II SA/Sz 197/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty G. z dnia [...] nr [...] w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Sp. A. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] r., ustalającą odszkodowanie w wysokości [...] zł w związku z decyzją Starosty G. z dnia [...] r. nr [...] ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] , obręb R. gmina G., stanowiącej własność D. W., poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na części tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej 110 kV relacji Z.- G.. Jednocześnie w skardze Spółka zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Z. oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty G. z dnia [...] r., ustalającej wysokość odszkodowania w wysokości [...] zł. Zdaniem skarżącej, wykonanie powyższych sprzecznych z prawem decyzji wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami. Biorąc pod uwagę wskazane błędy przy określaniu przez rzeczoznawcę wysokości odszkodowania w operacie szacunkowym, ww. decyzje prawdopodobnie zostaną uchylone. Wypłata odszkodowania w wysokości wskazanej w przedmiotowych decyzjach, w przypadku ich uchylenia i ustalenia odszkodowania w mniejszej wysokości, wiązać się będzie z obowiązkiem zwrotu przez właściciela nieruchomości wypłaconego odszkodowania. W przypadku braku dobrowolnego zwrotu kwoty odszkodowania będzie zmuszona do podjęcia właściwych kroków na drodze prawnej co może być długotrwałą procedurą i będzie się wiązać z dodatkowymi kosztami oraz nie gwarantuje odzyskania należnych kwot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje : Przedmiotem rozpoznawanego wniosku skarżącej są decyzje wydane m. in. na podstawie art. 128 ust. 4 i art. 132 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) ustalające odszkodowanie z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i zobowiązujące skarżącą do jego zapłaty. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym, co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też, tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy sąd uznał, że rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby wypłacenie odszkodowania w wysokości [...] zł wiązało się z możliwością wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku sprowadza się głównie do kwestionowania prawidłowości ustalonego przez organ odszkodowania, a tym samym prawidłowości zaskarżonej decyzji. Powołane przez stronę skarżącą okoliczności nie mieszczą się w kategorii przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz stanowią zarzuty skargi. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji, ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania. Dlatego też, powoływanie się na ewentualną możliwość uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła aby konieczność zapłaty ustalonego odszkodowania, mogła spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania kwestionowanych decyzji.