II SA/Sz 189/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skarg E. K. i I. Ł. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr [...] po rozpoznaniu wniosku P. z dnia [...] r. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wraz z zagospodarowaniem terenu, miejscami parkingowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną i z lokalizacją zjazdów z dróg publicznych w granicach działki nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania inwestora, uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na konieczność uzupełnienia w istotnym zakresie materiału dowodowego. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] . Nr [...] ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji inwestor oraz strona postępowania E. K. wnieśli odwołanie. Wojewoda decyzją z [...] r. znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z dnia[...] . nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. . pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi w granicach działki nr [...]. z obr. [...] położonej przy ul. [...] oraz zjazdu z ul. [...] w granicach działki nr [...] Organ wskazał, że w toku ponownego postępowania strony wniosły następujące uwagi i zastrzeżenia co do projektowanej inwestycji: - nie doprowadzono do zgodności pomiędzy przyjętymi rozwiązaniami projektowymi włączenia obiektu do sieci gazowej, a warunkami wydanymi przez gestora sieci w zakresie miejsca włączenia do sieci oraz wyposażenia szafki gazowej w zawór redukcyjny; - projektowane nasadzenia drzew bezpośrednio nad przyłączem gazowym są niezgodne z zasadami projektowania i budowy sieci gazowych, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie; - nie doprowadzono projektu budowlanego do zgodności pomiędzy poszczególnymi branżami, z uwzględnieniem zobowiązań inwestora zawartych w § 3 pkt 8 aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. w zakresie pasa zieleni izolacyjnej i lokalizacji urządzeń chłodniczych (agregat chłodni TCh/23, wentylator chłodni oraz skraplacz wentylatorowy); - nie udokumentowano wyłączenia z produkcji rolniczej działki nr [...] z obr.[...] przeznaczonej pod planowany zjazd z ul. [...] - niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym oświadczenie inwestora z dnia [...] r. o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] z obr. [...] na cele budowlane ze względu na to, że część działki nr [...] stanowi użytek rolny, a w planie miejscowym nie dokonano zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze dla przedmiotowej działki; - lokalizacja planowanego obiektu leży w zbyt bliskiej odległości od zamieszkałych posesji, bez pasa zieleni o szerokości co najmniej 10m; - inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie obowiązku zawartego w pkt 5 i 6 postanowienia z dnia [...] r. tj. udokumentowania wyłączenia z produkcji rolniczej działki nr [...] oraz uporządkowania projektu budowlanego w zakresie zgodności wszystkich branż, z uwzględnieniem zobowiązań inwestora zawartych w § 3 pkt 8 aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...]r.; - brak projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego po wyłączeniu z opracowania przyłączy oraz zjazdu z ul. [...] (art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane); - brak możliwości samodzielnego funkcjonowania projektowanego obiektu zgodnie ze swoim przeznaczeniem bez mediów oraz zjazdu z ul. [...]; - zmieniono nazwę zamierzenia budowlanego w dokumentacji projektowej bez zmiany nazwy we wniosku. Organ I instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania inwestor uzupełnił projekt budowlany zgodnie z postanowieniem nakazującym doprowadzenie projektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, następnie projekt został zmieniony w związku z decyzją inwestora o rezygnacji z zaprojektowanego zjazdu z ul. [...] Z przepisów art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane wynika, że budowa zjazdu może zostać objęta odrębnym postępowaniem. Inwestor spełnił wymóg wynikający z powyższego przepisu przedkładając decyzję Prezydenta Miasta Nr[...] z dnia [...] r. zezwalającą na lokalizację zjazdu z ul.[...], poprzez który będzie się odbywała obsługa komunikacyjna nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] z obr. [...]. Inwestor wykazał, że posiada prawo do dysponowania terenem inwestycyjnym na cele budowlane. Przedłożył oświadczenie z dnia 17.10.2013 r. o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] z obr. [...] na cele budowlane przywołując zgodę właściciela tej nieruchomości z dnia [...] r. oraz oświadczenie z dnia [...] r. o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] z obr. [...] na cele budowlane. Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Inwestycja zlokalizowana jest w granicach terenu elementarnego[...] o ustaleniach funkcjonalnych: 1) przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna; 2) dopuszcza się lokalizację usług wbudowanych w partery budynków mieszkalnych; 3) dopuszcza się lokalizację lokali handlowych o powierzchni sprzedaży do 100 m2 oraz jednego lokalu handlowego o maksymalnej powierzchni sprzedaży 1000 m2. Zaprojektowano dwukondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny z trzema lokalami mieszkalnymi na poddaszu oraz czterema lokalami handlowymi w parterze budynku – jednym o powierzchni sprzedaży [...] m2 i trzema o powierzchni sprzedaży [...] m2. Budynek o trzech lokalach mieszkalnych, w świetle definicji ustawy Prawo budowlane, stanowi zabudowę wielorodzinną. Plan nie określa powierzchni mieszkalnej w stosunku do całego obiektu. Zgodnie z ustaleniami ekologicznymi planu, teren inwestycyjny objęty jest strefą K ochrony krajobrazu kulturowego. Strefa K dotyczy ochrony wartościowego krajobrazu ukształtowanego w wyniku działalności człowieka (komponowane założenia zieleni). Ustalenia planu nie określają rodzaju ochrony dla wyznaczonego terenu. W granicach opracowania nie występuje wartościowy krajobraz ukształtowany w wyniku działalności człowieka podlegający ochronie. Plan przewiduje obsługę komunikacyjną z terenów [...], z zastrzeżeniem pkt 2 i dopuszcza jeden zjazd z terenu [...] Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...]r. zezwalającą na lokalizację zjazdu z ul. [...] co zapewnia obsługę komunikacyjną terenu inwestycyjnego z terenu [...]zgodnie z ustaleniami planu. Projekt zjazdu z ul. [...] inwestor postanowił objąć odrębnym postępowaniem. Ponadto, zaprojektowano zjazd z ul. [...] z terenu [...] Z ustaleń dotyczących obsługi inżynieryjnej wynika, że zaopatrzenie w wodę, gaz, energię elektryczną oraz odprowadzenie ścieków i wód opadowych należy realizować w oparciu o sieci uzbrojenia w terenach [...] (ul. [...]),[...] . (ul.[...] ). W projekcie budowlanym zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków deszczowych przewidziano do sieci w ul. [...] a zasilanie w gaz i odprowadzenie ścieków sanitarnych do sieci w ul. [...]. Takie rozwiązanie jest zgodne zarówno z ustaleniami planu jak i z warunkami przyłączenia wydanymi przez gestorów mediów. Inwestor przedłożył oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody i gazu oraz odbioru ścieków w postaci warunków przyłączenia projektowanego obiektu do sieci wodociągowej, sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej, sieci gazowej oraz elektroenergetycznej. W projekcie zagospodarowania przedstawiono połączenie projektowanych instalacji zewnętrznych z siecią wodociągową, siecią kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej. Projekty tych przyłączy, przewidziano w odrębnym opracowaniu. Natomiast projekty i wykonanie przyłącza elektroenergetycznego oraz gazowego leżą po stronie gestorów tych mediów i będą opracowane i zrealizowane zgodnie z warunkami umów zawartych pomiędzy inwestorem i zarządcami tych sieci. Projekt budowlany włączenia obiektu do sieci gazowej został doprowadzony do zgodności z warunkami wydanymi przez gestora sieci. Szafkę gazową z gazomierzem miechowym [...], zaworem redukcyjnym i kurkiem głównym zaprojektowano na ścianie zewnętrznej budynku. Miejsce włączenia do sieci gazowej jest zgodne z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część warunków. Zgodnie z warunkami przyłączenia do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych z dnia [...] r. przewidziano włączenie hydrantu do wodociągu w ul. [...], poprzez studnię wodomierzową usytuowaną na działce inwestycyjnej. Projekt przyłącza zostanie objęty odrębnym opracowaniem. W ponownie sporządzonej ocenie oddziaływania akustycznego zamierzenia na środowisko, tereny w bezpośrednim sąsiedztwie zakwalifikowano jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla których obowiązują normy hałasu określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112) wynoszące 50 dB dla pory dziennej i 40 dB dla pory nocnej. Sporządzona analiza wpływu projektowanego obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie wykazała konieczność wprowadzenia ekranu akustycznego. Zaprojektowano ekran o długości około [...] m i wysokości przęsła około [...] m usytuowany wzdłuż granicy z działką nr [...] z obr. [...]. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków część działki [...] z obr.