II SA/Sz 20/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga-Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2024 r. nr SKO/PG/420/2760/2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z 27 czerwca 2023 r., Prezydent Miasta S., po rozpatrzeniu wniosku B. D., dalej jako "inwestorka", z 8 listopada 2022 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie nad istniejącą częścią garażową oraz realizacji dachu płaskiego w miejsce dachu stromego, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w S., na działkach nr [...] i [...] z obr. [...]. Od decyzji tej R. K., dalej jako "skarżąca", wniosła odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 19 grudnia 2023 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, uchyliło decyzję zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że jego rozstrzygnięcie podyktowane było brakiem w decyzji I instancji ustaleń konkretnej wartości: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wysokości budynku w najwyższym jego punkcie, jak również odległości obowiązującej linii zabudowy od pasa drogowego, oraz brakiem uzasadnienia dla zwiększenia wskaźnika zabudowy. Ponownie rozpatrujący sprawę organ I instancji, decyzją z 17 lipca 2024 r., nr 77/24, wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, w związku z art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), ustalił na rzecz inwestora warunki zabudowy dla terenu położonego przy ul. [...] w S., na działkach nr [...] i [...] z obr. [...]. Organ wskazał, że teren inwestycyjny, pokrywający się z obszarem oddziaływania inwestycji, oznaczono na załączniku graficznym do decyzji. R. K. i A. K., uczestniczki postępowania administracyjnego (właścicielki nieruchomości przy ul. [...]), wniosły odwołanie od decyzji wskazując, że rażąco godzi ona w ład przestrzenny i interes publiczny. Wskazały, że w dniu 14 marca 2022 r. osiedle G. zostało wpisane do gminnej ewidencji zabytków. Podnosiły potrzebę ponownego przeprowadzenia analizy urbanistycznej, z uwagi na wątpliwości co do prawidłowości jej sporządzenia, przede wszystkim w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Decyzją z 8 listopada 2024 r., nr SKO/PG/420/2760/2024, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") organ II instancji, utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji z 17 lipca 2024 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania między innymi zmiany w przepisach wprowadzone ustawą z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) - patrz, art. 59 ust. 1 ww. ustawy. Według organu II instancji, kwestionowana decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wymienione w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", tj. część tekstową oraz graficzną oraz wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Część graficzna decyzji sporządzona została na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000 i zawiera oznaczenie granic terenu objętego wnioskiem, granice obszaru analizowanego, oraz oznaczenie obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy. Analizę urbanistyczną, jak i projekt decyzji wraz z załącznikami, sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Dalej organ II instancji wskazał, iż z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że granica frontu działki budowlanej, wskazanej jako teren inwestycji przylega do drogi odcinkiem o szerokości 24,7 m, a jego trzykrotna szerokość wynosi 74,1 m. Obszar analizowany obejmuje pozostałe fragmenty działek zabudowanych, których części znalazły się w jego granicach. W ocenie organu II instancji, prawidłowo przyjęto za front tę część granicy działki budowlanej (działek nr [...] i [...]), która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę (działki nr [...], z której odbywa się wjazd na teren inwestycji). Obszar analizowany wyznaczono jako trzykrotność frontu, tj. w odległości [...] m (24,7 x 3 = 74,1 m). Organ II instancji stwierdził, iż podziela pogląd, że analizą urbanistyczną można objąć całą działkę ewidencyjną - zabudowaną, w przypadku gdy prawidłowo wyznaczony obszar analizowany obejmuje jedynie część tej działki. Organ II instancji podał, iż w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na