II SA/Sz 185/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka – Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia H. P. na postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 185/17 odrzucające skargę H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: 1. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 marca 2017 r. 2. zwrócić na rzecz skarżącej kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) uiszczoną tytułem wpisu od zażalenia Postanowieniem z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę H.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, z uwagi na uiszczenie wpisu od skargi z uchybieniem terminu. Odpis powyższego orzeczenia został doręczony skarżącej w dniu [...] r. Dnia [...] r. H.P. złożyła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., w którym powołując się na art. 195 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia przy jednoczesnym uznaniu zażalenia za oczywiście uzasadnione, a ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stosownie do art. 196 cytowanej ustawy. H.P. zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 72 § 1 ustawy p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie dokonała uiszczenia wpisu w terminie siedmiodniowym, od dnia otrzymania wezwania Sądu podnosząc, że wskazane wezwanie zostało odebrane przez jej nieletniego syna M.P., który jest uczniem gimnazjum i aktualnie ma niespełna [...] lat (ur. [...]r.). Ponadto skarżąca podniosła, że jej syn nie realizuje obowiązku szkolnego w zakresie żądanym przez organ egzekucyjny. W tej sytuacji, skarżąca ograniczyła małoletniemu, który wszelką korespondencję z urzędów traktuje wrogo dostęp do komputera i to stanowiło powód nieprzekazania korespondencji skarżącej. H.P. podkreśliła, że przesyłkę sądową zawierającą wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego znalazła w domu, po czym niezwłocznie dokonała wpłaty wpisu od skargi. Zaznaczyła, że w niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg przewidziany w art. 72 § 1 ustawy p.p.s.a. dotyczący zobowiązania się osoby, której przesyłka została doręczona do oddania pisma adresatowi, bowiem jej syn przyjął skierowaną do niej korespondencję i ten fakt przemilczał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Po dokonaniu analizy akt sprawy i wniesionego zażalenia Sąd uznał, że jest ono oczywiście uzasadnione. Stosownie do art. 72 § 1 ustawy p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Dorosłym jest osoba pełnoletnia w rozumieniu art. 10 § 1 Kodeksu cywilnego, tj. ten, kto ukończył osiemnaście lat oraz ten, kto przed ukończeniem osiemnastu lat zawarł małżeństwo (vide: post. NSA z dnia 3 grudnia 1993 r., sygn. akt SA/Po 1931/93, publ. ONSA 1995, nr 2, poz. 53). W doktrynie został wyrażony pogląd zgodnie, z którym: "mimo, że samo pojęcie "pełnoletni" nie nasuwa wątpliwości, problemem jest praktyczne stwierdzenie tego faktu przez doręczyciela. Może się bowiem okazać, że pismo odebrała osoba niepełnoletnia. W takiej sytuacji, jeżeli pismo dotarło do adresata, doręczenie należy uznać za skuteczne" (por. B. Dauter, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 390). Mając na uwadze, że doręczenie zastępcze nie może stanowić zamknięcia drogi do sądowej ochrony interesów strony (por. wyrok TK z dnia 15 października 2002 r. sygn. akt SK 6/02) należy przyjąć, że datą doręczenia przesyłki jest data faktycznego jej odebrania przez adresata. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została odebrana przez małoletniego syna skarżącej w dniu [...] r. Jednakże, jak wynika z treści zażalenia, do skarżącej informacja o wezwaniu dotarła w dacie [...] r., bowiem dopiero w tym dniu skarżąca przedmiotową przesyłkę znalazła. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skuteczne doręczenie skarżącej wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego, nastąpiło w dniu [...] r., gdyż w tej dacie skarżąca zapoznała się z jego treścią. Uwzględniając powyższe okoliczności, należało dojść do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie uiszczenie wpisu sądowego w dniu [...] r. zostało dokonane w ustawowym terminie. Wobec powyższych ustaleń należało przyjąć, że wpis od skargi został uiszczony w terminie, co stanowi o braku podstawy do odrzucenia skargi, jako nieopłaconej. W konsekwencji Sąd uznał zażalenie H.P. za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] r. stosownie do art. 195 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 225 powołanej ustawy. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w związku z uchyleniem zaskarżonego postanowienia orzeczenie w zakresie wstrzymania jego wykonania stało się bezprzedmiotowe.