[...] stanowi użytek rolny. Zgodnie z informacją uzyskaną z Biura Planowania Przestrzennego Miasta zmiana przeznaczenia działki nr [...] na cele nierolnicze i nieleśne została dokonana na podstawie decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 12 maja 1994 r., czyli przed dniem wejścia w życie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", w którym teren inwestycyjny przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Badanie zgodności miejscowego planu "[...]" z obowiązującymi przepisami nie należy do właściwości organu administracji architektoniczno-budowlanego. Ponadto inwestor przedłożył decyzję z dnia [...]r. zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu położonego w S. przy ul. [...] oznaczonego jako działka nr [...] z obr. [...] W związku z tym, że inwestor wyłączył z zakresu projektu budowlanego zjazd z ul. wyłączenie z produkcji rolniczej działki nr [...] z obr. [...] nie jest wymagane. Projekt budowlany został uporządkowany w zakresie zgodności wszystkich branż z uwzględnieniem zobowiązań inwestora zawartych w § 3 pkt 8 a, b, c, d aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. Zaprojektowano pas zieleni izolacyjnej od strony ul. [...] jako zwarty szpaler drzew (grab w odstępie co 1,5 m formowany do wysokości 6 m). W ustaleniach Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] ", jak również w treści aktu notarialnego nie ma szczegółowych danych dotyczących szerokości i struktury pasa zieleni izolacyjnej. Rozstrzyganie spraw spornych w tym zakresie nie jest możliwe w postępowaniu administracyjnym. W elewacji od strony ul. [...] nie zaprojektowano otworów okiennych. Wszystkie zewnętrzne elementy urządzeń chłodniczych i innych mogących być źródłem hałasu zostały zlokalizowane od strony ul. [...] Lokalizacja czerpni i wyrzutni została przesunięta na połać dachową od strony ul. [...] . Agregat chłodni TCh/23 nie będzie źródłem emisji hałasu mającego wpływ na tereny sąsiednie, ponieważ jest zlokalizowany wewnątrz budynku i wydzielony pełnymi i trwałymi przegrodami budowlanymi. We wszystkich branżach projektu budowlanego jednoznacznie wskazano lokalizację wentylatora chłodni oraz skraplacza wentylatorowego. Przepompownia ścieków została tak zlokalizowana, aby nie pogarszać warunków życia mieszkańców sąsiadujących nieruchomości, ponadto w wywiewkach zastosowano wkłady z węgla aktywnego. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego niewykonania przez inwestora w określonym terminie obowiązku, polegającego na braku udokumentowania wyłączenia z produkcji rolniczej działki nr [...] pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnił, że w wyznaczonym terminie nie zdołał uzyskać stosownej decyzji i w związku z tym, wyłącza z projektu budowlanego zjazd z drogi publicznej - ul.[...] , w granicach działek [...] dr, [...] z obrębu [...].Tym samym, pismem z dnia [...]r. został zmieniony wniosek z dnia [...] r. w zakresie nazwy i adresu inwestycji. Wyłączenie z projektu budowlanego zjazdu z ul. [...] nie spowodowało zmiany obszaru oddziaływania inwestycji, która wiązałaby się z naruszeniem interesów stron postępowania. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor ma prawo dokonywać czynności pozwalające na uporządkowanie i ujednolicenie dokumentów. Wobec tego, pełnomocnik inwestora w celu uporządkowania dokumentów, w dniu [...] r. poprawił nazwę i zakres inwestycji w treści wniosku, zgodnie z nazwą i adresem inwestycji w projekcie budowlanym. Stwierdzając, że przedłożony projekt budowlany spełnia ustalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. uchwalonego dnia 19 maja 2008 r. uchwałą Nr XXII/571/08 Rady Miasta Szczecin oraz jego zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: M. P., M. W., P. W., A. Z., R. B. , G. B., W. P., E. P., A. M., T. M., P. D. , E. P.-D. E. K., R. K. , I. S. , B. K., J. K. , W. G. , A. G. , J. S. G. , D. Z. i B. K. , zarzucając skarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niewydanie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę pomimo tego, że inwestor nie wykonał w terminie obowiązku nałożonego w postanowieniu nakładającym obowiązek doprowadzenia projektu do stanu zgodnego z prawem, naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 4 Prawa budowlanego poprzez brak wykazania prawa dysponowania na cele budowlane działką nr 3/8, naruszenie przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, iż zaprojektowany obiekt może funkcjonować samodzielnie, naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. w szczególności poprzez wyznaczanie krótkich terminów na zapoznanie się z aktami sprawy i nieinformowania stron o konkretnych zmianach naniesionych przez inwestora do projektu budowlanego, naruszenie art. 138 k.p.a. poprzez niezastosowanie się do zaleceń organu II instancji zawartych w decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, naruszenie przepisu art. 124 k.p.a. poprzez nieoznaczanie stron postępowania w postanowieniach wydanych w toku postępowania przed organem I instancji. Odwołujący się P. i M. W. zarzucili naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uniemożliwienie skarżącym korzystania ze służebności ustanowionej na ich rzecz na działce inwestycyjnej nr [...] Dodatkowe odwołanie wniosła w imieniu E. K. adw. E. K. zarzucając naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla obiektu niemogącego samodzielnie funkcjonować zgodnie z jego przeznaczeniem z uwagi na brak realnego zapewnienia obsługi komunikacyjnej. Odwołanie wniosła także R. W. zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie części zamierzenia inwestycyjnego z pominięciem ekranu akustycznego, poprzez wydanie pozwolenia na budowę wobec sprzeczności pomiędzy częścią opisową a częścią rysunkową projektu budowlanego, naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na zgodę na wykonanie miejsc parkingowych w zbyt małej odległości od granicy działki budowlanej. I. Ł. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust.1 oraz art. 35 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jedynie części obiektu, a pominięcie w rozstrzygnięciu decyzji pozwolenia na budowę ekranu akustycznego o wys. [...] m usytuowanego równolegle do granic działki [...]. W odwołaniu zarzucono również naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez nieprawidłowe określenie w decyzji obszaru oddziaływania obiektu, którego dotyczy decyzja i pominięcie działki nr [...] z obr. [...] pomimo, że ta działka jest umiejscowiona w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, pomiędzy działką nr [...] a [...] Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu złożonych w sprawie odwołań, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określających wymagania formalne wniosku inwestora o pozwolenie na budowę, stwierdził że w związku ze spełnieniem przez inwestora wszystkich wymogów zawartych w przepisach art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w myśl przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, Prezydent Miasta nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie organ II instancji odniósł się do poszczególnych zarzutów stron odwołujących się. Wojewoda nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] gdyż zjazd na działkę nr [...] mógł zostać zapewniony z działki nr [...] , a inwestycja nie narusza ustalonej strefy ochrony krajobrazu K. Nie naruszono również art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji pomimo nieuzupełnienia w terminie braków wskazanych w postanowieniu, ponieważ inwestor może, aż do wydania decyzji uzupełniać materiał dowodowy, więc nawet jeśli spóźnił się z uzupełnieniem akt, to stanowi to element materiału dowodowego, który organ musi rozpatrzyć. Inwestor zrezygnował z zamiaru realizowania jakiejkolwiek części inwestycji na działce nr [...] , w związku z czym zarzut braku przedstawienia dokumentu potwierdzającego wyłączenie tej działki z produkcji rolnej jest bezprzedmiotowy. Inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w stosunku do działki nr [...] , a także decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o jej odrolnieniu. Nie doszło do naruszenia przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zatwierdzany obiekt nie będzie mógł funkcjonować samodzielnie. Projekt przewiduje wykonanie wszystkich niezbędnych instalacji, a do akt załączono uzgodnienia z dostawcami mediów. Działka inwestycyjna ma zapewniony dostęp do drogi publicznej od strony ul. [...] Z faktu, że inwestor zrezygnował z wykonania drugiego zjazdu z drogi publicznej od strony ul. [...] nie można wywodzić wniosku, że działka inwestycyjna nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej, ani tym bardziej, że nie może samodzielnie funkcjonować. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że obiekt nie będzie mógł samodzielnie funkcjonować z uwagi na brak wskazania na projekcie zagospodarowania terenu przyłączy prądu, gazu, wody i kanalizacji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 29a Prawa budowlanego, budowa przyłączy nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i inwestor może je wykonać na podstawie odrębnego opracowania. Za niezasadne organ uznał zarzuty dotyczące naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Prezydent Miasta przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe i na każdym etapie zapewnił stronom możliwość brania czynnego udziału w postępowaniu. Mając na uwadze fakt, że siedziba organu znajduje się w tej samej miejscowości co miejsce zamieszkania skarżących, a sprawa jest już trzeci raz analizowana przez ten organ, wyznaczanie 7 czy 14 dniowych terminów na zapoznanie się z aktami sprawy nie stanowi naruszenia prawa. Naruszeniem nie jest także okoliczność, że organ nie wskazywał stronom jakie dokładnie zmiany zostały naniesione przez inwestora. Uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera bardzo szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne, w zupełności wyczerpujące podniesione w toku postępowania zagadnienia, stąd zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. organ uznał za nietrafny. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 124 w zw. z art. 10 i art.9 k.p.a. z uwagi na niewskazywanie wszystkich stron postępowania w postanowieniach nakładających na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji, które to naruszenie miało prowadzić do tego, że pozostałe strony nie wiedziały jakie obowiązki nałożono na inwestora. Strony były informowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, więc miały możliwość zweryfikowania, czy nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane. Zmiana nazwy inwestycji nie stanowi istotnej różnicy w stosunku do jej pierwotnej nazwy. Inwestor zmienił na ostatnim etapie zakres wniosku poprzez rezygnację z części inwestycji. W tej sytuacji trudno uznać, że naruszone zostały interesy pozostałych stron postępowania. Nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez brak w sentencji decyzji informacji o budowie ekranu akustycznego wzdłuż granicy z działką nr [...] . Ekran akustyczny jest elementem zagospodarowania terenu i nie musi być wymieniony w sentencji decyzji. Projekt ekranu akustycznego zawarty jest w projekcie budowlanym, w związku z czym nie można twierdzić, że badana decyzja nie pozwala na jego budowę. Inwestycja zaprojektowana została w sposób zgodny z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten stanowi, że dla parkingów o ilości miejsc postojowych w przedziale od 5 do 60 musi być zachowana odległość 6 metrów od granicy działki. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje wykonanie [...] miejsc postojowych dla samochodów, a najbliższe miejsce postojowe zaprojektowane zostało w odległości [...] metrów od granicy działki. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rzeczywiście działka nr [...] nie została wskazana w decyzji jako znajdująca się w obszarze oddziaływania obiektu, jednakże właściciele tej nieruchomości zostali uznani za stronę postępowania. Inwestor nie był obowiązany do przedstawienia projektu zagospodarowania terenu z kolejnymi etapami inwestycji. Badana inwestycja nie jest etapowana w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ inwestor zamierza zrealizować część obiektów w ramach innej procedury (np. zgłoszenia, budowy przyłączy w trybie art. 29a Prawa budowlanego). Wobec zamiaru wykonania przez inwestora przyłączy w ramach innej procedury, przedwczesne jest rozstrzyganie na etapie niniejszego postępowania administracyjnego kwestii prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami, na których mają być wykonane przyłącza. Inwestor uzupełnił dokumentacje projektową o aktualne uzgodnienia z dostawcami mediów. Za niezasadny organ uznał zarzut nadania błędnej kategorii obiektów objętych inwestycją. Zjazdy z dróg publicznych stanowią IV kategorię obiektów budowlanych. Budynki mieszkalne wielorodzinne nie mają odrębnej kategorii obiektu budowlanego, w związku z czym kwalifikuje się je jako kategorię XIII pozostałe budynki mieszkalne. Organ nie podzielił zarzutu naruszenia przepisu art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez brak klauzuli potwierdzającej dokonanie uzgodnienia ZUDP. Istotne jest, aby takie uzgodnienie zostało dokonane. W dokumentacji projektowej znajduje się Opinia Nr [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w związku z czym należy uznać, iż uzgodnienie zostało dokonane. Organ wyjaśnił, że podnoszone przez skarżących argumenty, jakoby przedmiotowy budynek nie był w rzeczywistości budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z uwagi na niespełnianie przez lokale mieszkalne wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z [...] r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie mogą zostać uwzględnione z uwagi na brzmienie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z tymi przepisami organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą badać pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi tylko projekt zagospodarowania terenu, a nie projekt architektoniczno-budowlany. Jeżeli inwestor spełni wszystkie wymogi określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, to zgodnie z art. 35 ust. 4 nie można żądać od inwestora spełnienia dodatkowych wymogów i odmawiać z takiej przyczyny wydania pozwolenia na budowę. E. K. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 4 ust. 2 pkt 5 lit. a i § 89 ust. 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]", przez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r., projekt budowlany, jest zgodny z ustaleniami funkcjonalnymi ogólnymi i szczegółowymi tego planu dla terenu elementarnego lokalizacji projektowanego zamierzenia budowlanego; - art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z określonymi w załączniku do tej ustawy kategoriami obiektów budowlanych w zw. z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, przez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że w sentencji decyzji organu I instancji, w sposób prawidłowy określono, że projektowany budynek należy do kategorii XIII, a projektowany zjazd z działki nr [...] do kategorii - IV; - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] r. projekt budowlany dotyczy obiektu budowlanego - budynku, mogącego samodzielnie funkcjonować, zgodnie z jego przeznaczeniem; - art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że organ I instancji nie naruszył tych przepisów udzielając decyzją z dnia [...]r. pozwolenia na budowę zjazdu z działki nr [...] podczas gdy inwestor nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania w tym zakresie działką nr [...], na cele budowlane; - art. 61 § 1 i 2 k.p.a., przez ich niezastosowanie i w konsekwencji niedostrzeżenie w toku kontroli odwoławczej, że organ I instancji, udzielając decyzją z dnia [...] r. pozwolenia na budowę, wykroczył poza zakres żądania wnioskodawcy; - art. 38 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 32 ust. 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, przez ich niezastosowanie i w konsekwencji niedostrzeżenie w toku kontroli odwoławczej, że w sentencji decyzji organu I instancji, nie wymieniono wszystkich obiektów budowlanych, które objęte są zatwierdzonym jednocześnie projektem budowlanym; - art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 56 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji niedostrzeżenie w toku kontroli odwoławczej, że organ I instancji, zatwierdził niekompletny projekt budowlany, albowiem nie zawierający, wymaganego w projektowanym budynku, projektu instalacji telekomunikacyjnej; - art. 34 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, przez niewłaściwe jego zastosowanie i w konsekwencji niedostrzeżenie w toku kontroli odwoławczej, że organ I instancji, zatwierdził niekompletny projekt budowlany albowiem nie zawierający wymaganych przepisami wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, sporządzonych dla zatwierdzonego decyzją zamierzenia budowlanego; - art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., przez ich niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy wydana ona została z naruszeniem zasady praworządności, prawdy obiektywnej, równości stron postępowania i zasady informowania stron, skutkując również nadużyciem zaufania stron do organu publicznego; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte rozpoznanie materiału dowodowego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwoławczych, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Sprawa ze skargi E. K. została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 189/16. Skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła również I. Ł. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 10 k.p.a. w zw. z art. 2, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością nr [...] z obrębu [...] na cele budowlane, pomimo że w księdze wieczystej tej nieruchomości jest wpisana służebność gruntowa przysługująca każdoczesnemu właścicielowi działki [...], a wzniesienie obiektu budowlanego zatwierdzonego decyzją organu I instancji uniemożliwi podmiotom uprawnionym w tym skarżącej, korzystanie z przysługującego jej prawa podmiotowego - prawa rzeczowego, pomimo że organ administracji publicznej ma obowiązek stać na straży praworządności i działać na podstawie przepisów prawa oraz podejmować również z urzędu wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w którym to obowiązku mieści się również weryfikacja prawdziwości oświadczenia inwestora o dysponowaniu działką na cele budowlane, w sytuacji kiedy to oświadczenie jest sprzeczne z aktualną treścią księgi wieczystej tej nieruchomości, - art. 107 § 1, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jedynie części obiektu, a pominięcie w rozstrzygnięciu decyzji pozwolenia na budowę ekranu akustycznego o wysokości [...] metra, usytuowanego równolegle do granic działki [...], który to ekran akustyczny znajduje się w części projektowej i opisowej projektu budowlanego oraz w uzasadnieniu decyzji. Powyższe uchybienie czyni zaskarżoną decyzję wadliwą, gdyż wzniesienie ekranu akustycznego wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, którą okoliczność organ winien uwzględnić z urzędu, zaś jego pominięcie przez organ w sentencji decyzji spowodowałoby