II SA/Sz 20/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] Nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] decyzją nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm. /, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 17 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych / Dz. U. Nr 71, poz. 734 z póź. zm. / po rozpatrzeniu odwołania S. W. od decyzji Burmistrza nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji odmówił przyznania S. W. dodatku mieszkaniowego, ponieważ procent miesięcznego dochodu jego gospodarstwa domowego jest większy niż wydatki normatywne na lokal mieszkalny. Burmistrz zaliczył do gospodarstwa domowego S. W. [...]osoby. Kolegium wskazało, że art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przyznaje prawo do tego dodatku osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny, jak również osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobie, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o tenże dodatek nie przekracza 175% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Natomiast z art. 17 ust.2 ww. ustawy wynika, że jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w ust. 1 jest równy lub wyższy od 100% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w ust.1, wówczas dla celów obliczenia ww. dodatku przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie 2-4 osobowym, przy czym jego wysokość łącznie z ryczałtem, nie może przekraczać 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Organ zaznaczył, iż Rada Miejska, działając na podstawie upoważnienia zawartego art. 6 ust.11 ww. ustawy, uchwałą nr [...] z dnia [...] obniżyła o [...] punktów procentowych wysokość wskaźników procentowych wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Kolegium podało, że podstawą obliczenia ww. dodatku stanowią zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych / Dz. U. Nr 156, poz. 1817 / następujące rodzaje wydatków: opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz koszty eksploatacji i remontów. W oparciu o § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia do podstawy obliczenia tegoż dodatku przyjmuje się wskazane wydatki w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. Powyższy przepis stanowi podstawę prawną do obniżenia kwoty wydatków za lokal mieszkalny przy obliczeniu dodatku mieszkaniowego. Natomiast w § 3 ww. rozporządzenia określono zasady obliczenia ryczałtu na zakup opału, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, instalację ciepłej wody oraz instalację gazu przewodowego. Organ wskazał, że sposób wyliczenia należnego S. W. dodatku mieszkaniowego jest prawidłowy i zawarty został w załączniku do powyższej decyzji. W uzasadnieniu tejże decyzji wskazano ponadto, iż ww. dodatek stronie się nie należy nawet przy uwzględnieniu faktu, iż gospodarstwo domowe S. W. składa się z [...] osób. S. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższą decyzję i wskazał, że jest dla niego krzywdząca. Jego gospodarstwo domowe składa się z [...] osób. Organ nieprawidłowo zaliczył [...] do osób, z którymi tworzy on wspólne gospodarstwo domowe i ujął jej dochody jako dochód rodziny. Ponadto podał, że ma niskie dochody i jest osobą chorą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga okazała się zasadna, choć nie z powodów w niej podnoszonych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. / Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podaną podstawą prawną. Zasadnicze znaczenie ma w niniejszej sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P 4/05 / Dz. U. Nr 84, poz. 587/, który uznał art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy mieszkaniowych dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto Trybunał orzekł, że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organy administracyjne obu instancji oparły swoje orzeczenia o powyższy zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny artykuł ustawy o dodatkach mieszkaniowych, który upoważniał Radę Ministrów do wydania aktu wykonawczego i przepis ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.b Ppsa, Sąd uchyla decyzję w całości jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego jest art. 145a § 1 Kpa, który stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Powyższe orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności podstawy prawnej obu decyzji przesądza o uznaniu, że decyzje administracyjne I i II instancji wydane zostały z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. / por. wyrok NSA z dnia 29 września 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 1327/97 /. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku S. W. organy administracyjne wszechstronnie wyjaśnią sprawę i podejmą stosowne decyzje zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.b, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm./, orzekł jak w sentencji.