II SA/Sz 188/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel /spr./, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. ,nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu pasz i zakazu produkcji pasz I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 3 ust. 2 pkt. 5 lit. c, art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 122, poz. 744 ze zm.); art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045 ze zm.); art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. b, h rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia, zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200); -art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz ( Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005, str. 1); art. 5 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r. w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1831/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady i uchylające dyrektywę Rady 79/373/EWG, dyrektywę Komisji 80/511/EWG, dyrektywy Rady 82/471/EWG, 83/228/EWG, 93/74/EWG, 93/113/WE I 96/25/WE oraz decyzję Komisji 2004/217/WE (DZ. U. UE L 229 z dnia 1 września 2009r., str. 1); art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 242/2010 z dnia 19 marca 2010r. w sprawie utworzenia katalogu materiałów paszowych (Dz. U. UE L 77 z dnia 24 marca 2010r., str.17); art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. 2000 nr 98 poz. 1071 j.t. ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 11 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz ( Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005, str. 1), ust. 3 lit. a części Pomieszczenia i Wyposażenie, ust. 2, ust. 3, ust. 4 części Produkcja, ust. 1, ust. 2, ust. 4 części Kontrola Jakości, ust. 1 i ust. 4 części Przechowywanie i Transport, ust. 2 lit. a części Prowadzenie Dokumentacji, ust. 1 i ust. 2 części Reklamacje i Wycofanie Produktu załącznika II rozporządzenia (WE) 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz ( Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005, str. 1), po zapoznaniu się z treścią protokołu Lista Kontrolna [...] (wytwarzanie pasz) nr [...] z dnia [...] oraz po rozpatrzeniu uwag, zastrzeżeń oraz wyjaśnień strony postępowania, po usunięciu uchybień formalnych dla których decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] o sygnaturze [...] została uchylona do ponownego rozpoznania decyzją [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] znak [...] oraz przy zapewnieniu stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nakazał A.P., właścicielowi Firmy P.H.U "B" w [...], wycofanie z obrotu pasz wyprodukowanych oraz zakazał ich produkcji. Organ ustalił, że w dniu [...], dokonano kontroli funkcjonującej wytwórni pasz prowadzonej przez A.P.. Dnia [...] została wydana decyzja nakazująca wycofanie z obrotu pasz wyprodukowanych oraz zakazująca produkcji pasz, od której A.P. złożył odwołanie. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] decyzją [...] z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dnia [...] do A.P. została przesłana informacja o prawach przysługujących stronie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, a dnia [...] zostało zakończone postępowanie dowodowe, o czym strona została powiadomiona, w wyniku czego, dnia [...] A.P. zapoznał się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Organ stwierdził, że Firma Produkcyjno- Handlowo- Usługowa "B"- A.P. jest firmą, której działalność bezsprzecznie polega na wytwarzaniu mieszanek paszowych przeznaczonych do spożycia przez gołębie. Fakt ten został jednoznacznie stwierdzony w trakcie przeprowadzonej kontroli podczas której, na terenie firmy, zanotowano obecność zarówno surowców służących do wytworzenia tego typu paszy, jak również gotowego produktu, opatrzonego etykietami producenta. Zostało to ponadto potwierdzone przez właściciela firmy A.P., od którego uzyskano również informację o rodzajach mieszanek paszowych dla gołębi produkowanych przez wzmiankowaną firmę. Powyższe znajduje również potwierdzenie w deklaracji producenta na stronie internetowej Firmy Produkcyjno- Usługowo- Handlowej "B" [...] gdzie zawarte są informacje dotyczące okresu działalności przedsiębiorstwa, zakresu jej działania, przeznaczenia produkowanych karm, jak i dane teleadresowe umożliwiające nabycie mieszanek paszowych dla gołębi. Zgodnie z informacjami umieszczonymi w internecie na stronach związanych z hodowlą gołębi oraz z odpowiednią dokumentacją przedstawioną przez A.W., w jego firmie prowadzona jest produkcja pasz przeznaczonych dla gołębi od co najmniej czterech lat. Jak wynika z ustaleń kontroli, nieujawnione w rejestrze Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] przedsiębiorstwo, działające na rynku pasz w myśl rozporządzenia (WE) nr 183/2005, wprowadza na rynek 3-4 tony miesięcznie paszy dla gołębi, produkowanej w oparciu o niezatwierdzoną technologię, o niezweryfikowanym przez urzędowe kontrole składzie, z nieustaloną zawartością substancji niedopuszczalnych oraz szkodliwych, o jakości zdrowotnej niepotwierdzonej badaniami