odpowiedzialność karną inwestora przewidzianą w art. 90 ustawy Prawo budowlane, w przypadku realizacji robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obiektu, który zawiera sprzeczności w części projektowej oraz opisowej, które nie zostały wyjaśnione przez organ pierwszej i drugiej instancji, pomimo zatwierdzenia projektu. Wewnętrzna sprzeczność projektu dotyczy umiejscowienia ekranu akustycznego oddzielającego obiekt od działki [...], - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo jego niezgodności z przepisami prawa, planem zagospodarowania, przestrzennego "[...] - art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa w części dotyczącej oddalenia odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji. Sprawa ze skargi I. Ł. została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Sz 190/16. W odpowiedziach na skargi Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 5 września 2016 r. uczestnik postępowania Netto Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi E. K. i I. Ł. podnosząc, iż zatwierdzony decyzją projekt jest prawidłowy i zgodny z prawem. Uczestnik przedłożył dokumenty na okoliczność dysponowania przez inwestora prawomocnym i ostatecznym zgłoszeniem umożliwiającym wykonanie zjazdu na sporną nieruchomość, bezpośrednio z drogi publicznej ul. [...] oraz na okoliczność uzgodnienia parametrów inwestycji z Radą Osiedla oraz dostosowania jej do oczekiwań mieszkańców. Uczestnik wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów. Na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę II SA/Sz 189/16 ze sprawą II SA/Sz 190/16 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt II SA/Sz 189/16. Sąd dopuścił dowody zawnioskowane przez uczestnika postępowania w piśmie procesowym z dnia 5 września 2016 r. na okoliczność wskazaną w tym piśmie. Uczestnik postępowania P. . wraz z pismem procesowym z dnia 28 września 2016 r. nadesłała dokumenty mające potwierdzać bezzasadność skargi E. K. w tym min. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 września 2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze położonego na działce nr [...] w S. przy ul. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod względem zgodności z prawem nie dała podstaw do uznania, że wydana została ona z naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 25 września 2013 roku P. zwróciła się do Prezydenta Miasta o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze wraz z zagospodarowaniem terenu, zjazdami z dróg publicznych, miejscami postojowymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] przy ul.[...] . Do wniosku dołączono niezbędne załączniki: projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a następnie także uzupełniającą dokumentację wskazaną w treści postanowień Prezydenta Miasta z dnia [...] r. (nakładających obowiązek usunięcia w przedłożonej dokumentacji wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości). Jak wynika z treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1); zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2); kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6 (pkt 3); wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnieniu budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 4). W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że w wypadku przedmiotowej inwestycji powyższe wymogi zostały spełnione. Odnosząc się do skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez E. K. za nietrafne należy uznać stanowisko skarżącej, zgodnie z którym organ odwoławczy błędnie przyjął, że zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. projekt budowlany, jest zgodny z ustaleniami funkcjonalnymi ogólnymi i szczegółowymi tego planu dla terenu elementarnego lokalizacji projektowanego zamierzenia budowlanego. W ocenie strony, Wojewoda uznał, że zatwierdzony projekt budowlany, jak i całe zamierzenie inwestycyjne, są zgodne z ww. ustaleniami [...] albowiem dopuszcza on budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, jak przyjęto we wniosku o pozwolenie na budowę i załączonym projekcie budowlanym. Zdaniem skarżącej strony - powyższe stanowisko jest sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zgodnie z ustaleniami funkcjonalnymi ogólnymi i szczegółowymi dla terenu elementarnego [...] - jako podstawowe jego przeznaczenie określono funkcję zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Funkcja usługowa - w tym handlowa, określone zostały, jako funkcje mające stanowić jedynie uzupełnienie podstawowego przeznaczenia terenu elementarnego pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, o czym świadczy zarówno systematyka czynionych w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego "[...] ustaleń, jak i użycie pojęć "przeznaczenie terenu" oraz "dopuszcza się". Nadto, ustalenia te wiążą funkcję "usług", w tym handlu, z pojęciem "lokalu wbudowanego w parter budynku" a nie samego "budynku", o czym świadczy posłużenie się pojęciem "lokalu handlowego" a nie np. "budynku handlowo-usługowego". Zdaniem skarżącej, warunkiem zatem zgodności projektowanej inwestycji na działce gruntu nr [...] z [...] jest niezakłócanie przez nią podstawowej funkcji mieszkaniowej ustalonej dla terenu elementarnego [...] Tymczasem, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie tylko nie można przyjąć, że projektowany budynek jest "budyniem mieszkalnym wielorodzinnym z usługą wbudowaną w parter" ale przede wszystkim - że w ogóle stanowi "budynek mieszkalny". Strona powołała się na Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych (PKOB) oraz Klasyfikację Środków Trwałych (KŚT), które, w jej ocenie, wprowadzają istotny z punktu widzenia omawianego zagadnienia, podział budynków na mieszkalne i niemieszkalne, w oparciu o kryterium relacji pomiędzy całkowitą powierzchnią użytkową budynku, a powierzchnią wykorzystywaną do celów mieszkaniowych. Zarówno PKOB jak i KŚT, w sposób identyczny definiują pojęcia "budynku mieszkalnego" i "budynku niemieszkalnego" określając, że: - budynki mieszkalne są to obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych; w przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem; - budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych; w przypadku, gdy co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych, budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny. W przedmiotowym projekcie budowlanym określono, że powierzchnia użytkowa projektowanego budynku wynosi [...] m2, a składają się na nią: - powierzchnia usługi wbudowanej w parterze wynosząca [...]m2 - tj.[...] % całkowitej powierzchni użytkowej budynku, oraz powierzchnia trzech zaprojektowanych mieszkań wynosząca łącznie [...] m2 - tj. [...]% całkowitej powierzchni użytkowej budynku. Zgodnie zatem z zasadami klasyfikowania obiektów opisanymi w PKOB i KŚT, projektowany budynek jest – zdaniem skarżącej - budynkiem niemieszkalnym, albowiem mniej niż połowa jego całkowitej powierzchni użytkowej - jedynie [...] % tej powierzchni - będzie wykorzystywana, zgodnie z projektem, na cele mieszkaniowe. Takie stanowisko skarżącej należy uznać za nietrafne. Ustawa Prawo budowlane nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego jak również budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W art. 3 pkt 2a zawiera jedynie definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zgodnie z tym przepisem, przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć - budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z kolei w myśl § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez budynek mieszkalny należy rozumieć: a) budynek mieszkalny wielorodzinny, b) budynek mieszkalny jednorodzinny. Wobec powyższych uregulowań należy zgodzić się ze stanowiskiem inwestora, jak również uczestnika postępowania N., że budynki mieszkalne to budynki wielorodzinne i jednorodzinne, przy czym, z uwagi na zdefiniowanie w ustawie jedynie pojęcia budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi są te budynki, które nie zostały zaliczone do budynków mieszkalnych jednorodzinnych, czyli takich, w których dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zdaniem Sądu, wbrew oczekiwaniom skarżącej, posiłkowanie się definicjami zawartymi w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych oraz Klasyfikacji Środków Trwałych w niniejszej sprawie nie mogło przynieść spodziewanego rezultatu i to nie tylko z tego względu, że Klasyfikacje te zostały wprowadzone dla celów statystycznych (rozporządzeniami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej), nie zaś dla celów prawa budowlanego. Przede wszystkim ich stosowanie nie jest w tym wypadku możliwe, z tego względu, że doprowadziłoby do sprzeczności z uregulowaniami ustawy Prawo budowlane. Jak już wskazano powyżej, w rozumieniu wspomnianej ustawy (Prawo budowlane) budynek mieszkalny jednorodzinny to taki, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Natomiast opisane wyżej Klasyfikacje wprowadzając podział na budynki mieszkalne i niemieszkalne, uznają za budynki mieszkalne (bez rozróżnienia budynków jednorodzinnych i wielorodzinnych) – obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkaniowych. Zważywszy na to, że w wypadku ustawy Prawo budowlane – budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest taki budynek, w którym co najmniej 70 % powierzchni całkowitej musi zajmować lokal mieszkalny, zatem budynku jednorodzinnego spełniającego wymogi budynku mieszkalnego w rozumieniu wspomnianych Klasyfikacji (np. gdy połowa powierzchni całkowitej budynku została przeznaczona na cele mieszkaniowe) nie można uznać za budynek mieszkalny jednorodzinny w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe, nie można podzielić poglądu skarżącej o niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego [...]