II SA/Sz 191/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. U. i P. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W.U. i P.U. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...], nr [...] uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...], nr [...] i orzekającą o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, pełniącego funkcję gospodarczą, dobudowanego samowolnie do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce nr [...], obr. [...], przy ul. [...]. Skarżący zawarli w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ odowławczy, ewentualnie przez Sąd w przypadku przekazania mu skargi, z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentowali, że budynek będący przedmiotem nakazu rozbiórki w ogóle nie powinien być przedmiotem ingerencji organów nadzoru budowlanego. Zdaniem skarżących, ewentualna rozbiórka obiektu będzie wymagała zaangażowania stosunkowo dużo sił i środków oraz będzie się wiązać z wyrządzeniem uszkodzeń i zniszczeń w sąsiednich nieruchomościach budynkowych i gruntowych. Ponadto wskazali, że rozbiórka będzie prowadzić do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych, a ewentualny powrót do stanu poprzedniego, o ile byłby możliwy, wiązać się będzie z koniecznością poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu. Według skarżących, powyższe oznacza, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie ze znacznymi wydatkami, których nie będą w stanie ponieść. Także z uwagi na stan nieruchomości i sposób ich zagospodarowania, zdaniem skarżących, przywrócenie stanu sprzed rozbiórki – w przypadku potwierdzenia jej bezpodstawności – będzie trudne z przyczyn technicznych i będzie powodować groźbę dalszych uszkodzeń i zniszczeń sąsiadujących nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, jak wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie organu odmawiające objęcia strony ochroną tymczasową. W takiej sytuacji, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu. W takiej sytuacji, podnoszona przez skarżących ocena działań organów administracji publicznej, nie może stanowić uzasadnionej przyczyny uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mniej jednak Sąd uznał, że skarżący, powołali we wniosku okolicznści uprawdopodabniające, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku parterowego gospodarczego. Sąd uznał za przekonującą argumentację wniosku skarżących, że ewentualna rozbiórka obiektu może się wiązać z zaangażowaniem stosunkowo dużo sił i środków oraz będzie się wiązać z wyrządzeniem uszkodzeń i zniszczeń w sąsiednich nieruchomościach budynkowych i gruntowych. Rozbiórka obiektu budowlanego przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja o nakazie rozbiórki była wadliwa, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem tej decyzji. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego, zgodnie z którym rozbiórka obiektu przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy przez sąd może sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi udzielona właścicielowi obiektu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 646/14, opubl. w Lex nr 1495311). Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, o czym orzekł, jak na wstępie.