laboratoryjnymi. W odniesieniu do przeprowadzonej kontroli organ wyjaśnił, iż była ona przeprowadzona wyłącznie w celu potwierdzenia faktu, iż na terenie właściwości Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] funkcjonuje podmiot zajmujący się produkcją mieszanek paszowych dla gołębi, lecz nie uwidoczniony w prowadzonym rejestrze podmiotów działających na rynku pasz. Kontrola ta nie miała na celu oceny spełnienia wymagań zdrowotnych, higienicznych, sanitarnych, organizacyjnych, lokalizacyjnych, technicznych czy technologicznych, ponieważ podmiot ten nie znajdował się pod jego nadzorem. Podnoszone w uwagach do protokołu Lista Kontrolna [...] (wytwarzanie pasz) nr [...] z dnia [...] przekroczenia uprawnień na szkodę interesu prywatnego skarżącego nie miało miejsca, ponieważ do chwili obecnej nie wydano decyzji mającej cechy decyzji ostatecznej, a tym samym, działania Inspekcji Weterynaryjnej nie ograniczyły swobody działalności gospodarczej podmiotu, wobec czego nie można mówić o jakichkolwiek utraconych korzyściach, będących wynikiem działań kontrolnych Zdaniem organu, w myśl art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia (WE) Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy zdrowotne związane z ubocznymi, produktami zwierzęcymi nie przeznaczonymi do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 273 z 10.10.2002, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 37, str. 92, ze zm.) "zwierzę jest to każde zwierzę należące do kręgowców lub bezkręgowców (włącznie z rybami, gadami i płazami)". Odnosząc się do definicji, znajdującej się w załączniku I pkt 1 podp. 3 rozporządzenia (WE) Nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 29.04.2004r., str. 55), "drób" oznacza ptaki utrzymywane w gospodarstwie, w tym ptaki nieuznawane za gospodarskie, ale które są utrzymywane tak jak zwierzęta gospodarskie, z wykluczeniem ptaków bezgrzebieniowych". Dodatkowo, zgodnie z klasyfikacją Głównego Urzędu Statystycznego "drób jest to ptactwo domowe w wieku powyżej 2 tygodni obejmujące drób kurzy, tj. ptactwo z gatunku Gallus gallus (brojlery, kury i koguty na rzeź, kury nioski do produkcji jaj konsumpcyjnych, kury nioski do produkcji jaj wylęgowych), indyki, tj. ptactwo z gatunku Meleagris spp. (indyczki, indory i indyczęta, łącznie z brojlerami indyczymi); gęsi tj. ptactwo z gatunku Anser anser domesticus (gęsi, gąsiory, gęsięta, łącznie z brojlerami gęsimi); kaczki tj. ptactwo z gatunku Anas i Cairina moschata (kaczki, kaczory, kaczęta, wraz z brojlerami), drób pozostały, np. perliczki (gat. Numida meleagris dom.), przepiórki (gat. Cotumix spp.), strusie (gat. Struthio camelus), pawie (gat. Pavo), łabędzie (gat. Cygnus), gołębie (gat. Columbinae spp.) i inne". Zgodnie więc z przytoczonymi powyżej aktami prawnymi oraz zawartymi w nich definicjami, należy bezwzględnie uznać, iż wszystkie rasy gołębi zaliczane są do drobiu, a więc i do zwierząt gospodarskich. Tym samym A.P., zajmując się produkcją mieszanek paszowych dla gołębi, zajmuje się wytwarzaniem paszy dla zwierząt gospodarskich, potencjalnie przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Organ za błędne uznał twierdzenie strony, jakoby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie istniały hodowle gołębi ras konsumpcyjnych, gdyż do ras typowo mięsnych, hodowanych na terenie Polski zaliczamy m.in. rasę Wrocławską mięsną, rasę Ryś Polski, rasę King. Organ zaznaczył, że istnieją w Polsce wytwórnie pasz dla gołębi (szczególnie w województwie śląskim) i znajdują się one pod nadzorem powiatowych lekarzy weterynarii oraz w rejestrze prowadzonym przez Głównego Lekarza Weterynarii. Ponadto, podmioty prowadzące swoją działalność w ramach sprzedaży bezpośredniej, a więc w rozumieniu z art. 1 ust.3 lit. c, e rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności (Dz. U. UE z dnia 30 kwietnia 2004 L 139, str. 55) "bezpośrednich dostaw wykonywanych przez producenta, małych ilości surowców do konsumenta końcowego lub lokalnego zakładu detalicznego bezpośrednio zaopatrującego konsumenta końcowego" oraz "myśliwi, którzy dostarczają małe ilości zwierzyny łownej lub mięsa zwierząt łownych bezpośrednio do konsumenta końcowego lub lokalnego zakładu detalicznego bezpośrednio zaopatrującego konsumenta końcowego", spełniający wymagania określone w § 2 ust. 1 pkt. 1 lit a oraz § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra i Rozwoju Wsi z dnia 29 grudnia 2006r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej (Dz. U. z dnia 12 stycznia 2007r., Nr 5, poz. 38), gdzie "w ramach sprzedaży bezpośredniej dopuszcza się dla drobiu ubój w gospodarstwie rolnym producenta, którego roczna produkcja nie przekracza 2.500 sztuk w przypadku indyków lub gęsi, albo 10.000 sztuk w przypadku innych gatunków drobiu, przeprowadzony zgodnie z przepisami o ochronie zwierząt oraz przepisami o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt" oraz "wielkość produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do sprzedaży bezpośredniej wynosi do 200 sztuk tygodniowo dla tuszek innych gatunków drobiu niż wymienionych w