II SA/Sz 184/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia D.D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisane w sentencji postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nakładające na D.D. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym nr [...]r. wystawionym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego tzn. rozbiórki obiektów tymczasowych wybudowanych na działce nr [...] bez pozwolenia właściwego organu: [...] domków drewnianych o wymiarach [...], [...] domków drewnianych o wymiarach [...] drewnianego sanitariatu o wymiarach [...]. Równocześnie w skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu I instancji, podnosząc, iż ich wykonanie w drodze egzekucji skutkować będzie jej znaczną szkodą. Skarżąca bowiem nie posiada wolnych środków umożliwiających jednorazowa zapłatę tej kwoty, lub jej egzekucję z rachunku bankowego. Ewentualna egzekucja skierowana zostanie wobec majątku skarżącej, co będzie skutkować sprzedażą rzeczy ruchomych lub też nieruchomości w drodze licytacji, poniżej wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 1270) zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać przy tym należy, że przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie skarżąca domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazała na trudne dla jej sytuacji finansowej konsekwencje jego wykonania. Należy podkreślić, że dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym bardziej, że funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku. Ponadto skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Zaznaczyć należy, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu (art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że strona nie wykazała przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanego aktu. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.