II SA/Sz 196/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 29 czerwca 2012 r. Nr XVI/218/12 w przedmiocie uchwalenie aktualizacji Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012-2017 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2018-2023 p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić skarżącemu Spółce A. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Przedsiębiorstwo Sp. z o.o. w G. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 29 czerwca 2012 r. Nr XVI/218/12 w przedmiocie uchwalenia aktualizacji Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012-2017 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2018-2023. Na rozprawie, która odbyła się przed tut. Sądem w dniu 20 maja 2015 r., pełnomocnik skarżącego złożył pismo o cofnięciu ww. skargi, jednocześnie wnosząc o zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie, wobec cofnięcia skargi, nie znajdując podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postępowanie sądowe wywołane skargą umorzyć. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.