pkt 1 tj. indyków lub gęsi - nie podlegają zatwierdzeniu analogicznie do zakładów zajmujących się ubojem tj. rzeźni, a jedynie jako gospodarstwa prowadzące sprzedaż bezpośrednią produktów pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie nie będą uwidocznione w rejestrze Głównego Lekarza Weterynarii w dziale odnoszącym się do rzeźni. Na istnienie zjawiska hodowania gołębi w celach konsumpcyjnych w obrębie kraju, w ocenie organu, wskazuje chociażby fakt umieszczania na lekach weterynaryjnych, przeznaczonych dla gołębi i dopuszczonych do stosowania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, adnotacji "nie stosować u gołębi konsumpcyjnych". Na etykietach, którymi zaopatrzone są mieszanki paszowe produkowane przez A.W. nie znajdują się zastrzeżenia, że nie można stosować ich do żywienia ras konsumpcyjnych gołębi, dlatego należy zakładać, iż przeznaczone są one do żywienia wszystkich odmian tego gatunku, nie tylko ras ozdobnych hodowanych amatorsko. Nie można więc uznać za zasadne twierdzenie, iż produkowane przez. A.P. mieszanki paszowe przeznaczone są w całości do żywienia zwierząt kolekcjonerskich, nie zaś użytkowych. Również uwaga, jakoby strona nie zaopatrywała hodowli gołębi użytkowych jest bezpodstawna, chociażby ze względu na fakt, iż zaopatruje w swoje produkty punkty obrotu paszami więc nie ma wpływu na dalszą dystrybucję do konsumenta finalnego. Zdaniem organu, kolejnym powodem dla którego istotnym jest objęcie nadzorem zdrowotnym mieszanek paszowych produkowanych przez wytwórnię pasz dla gołębi jest fakt, iż wszystkie rasy gołębi zarówno ozdobne, jak i hodowane w celach użytkowych, mogą być źródłem zoonoz potencjalnie groźnych dla zdrowia i życia ludzi, przenoszonych również przez pokarm, którymi są skarmiane zwierzęta. A.P. podnosi, iż produkt przez niego wytwarzany nie jest paszą lecz jedynie mieszanką zbożowo-nasienną, posługując się, na poparcie tego argumentu, encyklopedyczną definicją paszy. W odniesieniu do tego, organ wskazał, iż pod względem formalnoprawnym wiążąca definicja paszy wynika z aktualnie obowiązujących aktów prawnych, tj. art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 o paszach, jak i art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 z dnia 12 stycznia 2005 ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. Urz. UE L 35 z 8.02.2005r., str.1) oraz art.3 pkt 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r w sprawie wprowadzania na rynek i stosowania pasz (Dz. U. UE. L 229 z dnia 1 września 2009r., str. 1), w związku z art.3 ust. 4 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i zasady prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd d.s. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z dnia 28 stycznia 2002r., str. 1), gdzie "pasza" (lub "materiały paszowe") oznacza substancje lub produkty, w tym dodatki, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt". Także nie ulega najmniejszym wątpliwościom, iż produkowane przez stronę mieszanki paszowe sporządzane na bazie zbóż i innych roślin (verbi causa peluszki, ryżu, soi, słonecznika, grochu zielonego, grochu żółtego, kukurydzy, gryki), zgodnie z przytoczoną powyżej definicją, są paszą przeznaczoną do karmienia zwierząt, a używane do ich produkcji surowce są materiałami paszowymi, uwidocznionymi w katalogu materiałów paszowych rozporządzenia Komisji (UE) nr 242/2010 z dnia 19 marca 2010r. w sprawie utworzenia katalogu materiałów paszowych (Dz. U. UE. L 77 Z dnia 24 marca 2010, str. 17). Tak więc, mieszanki zbożowo - nasienne, jak sam nazywa swoje produkty p. A.P., są niczym innym jak tylko paszą przeznaczoną do skarmiania drobiu, do którego należą gołębie. W świetle powyższego, w ocenie organu I instancji, A.P. jest podmiotem działającym na rynku pasz w rozumieniu art. 3 lit. b rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. oraz art. 3 pkt 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009 z dnia 13 lipca 2009r., tj. "osobą fizyczną lub prawną odpowiedzialną za spełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia w przedsiębiorstwie paszowym pozostającym pod jego nadzorem", tym samym kategorycznie powinien być uwidoczniony w rejestrze Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] oraz znajdować się pod jego nadzorem. Od powyższej decyzji odwołanie złożył A.P.. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...], działając na podstawie art. 15 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 744), art. 4 pkt 2 i 20 ustawy o paszach z dnia 22 lipca 2006r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 144 poz. 1045 z późn. zm.) w związku z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. z 2002r. Nr 31, poz. 1 z późn. zm.), art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE. L. z 2002 Nr 273, poz. 1 z późn. zm.), art. 2 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. c oraz art. 4 ust. 1 i art. 9 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE. L. z 2005r. Nr 35 s.1 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 oraz 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez A.P., decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ w uzasadnieniu stwierdził, iż po zapoznaniu się z przedłożonymi aktami sprawy, rozpatrzeniu odwołania, działając w trybie odwoławczym uznał, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, albowiem w jego ocenie zarzuty stawiane w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia zarówno pod względem formalnym, jak i prawnym. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż poinformowano stronę o rozpoczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz o przysługujących prawach i zapewniono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Nieprawdziwym jest zatem zarzut, iż A.P. nie był świadomy toczącego się w przedmiotowej sprawie postępowania administracyjnego, gdyż w dniu [...] do Firmy Produkcyjno - Handlowo- Usługowej "B" A.P., została przesłana informacja o prawach przysługujących stronie w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego, skutecznie doręczona w dniu [...]. Dnia [...] zostało zakończone postępowanie dowodowe, o czym strona została również skutecznie powiadomiona. W dniu [...], w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...], A.P. zapoznał się z dokumentacją zgromadzoną w omawianej sprawie, a potwierdzeniem faktu, iż strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań jest własnoręcznie przez stronę sporządzone oświadczenie, znajdujące się w aktach sprawy. Zaś odnosząc się do zarzutu uniemożliwienia wglądu w akta pełnomocnikowi strony dnia [...], organ zaznaczył, iż w dniu poprzedzającym wizytę pełnomocnika B.K. w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii w [...], do Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] zadzwoniła Redaktor TVN 24, która była w stałym kontakcie ze stroną i została poinformowana, iż w tym terminie dla lekarzy weterynarii zostało zorganizowane szkolenie w [...] . Tym samym, należy podkreślić, iż działanie pełnomocnika strony wyliczone było na efekt medialny, gdyż wiedział on wcześniej o nieobecności osób upoważnionych w chwili wizyty. Ponadto, pełnomocnictwo dla B.K. udzielone mu przez stronę postępowania, zostało złożone w sekretariacie Powiatowego Inspektoratu w [...] w trakcie jego wizyty w dniu [...] przed kamerami TVN 24, czyli już po doręczeniu decyzji stronie, która po zakończonym postępowaniu dowodowym zapoznała się z całym materiałem dowodowym w sprawie, co jak wspomniano uprzednio, zostało utrwalone w aktach. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, zarówno sposób przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej w dniu [...], jak i protokół sporządzony z tej kontroli są prawidłowe, a skarżący mimo podnoszonych w tym zakresie zarzutów, nie sprecyzował na czym konkretnie ewentualne nieprawidłowości miałyby polegać. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych podnoszonych przez stronę w odwołaniu organ stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów, a zwłaszcza art. 4 pkt 2 ustawy o paszach w związku z art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, produkt wytwarzany przez skarżącego i określony przez niego jako "ziarna zbóż i innych roślin w postaci naturalnej, stosowany przez niego do komponowania odpowiednich mieszanek" - należy uznać za paszę do skarmiania zwierząt. Bowiem w rozumieniu ww. przepisów pasza oznacza substancje lub produkty, w tym dodatki, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do karmienia zwierząt. Dlatego nie może być tu stosowana przed przepisami ustawy, definicja paszy z Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN. Ponadto stosownie do art. 4 pkt 20 ustawy o paszach oraz art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, przez określenie zwierzęta należy rozumieć każde zwierzę należące do kręgowców lub bezkręgowców, łącznie z rybami, gadami i płazami, dlatego nie ma znaczenia fakt, że produkt wytwarzany przez skarżącego nie jest przeznaczony do żywienia zwierząt gospodarskich, użytkowych, a jedynie dla hodowanych amatorsko, hobbystycznie, dla sportu i ozdoby gołębi. Wobec powyższego zarzut niezastosowania przepisu art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz jest bezsprzecznie chybiony. Powyższy przepis stanowi, iż rozporządzenie to nie ma zastosowania do żywienia zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności. Zatem nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem nie odnosi się do produkcji pasz, a tylko do skarmiania zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności. Natomiast działalność prowadzona przez skarżącego określona została w ust. 1 lit. a tegoż artykułu: "niniejsze rozporządzenie stosuje się do działalności podmiotów działających na rynku pasz, na wszystkich etapach, począwszy od produkcji pierwotnej i pasz, aż do wprowadzenia paszy do obrotu włącznie". Dlatego, zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, skarżący, jako podmiot działający na rynku pasz, jest zobowiązany powiadamiać właściwy organ o prowadzeniu działalności na jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania, przechowywania, transportu lub dystrybucji pasz, w formie wymaganej przez ten organ, w celu rejestracji. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy wynikający z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktualnie obowiązujące przepisy prawne organ stwierdził, że wytwarzany przez skarżącego produkt, jak i prowadzona działalność, faktycznie stanowi produkcję paszy przeznaczonej do spożycia przez gołębie. W związku z tym, jako podmiot działający na rynku pasz stosownie do art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, jest on odpowiedzialny za spełnianie wymagań wynikających z aktualnie obowiązujących aktów prawnych, a w szczególności jest zobowiązany do zgłoszenia właściwemu organowi sprawującemu nadzór nad wytwarzaniem, obrotem pasz, jakim jest Powiatowy Lekarz Weterynarii, prowadzenia działalności na jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania, przechowywania, transportu bądź dystrybucji pasz. Powyższa decyzja została zaskarżona przez A.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Skarżący zarzucił: 1/ błędy w ustaleniach stanu faktycznego, przyjętego przez organ I instancji w [...] za podstawę rozstrzygnięcia, a polegające na uznaniu: - że ziarna roślin w postaci naturalnej, suchej, w żaden sposób nieprzetworzonej, bez dodatku jakichkolwiek komponentów to pasza w rozumieniu rodzimej ustawy o paszach, a nie ledwie materiał paszowy - jeden z podstawowych składników paszy, - by gdziekolwiek w Polsce hodowano gołębie w celach konsumpcyjnych z przeznaczeniem dla ludności, a nie jedynie hobbystycznie, dla ozdoby oraz dla wystawiania i sportu, - że jakoby produkt przedsiębiorcy A.P. mógł kiedykolwiek trafić, czy też trafił, do skarmiania gołębi użytkowych, tj. przeznaczonych na cele konsumpcyjne dla ludności, a nie tylko do takich hodowanych dla hobby, wystawiania, ozdoby i sportu; 2/ obrazy prawa: - procesowego: przepisu art. 61 § 4 Kpa poprzez zamierzone zaniechanie zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania z urzędu, - materialnego: przepisu art. 2 ust. 2 pkt c rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE.L.05.35.1. ze zmianą) poprzez zastosowanie rygorów paszowych wobec produktu do skarmiania zwierząt nie przeznaczonych do produkcji żywności; 3/ poprzedzenia wydania decyzji administracyjnej rażąco wadliwie (procesowo i merytorycznie) przeprowadzoną kontrolą weterynaryjną w dniu [...], zakończoną podobnie wadliwym protokołem z kontroli o sygnaturze [...]. Równocześnie skarżący A.P. wniósł o zmianę skarżonej decyzji organu inspekcji weterynaryjnej II instancji z utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...], znak [...], na uchylającą tamtą decyzję w całości, a następnie umorzenie postępowania przed Powiatowym Lekarzem Weterynarii w [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikiem nie podlegania kontrolowanego przedsiębiorcy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej. W uzasadnieniu skargi skarżący stanowczo zaoponował przeciwko tezom postawionym w uzasadnieniu decyzji organu Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej II instancji i podniósł, że jak dotąd żadna instancja administracyjna, uczestnicząca w postępowaniu, tj. ani Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], ani [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...], nie dowiodła w warunkach dyrektywy procesowej z art. 80 Kpa: - by sucha mieszanka ziaren zbóż i innych roślin w postaci naturalnej, tj. bez dodatku jakichkolwiek komponentów, wypełniała definicję paszy. Gdyby tak rzeczywiście było, to każdego rolnika uprawiającego verbi causa zboże należałoby uznać za producenta paszy, a w związku z tym każda taka uprawa powinna być objęta na wszystkich możliwych etapach nadzorem Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej, a jednak z jakichś względów tak nie jest; - by gołębie, wyłącznie dla których wytwarzane są przez A.P. owe mieszanki naturalnych ziaren zbóż i innych roślin, były gdziekolwiek w Polsce hodowane z przeznaczeniem na cele konsumpcyjne dla ludności; - by produkt A.P. kiedykolwiek trafił do skarmiania gołębi użytkowych, tj. hodowanych z przeznaczeniem na cele konsumpcyjne dla ludności. Skarżący powołuje przed Sądem, że jego produkt jest całkowicie nieprzydatny w tuczu przemysłowym gołębia i tak też (wbrew nieprawdziwym ustaleniom Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]) jest oznaczany na opakowaniach zbiorczych. Mieszanki ziaren zbóż i innych roślin, wytwarzane przez stronę, mają wykształcać i utrwalać cechy motoryczne gołębi w zakresie ich możliwości lotnych, oraz utrzymywać możliwie wysoką estetykę upierzenia ptaków, nie zaś powodować przyrosty masy mięśniowej, co jest zarówno dla gołębia pocztowego jak i ozdobnego w najwyższym stopniu niepożądane. Skarżący ponadto wskazał, że organ I instancji po zakończeniu w dniu [...] kontroli weterynaryjnej w siedzibie przedsiębiorstwa A.P. uznał, że wyniki tej kontroli dają usprawiedliwioną podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie wycofania z obrotu produktu skontrolowanego przedsiębiorcy oraz zakazania mu dalszej jego produkcji. Na podstawie przepisu art. 61 § 4 Kpa na organie administracji publicznej zaciążył w takich okolicznościach prawny obowiązek zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania z urzędu, czemu jednak, z niewiadomych stronie powodów, Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] uchybił, i to zarówno w tym pierwszym postępowaniu, jak i w tym ponowionym po decyzji organu II instancji z dnia [...]