II SA/Sz 196/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Michał Iwanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Wojewoda, decyzją "A", utrzymał w mocy decyzję Starosty "B" odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany decyzji "C" o pozwoleniu na budowę siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z garażami wbudowanymi na działce "X" wraz z przyłączami i instalacjami zewnętrznymi na działkach "X" i "Y" w B., gmina D. w zakresie zmiany trasy przyłączy elektroenergetycznych – nowa trasa przyłączy: działki nr [...] w B., gmina D. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, co następuje: Starosta, ostateczną decyzją "C" zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania oraz projekt budowlany przyłączy elektroenergetycznych dla budowy wyżej wskazanych budynków mieszkalnych oraz orzekł zmienić prawomocną decyzję Starosty "D" o pozwoleniu na budowę tych budynków, łącznie z decyzjami "E", "F", "G" w sposób polegający na wprowadzeniu zamiennego projektu budowlanego, obejmującego zmiany trasy przyłączy elektroenergetycznych - nowa trasa przyłączy: działki nr [...] w B., gmina D. Decyzją "B", Starosta, po rozpatrzeniu wniosku E. J. – współwłaścicielki działki "Z" w B. - z dnia 16 lipca 2007 r. w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji Starosty "C" odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany wyżej wymienionej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że E. J. nie wykazała, że jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego zamyka się bowiem w granicach działek objętych przedmiotowym zamierzeniem, do których nie należy działka odwołującej się. Zakres budowy w działkach drogowych został uzgodniony z właściwym zarządcą działki drogowej oraz zarządcą sieci. Zakres ten jednocześnie nie narusza dóbr strony odwołującej się, tym bardziej, że jej nieruchomość znajduje się w stanie budowy i jest obiektem nieoddanym do użytkowania. Tym samym strona mogłaby prowadzić na tej nieruchomości roboty budowlane związane z okresowym zajęciem pasa drogowego. W odwołaniu od powołanej wyżej decyzji Starosty E. J. zarzuciła jej naruszenie art. 6, 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wskazania dowodów i faktów, na których organ oparł zaskarżoną decyzję oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz błędną interpretację art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane poprzez brak wskazania obszaru oddziaływania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo, powołano się na fakt spóźnionego doręczenia stronie zaskarżonej decyzji, które nastąpiło w dniu 8 listopada 2007 r. po interwencji strony u Wojewody. Powołaną na wstępie decyzją "A" Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty, wskazując, że zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane przez pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związanego z tym obiektem. W świetle art. 28 ust. 2 cytowanej ustawy nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający jego udział, jako strony, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu, jako interes prawny. W odwołaniu strona nie wykazała przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu jej działki, a tym samym naruszenie prawem chronionego interesu. Strona nie wskazała również przepisu prawa, który został naruszony przedmiotową decyzją, zatem organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że nie jest ona stroną postępowania i słusznie odmówił jego wznowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. J. zarzuciła powołanej wyżej decyzji Wojewody naruszenie art. 7 ustawy zasadniczej, art. 6, 77 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zawartym w zaskarżonej decyzji, jakoby jej działka nie leżała w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego. Wskazała, że zgodnie z pozwoleniem na budowę dla działek "T" i "X" w jej działkę wbudowano bez jej zgody urządzenia energetyczne dla zasilania tejże inwestycji, a ponadto linia energetyczna została wbudowana 30 cm od granicy działki skarżącej prawie na całym obwodzie, zaś teren działki "T" zagospodarowano z naruszeniem prawa, co doprowadziło do sytuacji, że "infrastruktura wewnątrz działki jest fikcją, a droga, chodniki osiedlowe, jak i sąsiednie działki, między innymi skarżącej, przejęły obciążenia i pełnia rolę służebną wobec mieszkańców i właścicieli spornej nieruchomości". Dodatkowo, skarżąca podniosła, że ścieki sanitarne i deszczowe ze spornej inwestycji przepływają przez jej działkę, zaś sama zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Wojewoda, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że podniesione przez skarżącą zarzuty nie dotyczą budowy sieci energetycznej objętej decyzją "C" o zmianie pozwolenia na budowę. Trasa przebiegu linii kablowej objętej zaskarżoną zmianą decyzji "C" przebiega w działce drogowej gminnej "Y" i jest wytyczona w obrębie chodnika wzdłuż krawężnika ulicy. Intensywność zabudowy wynika z decyzji o warunkach zabudowy sporządzonej dla inwestycji, zatem zarzut dotyczący "intensyfikacji zabudowy" nie może być rozpatrywany w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. W odniesieniu do zarzutu skargi przepływu przez działkę skarżącej ścieków sanitarnych i deszczowych, organ odwoławczy wskazał, że zagadnienie to stanowi przedmiot odrębnej skargi wniesionej do Sądu przez E. J. pismem z dnia 11 czerwca 2007 r., dotyczącej decyzji Wojewody w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę wskazanych wyżej budynków mieszkalnych (sygn. akt [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stanowiącą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte wadą postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz w art. 145a k.p.a. Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w sytuacji, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Z przyczyn podmiotowych odmowa wznowienia następuje, gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie. Przy czym w postępowaniu w sprawie wznowienia krąg podmiotów mający przymiot strony jest tożsamy z postępowaniem zwykłym. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 56, poz. 1118 ze zm.) stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tejże ustawy przez obszar oddziaływania obiektu rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji musi więc ustalić, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, za prawidłowy uznać należy pogląd Wojewody, że skarżącej nie przysługuje status strony postępowania w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce "X" wraz z przyłączami i instalacjami zewnętrznymi na działkach "X" i "Y" w B. Organ odwoławczy prawidłowo i - wbrew zarzutom skargi - rzetelnie dokonał oceny wpływu oddziaływania realizowanej inwestycji, objętej przedmiotowym pozwoleniem na budowę, na nieruchomość skarżącej. Jedynie bowiem potwierdzenie takiego wpływu i to o charakterze negatywnym, uzasadniałoby wywodzenie interesu prawnego przez skarżącą z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawa budowlane. W ocenie Sądu, Wojewoda uznał zatem zasadnie, że wytyczenie trasy przebiegu linii kablowej sieci energetycznej objętej decyzją "C" w działce drogowej gminnej "Y" w obrębie chodnika wzdłuż krawężnika ulicy nie stanowi przesłanki ograniczającej zagospodarowanie terenu działki skarżącej, a tym samym nie narusza jej interesu prawnego. W odniesieniu natomiast do zarzutu skargi dotyczącego wbudowania w działkę skarżącej bez jej zgody urządzenia energetycznego dla zasilania inwestycji realizowanych na działkach "T" i "X", stwierdzić należy, że powołana okoliczność dotyczy odrębnej nieruchomości, nieobjętej zaskarżoną decyzją, tj. działki "T", o czym świadczy również treść załączonej do skargi korespondencji skarżącej prowadzonej z właściwymi organami. Za bezzasadny uznać również należy zarzut dotyczący przepływu przez działkę skarżącej ścieków sanitarnych i deszczowych. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta przez Sąd wyrokiem w odrębnym postępowaniu w sprawie o sygn. akt [...]. Reasumując, wskazać trzeba, że nie istnieje przepis prawa materialnego stanowiący źródło interesu prawnego skarżącej, który statuowałby jej udział w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją w charakterze strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji nie powoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością skarżącej, a jej subiektywne odczucie o naruszeniu jej interesów (nie mających charakteru interesu prawnego) nie dawało podstaw do uznania jej za stronę rzeczonego postępowania. Zaś bez spełnienia tej przesłanki postępowanie nie mogło być wznowione, gdyż tylko wniosek spełniający wymogi wskazanych wyżej przepisów powoduje, że postanowienie o wznowieniu ma podstawę prawną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.