II SA/Sz 187/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Uzasadnienie : Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. odmawiającą umorzenia w całości administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej na A. S. decyzją Zarządu Dróg i Transportu w K. z dnia [...] r. nr [...] za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...] w K.. A. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] r. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wstrzymanie wykonania aktu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które on wywołuje, związanych z ustaleniem praw i obowiązków strony postępowania. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2016 r. II GZ 360/16, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadniczo nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia odmowne (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r. II OZ 1210/17, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie umorzenia kary pieniężnej, która nie kwalifikuje się do wykonania. Decyzja ta zawiera jedynie negatywne rozstrzygnięcie co do możliwości zastosowania ulgi w postaci umorzenia nałożonej wcześniej na stronę kary pieniężnej. Nie nakłada ona na zobowiązanego nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze obowiązków materialnoprawnych. Wobec powyższego wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez stronę decyzji nie jest dopuszczalne. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie podał nawet, która z przesłanek, w jego ocenie, daje podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jak też nie powołał konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności złożonego żądania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.