. Przedmiotowy projekt obejmuje usługi (salę sprzedaży na parterze budynku) wbudowane w budynek wielorodzinny (zaprojektowano trzy lokale mieszkalne na poddaszu), zatem mieści się w ustaleniach ogólnych oraz funkcjonalnych dla terenu elementarnego [...] przeznaczonego na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczeniem lokalizacji usług wbudowanych w parter budynku, w tym jednego lokalu handlowego o maksymalnej powierzchni sprzedaży [...] m2. W związku z powyższym, za nietrafny należy uznać także kolejny zarzut skarżącej - błędnego przyjęcia, że w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w sposób prawidłowy określono, że projektowany budynek należy do kategorii XIII, a projektowany zjazd z działki nr [...] do kategorii - IV. Wadliwe, zdaniem strony nadanie opisanych wyżej kategorii miało być następstwem nieprawidłowego - w jej ocenie – uznania projektowanego obiektu, za budynek mieszkalny wielorodzinny z wbudowanymi usługami, zamiast budynek handlowo-usługowy, jak również uznanie ulicy Chmurnej za drogę publiczną, pomimo, że jest jedynie drogą wewnętrzną. W ocenie Sądu, jak już wyżej wskazano, projektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z wbudowanymi w parterze usługami, zatem przyjętą w decyzji kategorię obiektu należy uznać za prawidłową. Należy też zaznaczyć, że nawet w wypadku błędnego wskazania kategorii obiektu w decyzji o pozwoleniu na budowę, (która to kategoria jest istotna na etapie oddawania obiektu budowlanego do użytkowania), organ udzielający pozwolenia na użytkowanie może dokonać samodzielnej kwalifikacji zamierzenia, jeżeli występuje "oczywista" rozbieżność pomiędzy kategorią z decyzji o pozwoleniu na budowę, a stwierdzoną w toku kontroli (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 602/2010). Powyższe nie ma zatem istotnego wpływu na sytuację inwestora, który ma obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że nic nie wskazuje na to by miało miejsce sugerowane przez skarżącą "niedopuszczalne sprzyjanie przez organy inwestorowi, naruszające zasady równości stron, praworządności" (z uwagi na nadanie - w jej ocenie - budynkowi oraz zjazdowi niewłaściwych kategorii). Trudno bowiem mówić o takim sprzyjaniu inwestorowi, zważywszy chociażby na okoliczność, że organ kilkakrotnie - w związku z uwagami zgłaszanymi przez uczestników postępowania - zobowiązywał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę i dwukrotnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na nieuzupełnienie bądź niewłaściwe - w jego ocenie - uzupełnienie tego wniosku. Na uwzględnienie nie zasługuje także kolejny zarzut skarżącej dotyczący błędnego przyjęcia przez Prezydenta Miasta, że zatwierdzony decyzją z dnia [...]r. projekt budowlany dotyczy obiektu budowlanego - budynku, mogącego samodzielnie funkcjonować, zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem strony, skoro inwestor wyłączył z projektu jeden z obiektów - tj. zjazd z ul. [...]- do odrębnego opracowania, to jest to równoznaczne z zamiarem etapowania inwestycji. Ponieważ planowane zamierzenie to przede wszystkim budynek handlowo-usługowy, zatem do jego samodzielnego funkcjonowania niezbędna jest obsługa komunikacyjna. Zaprojektowany zjazd z ul.[...], nie zapewnia prawa dojazdu do projektowanego sklepu pojazdów dostawczych (służebność ustanowiona na rzecz właściciela terenu, na którym ma być wzniesiony obiekt dotyczy wyłącznie samochodów osobowych), zatem nie można mówić o samodzielnym funkcjonowaniu tego obiektu. Należy pokreślić, że chociaż początkowo inwestor planował dwa zjazdy - jeden z ulicy [...] i drugi z ulicy [...]to jednak uznając, że zjazd z ulicy [...]zapewni projektowanemu przedsięwzięciu niezbędny dostęp do drogi publicznej (ul.[...] ) oraz rozważając rezygnację z drugiego zjazdu ostatecznie wniósł o pozwolenie na budowę obiektu z jednym zjazdem z ul.[...]. W związku z tym w projekcie zostały naniesione stosowne zmiany, uwzględniające tylko jeden zjazd z ul.[...]. W ocenie Sądu należy zgodzić się z organem odwoławczym, że z faktu, iż inwestor zrezygnował z wykonania drugiego zjazdu z drogi publicznej od strony ul. [...] nie można wywodzić wniosku, że działka inwestycyjna nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Fakt, że ze zjazdu nie mogą korzystać samochody inne niż osobowe nie oznacza, że wykluczone są jakiekolwiek dostawy towarów do sklepu. Obecnie coraz częściej na terenach miast rezygnuje się z dostaw za pomocą dużych samochodów ciężarowych, stosując mniejsze samochody dostawcze, przy czym nie jest niezbędny dojazd takiego pojazdu do samego sklepu (możliwe jest przemieszczanie towarów także w inny sposób, np. przy pomocy ręcznych wózków widłowych). Niewątpliwie stanowi to utrudnienie przy odbiorze towaru, jednak jeżeli dany podmiot takie rozwiązanie przyjmuje, nie można mu z tego powodu czynić zarzutów. Z uwagi na powyższe, bez znaczenia pozostają zarzuty skarżącej dotyczące braku prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, jak również braku możliwości (jej zdaniem) ubiegania się o wyłączenie tej działki z produkcji rolniczej zarówno przez inwestora jak i Gminę Miasto. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wykonanie zjazdu z ul. [...] nie wymaga wykonania jakichkolwiek prac na tej działce. Dla porządku jedynie należy wskazać, że decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r., nr [...] zezwolono na trwałe wyłączenie z produkcji rolniczej [...] ha gruntu klasy IIIb, położonego przy ul. [...] , z działki nr [...] obręb [...] o całkowitej powierzchni [...] ha, stanowiącej własność Gminy Z kolei jak wynika z treści pisma Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego z dnia [...] r., uzgodniono projekt budowlany zjazdu w pasie drogowym ul. [...] do nieruchomości – działka nr [...] oraz nadano inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka [...] na cele budowlane. Jak wynika z treści pisma Prezydenta Miasta z dnia [...]r., inwestor uzyskał zgodę na budowę zjazdu na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] położonej przy ul.[...] , zgodnie z zakresem służebności gruntowej polegającej na prawie przechodu i przejazdu, ustanowionej aktem notarialnym z dnia [...] r. Z kolei jak wynika z treści pisma z dnia [...] r., Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego w sprawie zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na budowie zjazdu z drogi publicznej ul. [...] na działkę [...] w granicach działek nr[...] , organ nie wniósł sprzeciwu. W tym miejscu należy wskazać, że w obecnym stanie prawnym, zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, budowa zjazdów z dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych oraz zatok parkingowych na tych drogach nie wymaga pozwolenia na budowę. Punkt 11 w ust. 1 art. 29 tej ustawy został dodany ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r., poz. 443), przy czym zmiana ta weszła w życie z dniem z dniem 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, budowa wspomnianych wyżej zjazdów wymaga obecnie zgłoszenia właściwemu organowi. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że obecnie możliwa jest obsługa inwestycji zarówno poprzez zjazd z ul. [...] Na marginesie jedynie należy dodać, że powyższe wskazuje na to, iż wbrew sugestiom skarżącej, powodem dla którego inwestor zdecydował się wyłączyć opracowanie zjazdu z ul. [...] do osobnego opracowania nie był brak możliwości wybudowania tego zjazdu – zgodnie z prawem. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej dotyczących posiadania przez inwestora prawa do dysponowania działką gruntu [...] na cele budowlane, należy zaznaczyć, że zgodnie z zapisami zawartymi w akcie notarialnym Rep. Nr [...] z dnia [...] r. dokonano zmiany służebności ustanowionej aktem notarialnym sporządzonym w dniu 7 czerwca 2006 r. na nieruchomości stanowiącej działki gruntu nr [...] opisanej w § 1 tego aktu notarialnego, na rzecz każdoczesnego właściciela działek gruntu numer [...] w części dotyczącej uprawnienia właściciela działki nr [...] , co do typu samochodów uprawnionych do przejazdu w ramach dotychczasowej służebności. Jak wynika z zapisów § 3 tego aktu notarialnego oraz § 3 aktu notarialnego z dnia [...] r. - czasową służebność gruntową przechodu i przejazdu samochodami osobowymi i ciężarowymi o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony, bez prawa parkowania, której zakres wykonywania ograniczono do całej działki gruntu [...] i części pasa gruntu działki nr [...] oznaczonego kolorem zielonym na mapie sytuacyjno-wysokościowej stanowiącej załącznik do aktu z dnia [...] r. zmieniono w ten sposób, że wyłączono możliwość przejazdu pojazdami ciężarowym o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony. Jednocześnie w ust. § 3 ust. 2 tego aktu notarialnego, ustanowiono na prawie własności nieruchomości stanowiącej działki o numerach [...], na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę numer [...], ograniczone prawo rzeczowe, to jest: odpłatną czasową (do czasu dołączenia działki numer [...] do drogi publicznej) służebność gruntową, polegającą na prawie przejazdu samochodami osobowymi i dostawczymi o masie całkowitej do 24 ton, pasem gruntu o powierzchni [...] m2, stanowiącym część działki numer [...] (oznaczonym kolorem czerwonym na mapie będącej załącznikiem do ww. aktu notarialnego). W § 3 ust. 5 tego aktu notarialnego strona uprawniona z tytułu służebności zobowiązała się do dostosowania i utrzymania służebności w stanie technicznym umożliwiającym częstotliwość i rodzaj ruchu na terenie objętym służebnością, na własny koszt i bez prawa zwrotu poniesionych nakładów. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych – a zatem także ze służebności. Jak wynika z treści pisma z dnia [...] r., Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego uzgodnił projekt budowlany zjazdu w pasie drogowym ul. [...] (dz. [...]) do nieruchomości nr[...], nadając prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka [...] obręb [...] na cele budowlane, wyłącznie do uzyskania pozwolenia na budowę, stosownie do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W tym miejscu należy zaznaczyć, że wbrew sugestiom skarżącej osoba, która podpisała powyższe uzgodnienie działała na podstawie upoważnienia znak [...]z dnia [...]r., wydanego przez Prezydenta Miasta które to upoważnienie umocowuje ją m.in. w pkt 8 do "wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobierania opłat i kar pieniężnych". W tej sytuacji zarzut skarżącej dotyczący braku prawa do dysponowania działką gruntu [...] na cele budowlane należy uznać za niezrozumiały. Idąc tokiem rozumowania skarżącej, jedynie właściciel terenu mógłby się wykazać takim prawem, tymczasem zgodnie z treścią art. 3 pkt 11 przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowalne należy rozumieć tytuł prawny wynikający nie tylko z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu czy stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych ale także z ograniczonego prawa rzeczowego. Podobnie niezrozumiały jest argument dotyczący niezgodności zlokalizowania zjazdu publicznego z ul. [...]poprzez działkę nr [...] na działkę [...] z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]Zgodnie z § 89 tego planu, obsługa komunikacyjna terenu elementarnego [...]możliwa jest z terenów [...] z zastrzeżeniem pkt 2, w myśl którego dopuszcza się jeden zjazd z terenu [...] W planie nie przez przypadek posłużono się pojęciem terenu elementarnego a nie działki geodezyjnej. Jest oczywistym, że teren elementarny może obejmować wiele działek geodezyjnych, a zatem ustalenia planu dla danego terenu elementarnego siłą rzeczy muszą obejmować działki geodezyjne położone na tym terenie. Nie sposób też zgodzić się ze skarżącą, że zlokalizowanie zjazdu zgodnie z zamierzeniem inwestora, "zaprzepaściłoby planowaną przez Gminę w tym miejscu, szalenie ważną z punktu widzenia rozwoju dzielnicy[...] oraz poprawy bezpieczeństwa ruchu w tym rejonie inwestycję związaną z poszerzeniem ul. [...]". Jest bowiem oczywistym, że w przypadku przebudowy ul. [...], zjazd ten również ulegnie przebudowie i niewątpliwie nie świadczy to jego tymczasowym charakterze, zwłaszcza w sytuacji gdy nie są znane żadne konkretne plany takiej przebudowy. Z przyczyn omówionych powyżej za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 33 ust 2 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez niewłaściwe ich zastosowanie, "polegające na błędnym przyjęciu, że Prezydent Miasta nie naruszył tych przepisów udzielając decyzją Nr [...] z dnia [...] r. pozwolenia na budowę zjazdu z działki nr [...] - ul. [...], podczas gdy inwestor nie wykazał, że posiada prawo do dysponowania w tym zakresie działką nr [...], na cele budowlane, co miało wpływ na wynik sprawy". Jak wynika z treści pisma dyrektora Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego R. T. z dnia [...]r. (znak: [...] prawo do dysponowania nieruchomością nr [...] obręb [...] oraz nieruchomością nr [...] w celu uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę zjazdów na teren działki inwestycyjnej nr [...] zostało wydane na piśmie zgodnie z upoważnieniem znak: [...]z dnia [...] r. J. B. – zastępcy dyrektora ZDiTM (pismo k. 73, t. IV). Bez istotnego znaczenia pozostaje przy tym błędne wskazanie w piśmie z dnia [...] r. - ulicy [...] zamiast[...] , skoro zawarto tam także numer działki –[...] , umożliwiający jednoznaczne ustalenie, o którą nieruchomość chodzi. Zdaniem Sądu, nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej jakoby Prezydent Miasta udzielając zaskarżoną decyzją pozwolenia na budowę wykroczył poza zakres żądania wnioskodawcy. Okoliczność, że w decyzji o pozwoleniu na budowę nazwa inwestycji została określona nieco inaczej niż we wniosku inwestora nie oznacza, że chodzi tu o różne przedsięwzięcia. Decyzja z dnia [...] r. udziela pozwolenia na budowę oraz zatwierdza konkretny projekt budowlany, do którego odwołuje się w swej treści wobec czego nie może być analizowana w oderwaniu od wspomnianego projektu. Z uwagi na powyższe, zawarte w decyzji zwięzłe określenie przedsięwzięcia niewątpliwie nie może przesądzać o zakresie inwestycji bowiem ten wynika z całości decyzji oraz projektu budowlanego, do którego ta decyzja się odwołuje a nie tylko przyjętej nazwy inwestycji. Za niezrozumiałe należy uznać powoływanie się w tej mierze przez stronę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2012 r. (II OSK 632/11) bowiem w odniesieniu do "innych informacji niezbędnych inwestorowi do legalnego wykonywania robót budowlanych" odwoływał się on do kategorii obiektu budowlanego nie zaś "wszystkich obiektów budowlanych, których pozwolenie na budowę dotyczy". Podobnie niejasna jest argumentacja dotycząca uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę niezbędnych urządzeń budowlanych, które – zdaniem skarżącej – nie obejmuje miejsc parkingowych. W ocenie strony skarżącej, ustawa Prawo budowlane nie posługuje się pojęciem miejsca parkingowego lecz miejsca postojowego, przy czym budowa do 10 miejsc postojowych została zwolniona od obowiązku posiadania pozwolenia na budowę. Z powyższego, zdaniem skarżącej wynika, że jeżeli w wyniku robót utwardzających teren, powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to nie jest już wyłącznie urządzenie budowlane lecz obiekt budowlany. Powyższe nie wynika jednak w żadnym razie z przepisów ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, przez urządzenia budowlane - należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z kolei w myśl art. 29 ust. 1 pkt 10 cytowanej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Zdaniem Sądu, z powyższych uregulowań nie wynika w żadnym razie, że miejsc postojowych dla samochodów osobowych powyżej 10 stanowisk nie można zaliczyć do urządzeń budowlanych. Wynika z nich jedynie, że takie miejsca postojowe (do 10 stanowisko) nie wymagają pozwolenia na budowę. Cytowany powyżej przepis art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie używa przy tym ani pojęcia miejsca parkingowego ani miejsca postojowego lecz placu postojowego, jako urządzenia zapewniającego możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Mając na uwadze przeznaczenie projektowanego przedsięwzięcia nie ulega wątpliwości, że plac postojowy dla klientów sklepu oraz mieszkańców budynku zapewni możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Niezrozumiałe jest zatem wprowadzenie przez skarżącą kategorii miejsc parkingowych - powyżej 10 stanowisk, które w jej ocenie, jak się wydaje w żadnym przypadku nie są urządzeniami budowlanymi lecz stanowią swego rodzaju odrębny obiekt budowlany. O ile można sobie wyobrazić przedsięwzięcie polegające na budowie wielostanowiskowego parkingu przeznaczonego np. dla ogółu mieszkańców miasta nie zaś dla zapewnienia możliwości użytkowania jakiegoś konkretnego obiektu to jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja niewątpliwie nie zachodzi. Z uwagi na powyższe błędne jest także stanowisko skarżącej jakoby inwestorowi udzielono pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z usługami wbudowanymi w parterze z maksymalnie 10 miejscami postojowymi co nie jest wystarczające z punktu widzenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym wskaźnik zaspokojenia zapotrzebowania na miejsca postojowe dla samochodów osobowych dla terenu elementarnego lokalizacji inwestycji wynosi w wypadku budynków wielorodzinnych co najmniej jedno miejsce postojowe na jedno mieszkanie, w wypadku usług nie mniej niż jedno miejsce postojowe na jeden gabinet bądź pracownię, nie mniej niż jedno miejsce postojowe na 40 m2 powierzchni użytkowej, zaś w wypadku handlu nie mniej niż jedno miejsce postojowe na [...] m2 powierzchni sprzedaży. Jak już wyjaśniono powyżej w pozwoleniu na budowę nie ograniczono miejsc parkingowych do [...] stanowisk, zaś planowana przez inwestora ilość tych miejsc jest zgodna ze wspomnianym planem (4 miejsca postojowe dla trzech lokali mieszkalnych oraz 52 miejsca postojowe na potrzeby sklepu). Nie sposób też zgodzić się ze skarżącą, że z decyzji o pozwoleniu na budowę wyeliminowano "zagospodarowanie terenu". Jak słusznie zauważyła strona, projekt zagospodarowania działki lub terenu, jest częścią składową projektu budowlanego, zatem brak wymogu osobnego jego wymieniania w sentencji decyzji zatwierdzającej sam projekt budowlany. Z przyczyn, o których była już mowa wcześniej, nie można uznać, że wykreślenie jednego ze zjazdów (z ul.