II SA/Sz 19/13

Wojewódzkim Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a : przyznać skarżącemu M. B. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata Wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 19/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości [...] . W dniu [...] r. skarżący złożył do akt pismo zatytułowane "Wniosek składający kasację", w którym zwrócił się o umorzenie kosztów sądowych, ponieważ nie posiada żadnych środków finansowych oraz zwrócił się o umorzenie należności z tytułu wypłaconych alimentów i odsetek. Skarżący oświadczył, że nie uchyla się od płatności, lecz na chwilę obecną przebywa w areszcie i nie ma możliwości ich spłacania. Zarządzeniem z dnia [...] r. Sąd zobowiązał skarżącego do sprecyzowania przedmiotowego pisma poprzez wskazanie, czy jest to wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku stanowiącego warunek wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie Sąd pouczył stronę w kwestii możliwości uzyskania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym na formularzu PPF skarżący podał, że jego sytuacja jest bardzo ciężka, posiada znaczne zadłużenie, przebywa w Areszcie Śledczym, nie jest zatrudniony w Zakładzie. Po opuszczeniu Zakładu podejmie pracę i zamierza spłacać należności z tytułu alimentów. Nie ma żadnego majątku, ani oszczędności, a rodzina utrzymuje się z renty matki i alimentów konkubiny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej P.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Jak wynika z akt skarżący, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W zaistniałych okolicznościach należało ustalić, czy w sprawie została spełniona przesłanka przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd dokonał analizy sytuacji materialnej i życiowej wnioskodawcy na podstawie oświadczeń i informacji zawartych we wniosku, a także w oparciu o akta sprawy i ogólną wiedzę oraz doświadczenie życiowe. Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją sądową przewidzianą dla osób ubogich, tzn. bez dochodów lub z niewielkim dochodem, bez oszczędności i majątku, znajdujących się naprawdę w trudnej sytuacji finansowej, ekonomicznej, bytowej. Sąd ocenił, że, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów profesjonalnego pełnomocnika zatrudnionego z wyboru bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny, albowiem aktualnie przebywa w Areszcie Śledczym, w którym nie podejmuje zatrudnienia. Nie posiada też żadnych oszczędności z których mógłby skorzystać. Sytuacja bytowa i ekonomiczna skarżącego jest więc bardzo ciężka. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący spełnia przesłankę przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i na tej podstawie prawnej orzekł jak w postanowieniu.