. Skarżący podniósł ponadto, iż jego pełnomocnikowi w postępowaniu administracyjnym, w dniu [...], w godzinach przedpołudniowych, w siedzibie Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] uniemożliwiono wejrzenie w akta sprawy jego mandanta pomimo, że złożył on do akt pełnomocnictwo procesowe oraz o takowe udostępnienie akt, w obecności strony, werbalnie wystąpił. Tymczasem wedle obowiązującego porządku prawnego, postępowanie administracyjne jest jawne dla strony, a pełnomocnik strony uczestniczy w tym postępowaniu na prawach strony. Bezprawne zachowanie organu I instancji niewątpliwie wpłynęło na jakość instancyjnego środka zaskarżenia, a w konsekwencji nie można wykluczyć, że również na jego skuteczność, albowiem pełnomocnik strony w sprzyjającym dla siebie i wygospodarowanym na ten cel czasie nie miał możliwości zapoznania się z zebranym materiałem procesowym. Skarżący podniósł także, że jego produkt można trafnie porównać do pokarmu dla kanarków, papużek, rybek akwariowych, węży, żółwi, chomików czy świnek morskich, hodowanych co do zasady dla ozdoby, dla hobby, często też dla quasi -sportowego wystawiania. Interpretację art.2 ust.2 pkt c Rozporządzenia (WE) Nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 stycznia 2005 r. ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz (Dz. U. UE.L.05.35.1. ze zmianą) - przepisu prawa materialnego, dokonaną przez organ II instancji na stronie 3-ej uzasadnienia decyzji, "że rozporządzenie to nie ma zastosowania do żywienia zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności. Zatem nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem nie odnosi się do produkcji pasz, a tylko do skarmiania zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności ", skarżący pozostawia bez swojego komentarza, wyłącznej ocenie Sądu. Jedyne co nadmienia, to że na pewno nie znajdzie owa interpretacja uznania w doktrynie wspólnotowej wspólnej polityki rolnej. Wszczęcie postępowania w sprawie A.P., tudzież pośrednio i wydanie zaskarżanej decyzji, poprzedzone zostało co najmniej kontrowersyjną kontrolą weterynaryjną w dniu [...]. Skarżący szczegółowo odniósł się zarówno do czynności kontrolnych sensu stricte pracowników organu Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej I instancji, jak i do samego protokołu z tej kontroli w piśmie z dnia [...]. Sposób przeprowadzenia kontroli weterynaryjnej, sporządzenia protokołu z tej kontroli oraz jego merytoryczna zawartość, poddają w uzasadnioną wątpliwość profesjonalizm i rzetelność działania pracowników Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej w [...] oraz przesądzają o znikomej wartości procesowej tego dokumentu, jako dowodu w sprawie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty wskazane w skardze i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie art.7, 9, 10 § 1, 61 § 4, 77 § 1, 79 § 1 i 2 oraz 107 § 3 Kpa.. Zwrócił uwagę także na fakt, iż postępowanie dowodowe było prowadzone przed zawiadomieniem o wszczęciu postępowania. Wskazał, że obowiązkiem organu jest stworzenie stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego pozbawia stronę możliwości udziału w postępowaniu, co stanowi rażące naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ prowadził postępowanie dowodowe przed zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych znaczenie tego problemu podkreślano wielokrotnie. Tytułem przykładu wskazać należy na orzeczenia dotyczące okoliczności najbardziej zbliżonych do przedmiotowej sprawy: "Obowiązkiem organu jest stworzenie stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego pozbawia stronę możliwości udziału w postępowaniu, co stanowi rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] [...]). Wszczęcie postępowania zobowiązuje również organ do wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych. które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem sprawy. Organy czuwają nad tym by strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (por. art. 9 Kpa). Wyrażona w art. 7 Kpa zasada kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu oraz zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organy do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy zarówno przy uwzględnieniu interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli. W świetle przytoczonych wyżej przepisów postępowania administracyjnego oczywiste jest, że dopiero wszczęcie postępowania umożliwia przeprowadzenie i zbieranie dowodów. Nie jest zatem dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego przed wszczęciem postępowania z urzędu" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 września 2008 r., II SAlGd 283/08). Pełnomocnik zwrócił także uwagę