działce inwestycyjnej istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny, wolno stojący, przykryty dachem stromym z dwoma kondygnacjami mieszkalnymi naziemnymi oraz poddaszem z pomieszczeniami użytkowymi, z podpiwniczeniem, dobudowanym garażem oraz gankiem. Odnośnie wymagań wynikających z § 4 rozporządzenia, organ II instancji zauważył, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Jak wynika z analizy urbanistycznej wyznaczenie linii zabudowy nastąpiło stosownie do § 4 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia, tj. obowiązującą linię zabudowy wyznaczono od strony ul. [...] w licu istniejącego budynku, znajdującego się w odległości 4,5 - 4,6 m od granicy pasa drogowego, zaś nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono od strony ul. [...], prostopadłą do frontowej granicy działki w odległości 6 m od krawędzi pieszo-jezdni ul. [...]. Przy czym jak wynika z analizy urbanistycznej od strony ul. [...] obowiązująca linia zabudowy wyznaczona została stosownie do istniejącej linii zabudowy, stanowiącej przedłużenie linii zabudowy budynku sąsiedniego przy ul. [...]. W przypadku wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy wskazano, że ul. [...] jest drogą gminną, krawędź ul. [...] nie jest równoległa do linii zabudowy, stosownie zaś do zapisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320) obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 6 m - art. 43 ww. ustawy. W ocenie organu II instancji, wyznaczenie obowiązującej i nieprzekraczalnej linii zabudowy nastąpiło stosownie do przepisów rozporządzenia. Następnie organ odwoławczy, wskazując na § 5 ust. 2 rozporządzenia, wyjaśnił, że dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Kwestionowaną decyzją wskaźnik łącznej powierzchni zabudowy do powierzchni działki ustalono w przedziale od 24% do 25%. W analizie urbanistycznej wskazano, że średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki w obszarze analizowanym wynosi 24%, maksymalny 38%, a minimalny 10%. Ponadto z analizy urbanistycznej wynika, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa budynkami wolno stojącymi o wskaźniku powierzchni zabudowy do powierzchni działki identycznym jak ustalony - przy ul. [...] - 25%, oraz większym - przy ul. [...] - 29%, [...] - 27%, [...] - 27%, [...] - 30%, [...] - 27%. Ustalone wartości nie są wartościami skrajnymi parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym, zatem przyjęcie wskaźnika 25%, zwiększonego o 1% w stosunku do średniego nie zaburzy istniejącego ładu. Organ II instancji stwierdził, iż w odwołaniu słusznie podniesiono, że w tabelarycznym zestawieniu parametrów zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym, średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 19-20% (19,56%), a nie 24%, jak wskazano w analizie urbanistycznej. Nie mniej jednak organ II instancji dostrzegł, że obecnie teren inwestycji zabudowany jest w taki sposób, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi 24%. Ustalenie kwestionowaną decyzją przedmiotowego wskaźnika na poziomie 24-25%, przy uwzględnieniu, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o identycznym i większym wskaźniku powierzchni zabudowy do powierzchni działki, nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego. Następnie organ II instancji odniósł się do wymogu określonego w § 6 rozporządzenia i wyjaśnił, że dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Kwestionowaną decyzją ustalono szerokość elewacji frontowej o wartości do 14 m z wymogiem wycofania frontowego lica części nadbudowywanej budynku o min. 0,8 m ponad kondygnacje parteru. Jak wskazano w analizie urbanistycznej szerokość istniejącego budynku wynosi 13,13 m. Średnia wartość szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 11,51 m. Przy zastosowaniu tolerancji 20%, wartość dopuszczalna zamyka się w przedziale 9,2 m - 13,81 m. Ponadto w analizie urbanistycznej wskazano, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkalna o większych od średniej szerokości elewacji frontowej, jak przy ul. [...] - 29 m, [...] - 17,8 m. [...] - 17,24 m, [...] - 15,61 m. Organ II instancji podzielił pogląd wyrażony w poprzedniej decyzji tego organu, iż