II SA/Sz 187/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Komisji Penitencjarnej Zakładu Karnego w przedmiocie ustalenia okresu przygotowawczego postanawia odrzucić skargę S.Ś. pismem z dnia [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komisji Penitencjarnej Zakładu Karnego, w której odmownie rozpatrzono jego wniosek, złożony w trybie art. 164 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w przedmiocie ustalenia okresu przygotowawczego. Powyższa skarga została przekazana do Dyrektora Zakładu Karnego, który w odpowiedzi przesłał do sądu pismo z dnia [...] skierowane do Sądu Okręgowego Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru Nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych przekazujące temu sądowi skargę S.Ś. z dnia [...] na decyzję Komisji Penitencjarnej Zakładu Karnego z dnia [...], uznającej za niezasadne ustalenie okresu przygotowawczego, o którym mowa w art. 164 § 1 K.k.w. Zarządzeniem sądu z dnia [...] przekazano ww. pismo z dnia [...] skarżącemu celem złożenia w terminie siedmiodniowym oświadczenia, czy wobec przekazania przez Dyrektora Zakładu Karnego jego skargi z dnia [...] zgodnie z właściwością do Sądu Okręgowego - podtrzymuje chęć rozpoznania ww. skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jednocześnie poinformowano skarżącego, że sądy administracyjne nie rozpoznają spraw dotyczących wniosków o objęcie okresem wskazanym w art. 164 K.k.w. – pod rygorem przyjęcia, że skarżący wnosi o nienadawanie skardze dalszego biegu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. W odpowiedzi na powyższe skarżący oświadczył, że nadal podtrzymuje chęć rozpoznania skargi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Mając na uwadze treść powołanych przepisów, w pierwszej kolejności należy zbadać, czy skarga wniesiona przez S.Ś. należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że intencją skarżącego było poddanie kontroli sądu decyzji komisji penitencjarnej dotyczącej ustalenia okresu przygotowawczego, o którym mowa w art. 164 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 1997 r., Nr 90, poz. 557 ze zm.), zwanej dalej "K.k.w.", zgodnie z którym okres do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary stanowi, w miarę potrzeby, czas niezbędny na przygotowanie skazanego do życia po zwolnieniu, zwłaszcza dla nawiązania kontaktu z kuratorem sądowym lub podmiotami, o których mowa w art. 38 § 1. Okres ten ustala, za zgodą skazanego, komisja penitencjarna. Wyjaśnić należy, że wbrew przekonaniu skarżącego, zaskarżony akt nie jest decyzją administracyjną. Samo nazwanie rozstrzygnięcia komisji penitencjarnej "decyzją" nie oznacza, że jest to indywidualny akt z zakresu administracji publicznej. Przeciwnie, jest to forma załatwienia sprawy w toku postępowania karnego wykonawczego. Zgodnie z poglądami przyjętymi w orzecznictwie sądowym ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 3.04.2000 r. I CKN 582/98) przez decyzję administracyjną rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego (lub finansowego) o charakterze władczym i zewnętrznym rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy procedury administracyjnej. O uznaniu danego aktu za decyzję przesądza jego treść, a nie jego forma. Przesądzające znaczenie ma to, czy jest to akt rozstrzygający co do istoty w indywidualnej sprawie należącej do właściwości organów administracji państwowej. Będąca przedmiotem skargi SŚ. decyzja komisji penitencjarnej nie spełnia wymienionych wyżej kryteriów, bowiem nie dotyczy sprawy administracyjnej. W myśl art. 7 § 1 K.k.w. skazany może zaskarżyć do sądu decyzję m.in. komisji penitencjarnej z powodu jej niezgodności z prawem, a w sprawach dotyczących odbywania kary pozbawienia wolności sądem właściwym jest sąd penitencjarny (art. 7 § 2 K.k.w.). Dyspozycja powołanych przepisów wskazuje na możliwość złożenia skargi na decyzję komisji penitencjarnej do sądu penitencjarnego (sądu powszechnego) a nie sądu administracyjnego. Wobec powyższego podkreślić należy, że przedmiotowa sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Na marginesie zaznaczyć wymaga, że jak wynika z pism Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...] oraz z dnia [...] skarga S.Ś. została przekazana zgodnie z właściwością do Sądu Okręgowego Wydziału Penitencjarnego i Nadzoru Nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do jego właściwości. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Wobec powyższego niniejszą skargę – nieobjętą zakresem właściwości sądu administracyjnego – należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.