na wysoce uznaniowy charakter przedmiotowej decyzji. Podstawą merytoryczną wydanej decyzji były przepisy art. 54 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, w myśl którego w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, powinien on podejmować on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ jest zobowiązany uwzględnić rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności (ust. 1), przy czym "Działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, następujące środki: ( ... ) b) ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt; ( ... ) h) wszelkie inne środki jakie właściwy organ uznaje a właściwe" (ust. 2). Przy tak dalece uznaniowym charakterze decyzji konieczne jest precyzyjne wskazanie, na jakich przesłankach merytorycznych organ oparł swoje rozstrzygnięcie. To nie zostało w decyzji w ogóle przedstawione. Organ nie wyjaśnił problemu swojej właściwości w myśl art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz. U. Nr 144, poz. 1045, z późno zm.): "Organy Inspekcji Handlowej sprawują, zgodnie z przepisami o Inspekcji Handlowej, nadzór nad obrotem detalicznym paszami przeznaczonymi dla zwierząt domowych, z wyłączeniem obrotu tymi paszami prowadzonego przez zakłady lecznicze dla zwierząt". Organ sam przyznaje, że znacząca część działalności skarżącego to obrót detaliczny, choć nie ustalił precyzyjnie, jaka to część i dalej w toku postępowania pomija to istotne zagadnienie. Po drugie, w zaskarżonych decyzjach doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wykładnia prawa wspólnotowego nie może opierać się wyłącznie na analizie językowej definicji legalnych. Konieczne jest również zastosowanie wykładni systemowej (w ujęciu całego aktu prawnego oraz w ujęciu całego systemu prawa wspólnotowego), funkcjonalnej i celowościowej, a czasami także wykładni historycznej. W tym kierunku podąża również orzecznictwo europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który przykładowo w wyroku z dnia 9 czerwca 2005 r. C-2II/03 uznał, że kwalifikacji produktu jako produktu leczniczego albo jako środka spożywczego w rozumieniu prawodawstwa wspólnotowego, "powinno się dokonywać przy uwzględnieniu ogółu jego cech charakterystycznych stwierdzonych zarówno w jego stanie pierwotnym, jak i po rozpuszczeniu w wodzie lub w jogurcie zgodnie z jego instrukcją użycia". Zastosowanie jedynie wąsko rozumianej wykładni językowej (literalnego brzmienia, wyrwanych z kontekstu definicji legalnych) prowadzi do oczywistych absurdów. Organ domagając się rejestracji jako zakładu paszowego każdego podmiotu uczestniczącego na każdym etapie wytwarzania i obrotu szeroko rozumianych pasz winien bowiem rejestrować, zgodnie ze słownikiem ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach, wszystkie podmioty "począwszy od produkcji podstawowej żywności" (art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach), przy czym "produkcja podstawowa" oznacza "produkcję, uprawę lub hodowlę produktów podstawowych, w tym zbiory, dojenie i hodowlę zwierząt gospodarskich przed ubojem. Oznacza także łowiectwo i rybołówstwo oraz zbieranie runa leśnego" (art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach). Podstawowym zarzutem skarżącego pozostaje brak zastosowania art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 183/2005, przy czym chodzi tu o rozważenie całego katalogu wyłączeń stosowania tego rozporządzenia, które jednoznacznie wskazuje, że: ,,Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do: a) prywatnej krajowej produkcji pasz: i) dla zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności dla potrzeb prywatnej konsumpcji krajowej; i ii) dla zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności; b) żywienia zwierząt przeznaczonych do produkcji żywności, dla potrzeb prywatnej konsumpcji krajowej lub też dla potrzeb działalności, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych; c) żywienia zwierząt nieprzeznaczonych do produkcji żywności; d) bezpośrednich dostaw niewielkich ilości produkcji pierwotnej pasz na poziomie lokalnym, realizowanych przez producenta dla lokalnych gospodarstw, w celu wykorzystania jej w tych gospodarstwach; e) obrotu detalicznego pokarmem dla zwierząt domowych". Wykładnia autentyczna tych przepisów została zawarta w preambule rozporządzenia(WE) nr 183/2005: ,,(9) Zgodnie z zasadami proporcjonalności i pomocniczości, przepisy Wspólnoty nie powinny mieć zastosowania do niektórych przypadków prywatnej, domowej produkcji pasz i żywienia niektórych zwierząt, ani do bezpośrednich dostaw niewielkich ilości pasz z produkcji pierwotnej na poziomie lokalnym lub do obrotu detalicznego pokarmem dla zwierząt domowych. (10) ... Należy uwzględnić, iż ryzyko jest mniejsze w przypadku gdy pasza jest produkowana i wykorzystywana do opasania zwierząt przeznaczonych wyłącznie do własnego spożycia lub zwierząt niewykorzystywanych w procesie produkcji żywności. Obrót niewielkimi ilościami produktów paszowych na poziomie lokalnym oraz detaliczny obrót pokarmem dla zwierząt domowych powinny być w ramach niniejszego rozporządzenia potraktowane w szczególny sposób. (18) System zatwierdzania przedsiębiorstw paszowych należy utrzymać w odniesieniu do działań, które mogą stwarzać większe ryzyko w procesie wytwarzania pasz. [ ... ]" Zdaniem skarżącego, w świetle prawa wspólnotowego gołębie należą do zwierząt domowych, np. w myśl art. 3 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2009: ,,zwierzę domowe" oznacza "zwierzę niewykorzystywane do produkcji żywności, karmione, hodowane lub utrzymywane, ale zazwyczaj niespożywane przez ludzi we Wspólnocie". W przedmiotowej decyzji nastąpiło zatem naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach w zw. Z przywołanymi w decyzji przepisami prawa wspólnotowego, w tym zwłaszcza rozporządzenia (WE) nr 183/2005. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącego podniósł także zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 ustawy o paszach polegający na naruszeniu właściwości organu do wydania decyzji dotyczącej obrotu produktami firmy. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę i dodatkowo wyjaśnił, że jedynie decyzje w przedmiocie wstrzymania obrotu detalicznego podejmuje Inspekcja Handlowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Faktycznie zasadą jest, iż decyzja wydana przez organ drugiej instancji w zasadzie winna dotyczyć dwóch kwestii, a mianowicie rozpoznania i rozstrzygnięcia po raz drugi sprawy oraz po drugie, ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Tak więc, organ obowiązany jest ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego W ocenie sądu, [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] w zaskarżonej decyzji nie zajął stanowiska merytorycznego w sprawie. Organ odwoławczy w ogóle pominął fakt, iż przedmiotem odwołania jest decyzja uznaniowa nakazująca wycofanie z obrotu paszy wyprodukowanej i wprowadzonej na rynek oraz zakazująca wprowadzanie do obrotu pasz. Swoje stanowisko w sprawie wyraził w jednym zdaniu stwierdzając, że "po zapoznaniu się z przedłożonymi aktami sprawy rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] działając w trybie odwoławczym uznał, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, albowiem w ocenie organu II instancji zarzuty stawiane w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia pod względem formalnym, jak i prawnym." Pozostała część uzasadnienia dotyczy rozpoznania zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, a więc zarzutu niepoinformowania strony o wszczęciu postępowania, uniemożliwienia pełnomocnikowi wglądu do akt sprawy, uznania produktów finalnych A.P. za paszę, braku podstaw do uznania, że do odwołującego się ma zastosowanie art.2 ust.2 lit.c rozporządzenia (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wymagania dotyczące higieny pasz, a kończy się konkluzją, że wytwarzany przez skarżącego produkt, jak i prowadzona działalność, faktycznie stanowi produkcję paszy przeznaczonej do spożycia przez gołębie, a w związku podlega zgłoszeniu do właściwego organu sprawującego nadzór nad wytwarzaniem i obrotem pasz, jakim jest Powiatowy Lekarz Weterynarii. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest decyzją odwoławczą wydaną na podstawie art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "Kpa". Wskazać należy, iż charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Kompetencje organu odwoławczego nie sprowadzają się więc jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy, musi także uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 Kpa. Decyzja powinna więc zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa podkreśla się, że uzasadnienie decyzji spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, daje podstawę kontroli poprawności decyzji, może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, oraz wobec organów orzekających – sądów administracyjnych. Tym bardziej ważne i niezbędne jest uzasadnienie merytoryczne rozstrzygnięcia, im większy jest zakres uznaniowości decyzji. Organ odwoławczy w niniejszej sprawie nie zajął stanowiska co do prawnej podstawy rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji i zasadności zastosowania przez organ najbardziej restrykcyjnego z możliwych rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, nie może pozostać w obrocie prawnym tego rodzaju decyzja, która w uzasadnieniu nie zawiera stanowiska merytorycznego organu odwoławczego, bowiem wskazuje to na brak powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Wobec tego, sąd uznał, że Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] nie mógł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa wydać rozstrzygnięcia, które może być wydane przez organ odwoławczy tylko w sytuacji, gdy jego, ale zajęte stanowisko, jest zbieżne ze stanowiskiem organu l instancji. Takie naruszenie art.138 § 1 pkt 1 Kpa i art.107 § 3 Kpa, zdaniem Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji przedwczesne byłoby ustosunkowywanie się przez sąd do zarzutów skargi dotyczących uchybień procesowych i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę Sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję.