowały, wyjaśniły wszelkie istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności, prawidłowo oceniły zgromadzony w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Stąd też skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.