II SA/Sz 194/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zaniechania użytkowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...] nakazał współwłaścicielom nieruchomości, tj. Gminie oraz J. G., A. K., W.K., T. Ł., M. i T. P., J. i M. B., E. i W. O. usunąć nieprawidłowości dotyczące budynku "", położonego na terenie działki nr [...] w obrębie [...], a mianowicie: a) podstemplować ściany zewnętrzne do czasu wykonania naprawy tych ścian -termin wykonania niezwłocznie, b) naprawić pęknięcia i rozwarstwienia zewnętrznych ścian nośnych w terminie do dnia 31 stycznia 2014r., c) naprawić (wzmocnić) fundamenty w terminie do dnia 31 stycznia 2014r., d) naprawić rynny i rury spustowe oraz system odprowadzania wód deszczowych poza obręb budynku w terminie do dnia 31 stycznia 2014r., 2. zaprzestać użytkowania całego budynku "" do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - termin wykonania niezwłocznie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Gminy, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu określonego w punktach [...] i wyznaczył termin do dnia [...], a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Gmina pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por.: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 1 P.p.s.a. nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że zachodzą określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę wykonania decyzji z punktu widzenia powyższego przepisu. Gmina nie wskazała na czym miałyby polegać nieodwracalne dla niej skutki. Dla przykładu nie przedstawiła kosztów, jakie musiałaby ponieść w związku z przeprowadzeniem nakazanych prac. Sąd nie jest w stanie zatem stwierdzić, czy konieczność wykonania prac, nakazanych w zaskarżonej decyzji, może stanowić niebezpieczeństwo znacznej szkody dla skarżącej. Należy przy tym zauważyć, że ocena, czy prace te są uzasadnione pod względem budowlanym nie może nastąpić na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a dopiero w momencie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do przedmiotu objętego skargą. Dokonanie takiej oceny na obecnym etapie postępowania byłoby bowiem przedwczesne. Reasumując, w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt [...] (niepubl.) stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślić też trzeba, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca stronie skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana między innymi na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny budynku. Celem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, bądź środowiska, czy też niepowodującym swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Także i z uwagi na powyższe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić, jak na wstępie.