[...] ) skutkuje tym, że projekt nie obejmuje całego zamierzenia budowlanego, zaś projektowane zamierzenie nie będzie mogło samodzielnie funkcjonować. Zdaniem Sądu analiza treści decyzji oraz zatwierdzonego nią projektu budowlanego nie pozostawia wątpliwości, że decyzją tą objęto zarówno przepompownię ścieków jak i ekran akustyczny. W tej sytuacji za nieuzasadnione należy uznać obawy skarżącej, że inwestor będzie w przyszłości zmierzał do zrealizowania pierwotnego swojego zamiaru polegającego na nieodprowadzaniu ścieków sanitarnych do sieci miejskiej, a do zbiornika bezodpływowego. Za niejasny należy uznać zarzut dokonania przez organ modyfikacji zakresu planowanej decyzji, o którą inwestor nie wystąpił. Jak już wcześniej wskazano, zawarte w decyzji zwięzłe określenie przedsięwzięcia nie może przesądzać o zakresie inwestycji bowiem ten wynika z całości decyzji oraz projektu budowlanego, do którego ta decyzja się odwołuje a nie tylko przyjętej nazwy inwestycji. W tej sytuacji oczywistym jest, że nieco inne brzmienie nazwy przedsięwzięcia w decyzji niż we wniosku nie świadczy o modyfikacji zakresu przedsięwzięcia. Z tego też względu za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 32 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, przez ich niezastosowanie i w konsekwencji niedostrzeżenie w toku kontroli odwoławczej, że w sentencji decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r., nie wymieniono wszystkich obiektów budowlanych, które objęte są zatwierdzonym jednocześnie projektem budowlanym. Jak już wyżej wyjaśniono, nie ulega wątpliwości, że pozwolenie na budowę obejmuje także wskazywane przez skarżącą obiekty (przepompownię ścieków i ekran akustyczny). Na marginesie jedynie należy wskazać, że obawy skarżącej okazały się nieuzasadnione, bowiem wspomniany ekran akustyczny faktycznie został już wybudowany. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut niedostrzeżenia w toku kontroli odwoławczej, że Prezydent Miasta zatwierdził niekompletny projekt budowlany, albowiem niezawierający wymaganego w projektowanym budynku projektu instalacji telekomunikacyjnej. O ile należy zgodzić się ze skarżącą, że zgodnie z § 56 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek mieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej, powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną, o tyle nie sposób nie zauważyć, że zgodnie z art. 29 pkt 20 ustawy prawo budowlane, nie wymaga pozwolenia na budowę przyłącze telekomunikacyjne, zaś w myśl art. 20 pkt 27 tej ustawy także instalacja telekomunikacyjna wewnątrz budynku. W ocenie Sądu nietrafny okazał się także zarzut niedostrzeżenia w toku kontroli odwoławczej, że Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] r. zatwierdził niekompletny projekt budowlany, albowiem nie zawierający wymaganych przepisami wyników badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, sporządzonych dla zatwierdzonego decyzją zamierzenia budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową, przy czym wspomniany opis techniczny, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać m.in. układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, a dla konstrukcji nowych, niesprawdzonych w krajowej praktyce - wyniki ewentualnych badań doświadczalnych, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu, kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, warunki i sposób jego posadowienia oraz zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych; w przypadku projektowania rozbudowy, przebudowy lub nadbudowy, w razie potrzeby, do opisu technicznego należy dołączyć ocenę techniczną obejmującą aktualne warunki geotechniczne i stan posadowienia obiektu. Jak wynika z powyższego przepisu, projekt niewątpliwie powinien określać kategorię geotechniczną obiektu i warunek ten niewątpliwie został spełniony skoro do projektu dołączono opinię geotechniczną wskazującą wspomnianą kategorię jak również zawierającą charakterystykę geologiczną i geotechniczną podłoża. Należy przy tym zauważyć, że wbrew stanowisku skarżącej, ocena techniczna obejmująca aktualne warunki geologiczne i stan posadowienia obiektu jest wymagana w przypadku projektowania rozbudowy, przebudowy lub nadbudowy, z którą w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Nietrafny jest przy tym pogląd skarżącej, że tego typu opinia może być wykonana wyłącznie na zlecenie inwestora. Powyższe nie wynika bowiem z obowiązujących przepisów. Ponadto, skoro opinia wskazuje kategorię geotechniczną, określa budowę geologiczną podłoża oraz zawiera ocenę warunków gruntowo – wodnych, charakterystykę wytrzymałościową podłoża a także ocenę jego przydatności dla potrzeb projektowanej inwestycji to niewątpliwie nie ma większego znaczenia ścisłe określenie inwestycji, której dotyczy bowiem wymienione dane (np. budowa geologiczna podłoża, charakterystyka wytrzymałościowa podłoża) są niezależne od rodzaju inwestycji. To opinia ma służyć jej potrzebom, w oparciu o nią możliwe jest prawidłowe zaprojektowanie danego obiektu. Treść opinii niewątpliwie nie zmieni się w zależności od nazwy inwestycji, co najwyżej może okazać się, że przy danej kategorii geotechnicznej wzniesienie obiektu okaże się utrudnione bądź niemożliwe. Natomiast istotne niewątpliwie jest prawidłowe określenie miejsca, w którym przedsięwzięcie ma powstać. W przypadku omawianej oceny takie określenie znajduje się w pkt 4 – opis terenu, w którym wskazano, że dokumentowana działka budowlana jest oznaczona numerem geodezyjnym [...] i leży w północnej części S. w dzielnicy [...] przy ul.[...] . Nie ulega zatem wątpliwości, że niezależnie od precyzji z jaką wskazano nazwę przedsięwzięcia ("sklep Netto"), dotyczy ona właściwej działki geodezyjnej, na której zaprojektowano przedmiotową inwestycję. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., przez ich niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] r., podczas gdy wydana ona została z naruszeniem zasady praworządności, prawdy obiektywnej, równości stron postępowania i zasady informowania stron, skutkując również nadużyciem zaufania stron do organu publicznego, należy zaznaczyć, że skarżąca zarzutu tego nie rozwinęła, wskazując jedynie, że "strona w sposób szczegółowy w uzasadnieniach pozostałych zarzutów wyjaśniła, na czym polegają poszczególne uchybienia organów obu instancji, skutkujące naruszeniem zasad postępowania" określonych we wskazanych wyżej przepisach. Należy wskazać, że Sąd nie dopatrzył się naruszeń wskazywanych przez skarżącą z przyczyn, o których była już wcześniej mowa stąd powtarzanie ich w tym miejscu należy uznać za zbędne. Zdaniem Sądu, organ nie dopuścił się także naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte rozpoznanie materiału dowodowego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwoławczych, zaniechanie przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego oraz niepełne i nieprzekonywujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Za niejasny należy uznać argument skarżącej, że Wojewoda, powołując się na posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania na cele budowlane działką nr [...] , wynikające z faktu wyłączenia jej z produkcji rolnej decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r., całkowicie pomija milczeniem, podnoszony przez strony i szeroko udokumentowany, zarzut braku uprzedniej zmiany przeznaczenia tej działki - w części, w której jest użytkiem rolnym klasy Rlllb tj. w tj. w obszarze o pow. [...] ha - na cele nierolne i nieleśne w MPZP "[...] ". Skoro bowiem inwestor przestawił decyzję stosownego organu o wyłączeniu działki z produkcji rolnej to organ prowadzący postępowanie miał obowiązek uwzględnić tą decyzję w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że w takim postępowaniu organ nie jest uprawniony do kwestionowania czy kontrolowania tego rodzaju decyzji. Organ odwoławczy odniósł się do kwestii związanych z podnoszonym przez stronę brakiem możliwości samodzielnego funkcjonowania obiektu a okoliczność, że ma w tym względzie odmienne niż strona stanowisko nie oznacza wadliwości uzasadnienia decyzji w tej mierze. Wojewoda odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego zmiany nazwy inwestycji co prawda błędnie przyjął, że chodziło o zmianę nazwy przez inwestora, gdy tymczasem strona miała na myśli zmianę nazwy przez organ, jednakże powyższe w ocenie Sądu nie miało wypływu na wynik sprawy. Jak już wskazano, zawarte w decyzji zwięzłe określenie przedsięwzięcia nie może przesądzać o zakresie inwestycji bowiem ten wynika z całości decyzji oraz projektu budowlanego, do którego ta decyzja się odwołuje a nie tylko przyjętej nazwy inwestycji. Nieznacznie zmienione brzmienie nazwy przedsięwzięcia nie świadczy o modyfikacji zakresu przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącej, organ drugiej instancji, odnosząc się do podnoszonego przez strony zarzutu braku przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, całkowitym milczeniem pomija kwestię wykreślonego z tego projektu zjazdu publicznego z ul.[...] , poświęcając całe rozważania kwestii wyłączenia przez inwestora, do osobnego opracowania, przyłączy wszystkich mediów. Takie stanowisko, zdaniem Sądu nie bierze jednak pod uwagę okoliczności, że Wojewoda przyjął, iż pomimo wykreślenia jednego ze zjazdów (z ul. [...] nie doszło do etapowania inwestycji i do takiej właśnie sytuacji odnosi się jego argumentacja w tym względzie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej (przypisanie niewłaściwych kategorii zjazdowi oraz projektowanemu budynkowi a także braku zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego) organ istotnie nie w pełni odczytał intencje jakimi kierowała się ona formułując te zarzuty jednak także i w tym wypadku opisane uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy bowiem z przyczyn, o których była już wcześniej mowa zarzuty te należy uznać za nieuzasadnione. Zdaniem Sądu, nie miało także wpływu na wynik sprawy nierozpoznanie przez organ wniosku R. K. o sprostowanie oczywistej omyłki w trybie art. 113 k.p.a. (poprzez zmianę wpisu kategorii zjazdu "IV" na "VIII") a także pominięcie wniosku wymienionego o "przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w ww. sprawie o pozwolenie na budowę, w zakresie przedstawienia przez inwestora dowodu, że dokonano zapisem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zmiany przeznaczenia części gruntu działki nr [...] z obrębu [...] P. o użytku RIIIb, pow. [...] ha, z rolnego na cele nierolnicze i nieleśne". Raz jeszcze należy zaznaczyć, że nawet w wypadku błędnego wskazania kategorii obiektu w decyzji o pozwoleniu na budowę, organ udzielający pozwolenia na użytkowanie może dokonać samodzielnej kwalifikacji zamierzenia, jeżeli występuje "oczywista" rozbieżność pomiędzy kategorią z decyzji o pozwoleniu na budowę, a stwierdzoną w toku kontroli. Powyższe nie ma zatem istotnego wpływu na sytuację inwestora, który ma obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Z kolei prowadzenie postępowania na okoliczność prawidłowości wydania przez Prezydenta Miasta decyzji z [...] r. o wyłączeniu działki z produkcji rolnej w niniejszym postępowaniu - czyli postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę należy uznać za niedopuszczalne. Temu celowi służy niewątpliwie kontrola instancyjna, jednak dotychczas brak jest informacji o wyeliminowaniu tej decyzji z obrotu w ramach wspomnianej kontroli. Odnosząc się do argumentu skarżącej odnośnie braku numeru decyzji organu drugiej instancji oraz braku wskazania miejscowości, w jakiej położone są działki gruntu, na których realizowana będzie inwestycja objęta zatwierdzonym projektem budowlanym, należy wskazać, że uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy, ponieważ decyzja wojewody posiada indywidulane oznaczenie umożliwiające jej prawidłową identyfikację, zaś z treści decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że dotyczy ona inwestycji zaprojektowanej na działce położonej Mając na uwadze powyższe skargę E. K. należało uznać za niezasadną. W niniejszej sprawie złożona została także skarga przez I. Ł. która zarzuciła zaskarżonej decyzji błędne uznanie, że inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością nr [...] z obrębu [...] na cele budowlane, pomimo że w księdze wieczystej tej nieruchomości jest wpisana służebność gruntowa przysługująca każdoczesnemu właścicielowi działki [...] a wzniesienie obiektu budowlanego zatwierdzonego decyzją organu I instancji uniemożliwi podmiotom uprawnionym w tym skarżącej, korzystanie z przysługującego jej prawa podmiotowego - prawa rzeczowego, a także nieprawidłowe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jedynie części obiektu, a pominięcie w rozstrzygnięciu decyzji pozwolenia na budowę ekranu akustycznego o wysokości 4,5 metra, usytuowanego równolegle do granic działki 3/7, który to ekran akustyczny znajduje się w części projektowej i opisowej projektu budowlanego oraz w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącej, powyższe uchybienie czyni zaskarżoną decyzję wadliwą, gdyż wzniesienie ekranu akustycznego wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, którą to okoliczność organ winien uwzględnić z urzędu, zaś jego pominięcie przez organ w sentencji decyzji spowodowałoby odpowiedzialność karną inwestora przewidzianą w art. 90 ustawy Prawo budowlane, w przypadku realizacji robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem. Skarżąca podniosła ponadto, że organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obiektu, który zawiera sprzeczności w części projektowej oraz opisowej, które nie zostały wyjaśnione przez organ pierwszej i drugiej instancji, pomimo zatwierdzenia projektu. Wewnętrzna sprzeczność projektu dotyczy umiejscowienia ekranu akustycznego oddzielającego obiekt od działki [...] . Skarżąca zarzuciła ponadto zaskarżonej decyzji niewłaściwe zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo jego niezgodności z przepisami prawa, planem zagospodarowania, przestrzennego "[...] w S. oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa w części dotyczącej oddalenia odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji. Odnosząc się do pierwszego z argumentów skarżącej należy uznać za niezrozumiałe stanowisko jakoby ustanowienie służebności na rzecz właścicieli działek władnących pozbawiało właściciela działki obciążonej prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe niewątpliwie nie wynika z przepisów prawa, ani z okoliczności sprawy. Skarżąca jest współwłaścicielką działki o nr [...] (poprzednio nr [...] ). Jak wynika z treści aktu notarialnego z dnia [...] r. (repertorium A nr [...] r.) właściciel działki nr [...] (obejmującej przed podziałem także działkę nr [...] ) ustanowił na tejże działce (nr [...]) na rzecz każdoczesnego właściciela działki gruntu numer [...] służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu oraz poprowadzenia instalacji infrastrukturalnych w obszarze linii regulacyjnych z planu zagospodarowania przestrzennego terenu oraz na obszarze zaznaczonym na mapie stanowiącej załącznik do umowy objętej opisanym aktem notarialnym liniami kolorem zielonym – w tym również wykonania i korzystania z instalacji infrastrukturalnych i drogi. Należy podkreślić, że obszar zaznaczony na wspomnianej mapie pokrywa się z obszarem, na którym obecnie znajduje się droga prowadząca z działki należącej do skarżącej do ulicy [...] . Na działce nr [...] nie zaplanowano ani nie wykonano żadnych prac, które uniemożliwiłyby skarżącej korzystanie z opisanego wyżej przejazdu. Nie ulega wątpliwości, że służebność może być wykonywana nie na jakimkolwiek obszarze działki nr [...] lecz na obszarze oznaczonym na mapie stanowiącej załącznik do opisanego wyżej aktu notarialnego. Z treści skargi I. Ł. nie wynika przy tym, z jakiego powodu jej zdaniem inwestor nie może dysponować działką nr [...] na cele budowlane ani w jaki sposób realizacja inwestycji uniemożliwi jej korzystanie ze służebności, skoro projektowane przedsięwzięcie w żaden sposób nie koliduje z przejazdem, z którego korzysta skarżąca i nie obejmuje tego terenu (inwestycja już powstała, zaś skarżąca w dalszym ciągu korzysta z przejazdu w dotychczasowy sposób). Nie sposób także zgodzić się z kolejnym argumentem skarżącej jakoby inwestorowi udzielono pozwolenia na budowę jedynie części obiektu, a pominięto w rozstrzygnięciu decyzji pozwolenia na budowę ekran akustyczny o wysokości 4,5 m usytuowany równolegle do granic działki nr [...], który to ekran akustyczny znajduje się w części projektowej oraz opisowej projektu budowlanego oraz w uzasadnieniu decyzji. Powyższa kwestia została już omówiona w odniesieniu do zarzutów skarżącej E. K. zawartych w punkcie 5 skargi wobec czego powielanie tej argumentacji byłoby zbędne. Dla porządku jedynie należy wskazać, że zawarte w decyzji zwięzłe określenie przedsięwzięcia nie może przesądzać o zakresie inwestycji bowiem ten wynika z całości decyzji oraz projektu budowlanego, do którego ta decyzja się odwołuje a nie tylko przyjętej nazwy inwestycji. Jednocześnie analiza treści decyzji oraz zatwierdzonego nią projektu budowlanego nie pozostawia wątpliwości, że decyzją tą objęto m.in. ekran akustyczny. Natomiast za niezrozumiałe należy uznać stanowisko skarżącej odnośnie wątpliwości co do miejsca usytuowania ekranu akustycznego. Jak wskazała strona, z części opisowej projektu wynika, że ekran ten będzie wzniesiony wzdłuż granic działki nr [...], natomiast z części graficznej projektu wynika, że przedmiotowy ekran będzie usytuowany równolegle do granicy działki nr [...] z obr. [...]w odległości 5 metrów od granic działki nr [...]. Zdaniem Sądu powyższe sformułowania nie świadczą jednak, wbrew stanowisku skarżącej o istotnej niespójności dokumentacji projektowej. "Wzniesienie ekranu wzdłuż granicy" niewątpliwie nie oznacza, że obiekt ten jest położony na granicy bo wówczas należałoby użyć takiego właśnie zwrotu. Co prawda z takiego zwrotu nie wynika także odległość obiektu od granicy jednak powyższe może co najwyżej świadczyć o mniejszej dokładności zapisu nie zaś o rozbieżnościach pomiędzy jego częścią graficzną i opisową. Nie ulega bowiem wątpliwości, że ekran który wzniesiono równolegle do granicy działki w odległości 5 m od tej granicy, jednocześnie biegnie wzdłuż granicy działki. Z uwagi na powyższe za nietrafne należy uznać stanowisko skarżącej zawarte w punkcie 5 skargi. Ewentualne nie dość precyzyjne wyjaśnienie wskazywanych przez nią niejasności, z przyczyn o których była mowa powyżej nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Natomiast jeśli chodzi o zarzut dotyczący niezgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego należy wskazać, że kwestie te zostały już wyjaśnione - w odniesieniu do zarzutu z pkt 1 skargi E. K. Z uwagi na powyższe skargi E. K. oraz I. Ł. , należy uznać za niezasadne. Zdaniem Sądu organ zebrał, rozpatrzył i ocenił zgromadzony materiał dowodowy w sposób wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Ewentualne niedokładności, z przyczyn które zostały omówione powyżej, nie miały wpływu na wynik sprawy. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.