nieznaczne zwiększenie parametru szerokości elewacji frontowej jest dopuszczalne, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa o znacznie większej szerokości elewacji frontowej, od tej wyznaczonej stosownie do postanowień § 6 ust. 1 rozporządzenia. Jak zauważyło Kolegium, § 7 ust. 4 rozporządzenia (odnoszący się do parametru zabudowy, którym jest wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej), dopuszcza wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy. Kwestionowaną decyzją ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej części budynku - mierzonej od średniego poziomu terenu od strony ul. [...] do spodu gzymsu - do 8,8 m, nie większej niż wysokość do spodu gzymsu istniejącego budynku, czyli 37,57 m n.p.m. W analizie urbanistycznej wskazano, że w przypadku zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie i nadbudowie nad częścią garażową istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o określonej wysokości do gzymsu, nie jest racjonalnym działaniem ustalanie jego rozbudowy na podstawie średniej wysokości elewacji frontowych budynków występujących w obszarze analizowanym. W kontekście podniesionych zarzutów, organ II instancji stwierdził, że ustalenie wysokości elewacji frontowej nie nastąpiło w stosunku do średniej wielkości ww. parametru występującego w obszarze analizowanym, a poprzez nawiązanie do wysokości istniejącej części budynku. Organ II instancji, biorąc pod uwagę przedmiot inwestycji, wskazane wyznaczenie wysokości elewacji frontowej uznał za nienaruszające przepisów rozporządzenia, jak i nie naruszające ładu przestrzennego. Wysokość elewacji frontowej budynku bowiem nie ulegnie zmianie, a tym samym nie wpłynie na ład przestrzenny. Odnosząc się do zarzutów do wyznaczonego, kwestionowaną decyzją, parametru geometrii dachu, organ II instancji wyjaśnił, że w myśl § 8 rozporządzenia, geometrię dachu ustala się "odpowiednio" do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Wskazał, że zasady ustalenia parametrów geometrii dachu nie są tak rygorystyczne, jak w przypadku pozostałych parametrów, skoro użyto sformułowanie ustala się "odpowiednio", a nie, jak w przypadku innych parametrów, poprzez odwołanie się bezpośrednio do analizy urbanistycznej, w tym do parametrów średnich występujących w obszarze analizowanym, czy istniejących parametrów. Kwestionowaną decyzją ustalono przekształcenie istniejącego dachu stromego na dach płaski z zastosowaniem zwieńczenia w formie gzymsu i attyki, jednakowe dla budynku istniejącego i jego nowej części, z dopuszczeniem max. wysokości w najwyższym punkcie 9,6 m i nie wyżej niż 38,4 m n.p.m. Planowane podwyższenie dachu płaskiego (do górnej krawędzi attyki), nie może przekroczyć 0,8 m ponad spód gzymsu; poziom spod gzymsu części nadbudowanej winno być na rzędnej spodu gzymsu istniejącego. W analizie urbanistycznej wskazano, że w obszarze objętym analizą występują głównie dachy strome, dwuspadowe o kalenicy prostopadłej do linii zabudowy, o kącie nachylenia połaci 40-60°. W obszarze analizowanym występują również dachy płaskie w budynkach przy ul. [...], ul. [...], [...], przy ul. [...]. Ponadto ustalenie wysokości dachu płaskiego w najwyższym punkcie do 9,6 m i nie wyżej niż 38,4 m n. p. m. w najwyższym punkcie dachu spowoduje zmniejszenie wysokości istniejącego budynku o 3,18 m, jako że istniejąca zabudowa na terenie inwestycyjnym do spodu okapu wynosi 37,57 m n. p. m. i do najwyższego punktu istniejącego budynku 41,75 m n.p.m. Z akt sprawy wynika również, że średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym wynosi 10,13 m. Dodatkowo organ II instancji nadmienił, że przepisy rozporządzenia, w zakresie ustalenia geometrii dachu, odnoszą się jedynie do kąta nachylenia dachu, wysokości głównej kalenicy dachu i układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Ustawodawca nie reguluje kwestii dotyczących takich detali architektonicznych, jak attyka, czy gzyms, stanowiących elementy dekoracyjne, czy użytkowo-konstrukcyjne. Ponadto nadmienił, że projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzgodniony został przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p., w trybie milczącego uzgodnienia. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie organu II instancji, wyznaczenie geometrii dachu nie nastąpiło z naruszeniem przepisów § 8 rozporządzenia. Podsumowując organ II instancji uznał, że wyznaczenie obszaru analizowanego nastąpiło stosownie do przepisów art. 61 ust. 5a ustawy, zaś określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy nastąpiło stosownie do przepisów rozporządzenia. Powołując się na poglądy orzecznictwa organ zauważył, że wymagania dobrego sąsiedztwa nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej, tj. wymaga od niej identycznych parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nie sposób uznać stanowiska odwołujących, że w analizowanym stanie faktycznym ustalono parametry zabudowy z naruszeniem ładu przestrzennego. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest związany wnioskiem strony postępowania o zawieszenie postępowania z uwagi na podjęcie prac planistycznych nad uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie analiza urbanistyczna i zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał, że wnioskodawca spełnił pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy. R. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji Do skargi dołączono szereg załączników powołanych w uzasadnieniu skargi. Kwestionowanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa, poprzez rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego i bez uwzględnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgromadzonych dowodów, a w szczególności zastrzeżeń formułowanych wobec rzetelności przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, która ma decydujący wpływ na określenie warunków zabudowy i jej celu nadrzędnego, to znaczy harmonijnego wkomponowania nowej inwestycji w istniejące otoczenie, na zasadzie dobrego sąsiedztwa i zachowania ładu przestrzennego. Skarżąca uważa, że w ramach analizy starano się głównie udowodnić dopuszczalność maksymalnej rozbudowy istniejącego budynku, o którą wnioskował inwestor. W uzasadnieniu skargi wnosząca ją podniosła, że w analizie do decyzji o warunkach zabudowy dopuszczone zostały ustalenia wszystkich wskaźników innych niż średnie, bez uzasadnienia celowości takiego określenia. W zakresie linii zabudowy, skarżąca podniosła, że nie przyjęto rozwiązania z § 4 ust 3 rozporządzenia. W przypadku działek przy ul. [...], [...] w największej odległości od pasa drogowego jest budynek przy ul. [...] i to lico jego ściany powinno wyznaczać linię zabudowy dla rozbudowywanego budynku. Takie rozwiązanie ogranicza dopuszczalną szerokość elewacji frontowej do istniejącej, czyli około 13,13 m. Przyjęte w analizie rozwiązanie jest dopuszczalne na zasadzie "inne" i daje możliwość poszerzenia elewacji frontowej o około 90 cm do 14 m długości. Przyjęcie tego rozwiązania prowadzi do naruszenia celu zasadniczego, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego. Zdaniem skarżącej, w kwestii ustalenia wskaźnika nowej zabudowy, autorka analizy nieprawdziwie podaje, że w obszarze analizowanym wskaźnik ten wynosi 24 %, podczas gdy z tabeli załączonej do analizy wynika, że jest to 19 %. W rozstrzygnięciu, uchylając poprzednią decyzję organ wykazał błędne podawanie średniego procenta zabudowy. W analizie załączonej do decyzji organu I instancji ponownie nieprawdziwie podano procent zabudowy. Jest to poważny błąd, bo średni procent zabudowy oblicza się zgodnie z rozporządzeniem dla całego obszaru i w tym przypadku jest to 19%, jest to przekroczenie o 5%. Nieprawidłowość ta i trwanie w błędzie, budzi wątpliwość do rzetelności analizy. Również w tym punkcie analizy przyjęto ustalenie wielkości zabudowy do powierzchni działki na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia, czyli nie obliczonego średniego wskaźnika. Jak zauważyła skarżąca, do wskaźnika szerokości elewacji frontowej przyjęto zastosowanie § 6 ust. 2 rozporządzenia, czyli dopuszczającego inne rozwiązanie niż wynika z obliczeń. Przyjęto szerokość 14,0 m, pod warunkiem cofnięcia drugiej kondygnacji nadbudowy o 80 cm. Żadne dane analizy urbanistycznej nie uzasadniają tego wymogu, który staje się rodzajem alibi dla przyjętych wielkości rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku. Skarżąca podała, że w przypadku wskaźnika dotyczącego ustalenia wysokości elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, przyjęto (według § 7 ust. 4 rozporządzenia ustalenie) inne, niż to wynika z obliczeń analizy. Natomiast pominięto § 7 ust. 3 rozporządzenia, zastosowanie którego spowodowałoby, że projektowany budynek bardziej harmonizowałby z otaczającą zabudową na zasadzie dobrego sąsiedztwa. Przyjęto wysokość 8,8 m do spodu gzymsu, w sytuacji gdy to ustalenie rozciągnie całą nadbudowę, twierdząc, że jest to racjonalne. Zdaniem skarżącej jest to niedopuszczalne. Co do ustalenia geometrii dachu (kąta nachylenia " wysokości kalenicy i układu dachowej), skarżąca uważa, że podobnie, jak w pozostałych przypadkach, przyjęto kształt dachu nie "odpowiednio" jak w rozporządzeniu, ale w pełnej sprzeczności z geometrią dachów w analizowanym obszarze. Na całym osiedlu G. budynki mają dachy strome i płaskie, ale wszystkie i okapy lub wysunięte gzymsy. Nie ma dachów pogrążonych, to znaczy z attyką stanowiącą najwyższy punkt dachu i odwodnieniem przez wnętrze budynku (załącznik nr 9 schemat przekroju). W obszarze analizowanym jest to jeden budynek parterowy przy ul. [...] (w realizacji jest także budynek przy ul. [...] załącznik nr 7 i 8 zdjęcia budynku). Lekceważenie tego parametru prowadzi do chaosu przestrzennego. Skarżąca uważa, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania praw stron, poprzez to, że w przedmiotowej analizie urbanistyczno-architektonicznej z ustalanych parametrów przyjmowany jest zawsze parametr zwiększający gabaryty budynku, a nie średni obliczeniowy, co realizuje bez zastrzeżeń wszystkie wnioski inwestora. Według skarżącej nastąpiło, naruszenie zasad rzetelnego postępowania przy ustaleniu wysokości elewacji frontowej, poprzez błędną wykładnię przepisów § 7 i § 8 rozporządzenia. W decyzji organu II jak i I instancji błędnie określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, podając dwie wielkości raz 8,8 m do spodu okapu , a drugi raz 9,60 m, którą wyznacza w tym przypadku, wysokość attyki. Według skarżącej, prawdziwą wysokość elewacji frontowej wyznacza jej górna krawędź, a nie spód gzymsu. Z czego wynika, że rzeczywista wysokość elewacji frontowej wynosi 9,60 m, a nie jak zapisano w decyzji - 8,80 m. Dopuszczono zastosowanie dodatkowego podwyższenia elewacji frontowej poprzez wykonanie attyki, osłaniającej pogrążony dach nad całym budynkiem (załącznik graficzny nr 9). Zdaniem skarżącej, arbitralnie ustalono, opisując to w analizie urbanistycznej, jako racjonalne podejście i sankcjonując je w decyzjach zarówno organu II jak i I instancji, że nadbudowa powinna mieć taką samą wysokość elewacji frontowej, tzn. 9,6 m, jak ustalona dla części istniejącej budynku, "bo to jest racjonalne". Skarżąca uważa, że brak jest uzasadnienia dla ustalenia wysokości elewacji frontowej planowanej nadbudowy większej niż średnia obliczona w analizie wynosząca 5,5 m (wg § 7 ust. 3 rozporządzenia) i zwiększenie jej o 4,10 m (dopuszczenia innych wymiarów niż obliczone, jako średnia w obszarze analizowanym wg § 7 ust. 4 rozporządzenia). Rozstrzygnięcia maksymalizujące gabaryty budynku po rozbudowie, w sposób jaskrawy zakłócają ład przestrzenny osiedla G. . Ustalenie wysokości elewacji frontowej jest kluczowe dla zachowania ładu przestrzennego, co jest celem postępowania administracyjnego ustalania warunków zabudowy. Zdaniem skarżącej, organ II i I instancji dopuścił się naruszenia zasad postępowania, poprzez niezachowanie staranności przy opracowaniu analizy, która jest podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca podniosła, że ni uwzględniono jej uwag mających na celu wskazanie błędnych rozstrzygnięć w analizie urbanistycznej, prowadzących do naruszenia ładu przestrzennego w wyniku maksymalizacji wszystkich parametrów zabudowy określonych w rozporządzeniu. W szczególności przyjęto jako jedynego racjonalne rozwiązanie zrównanie wysokości nadbudowy z wysokością istniejącego budynku powiększoną o wysokość attyki do 9,6m. Budynek o tej wysokości będzie sąsiadował z parterowym budynkiem przy ul. [...] (załącznik nr 10) o wysokości frontowej elewacji wynoszącej 3,0 m według obmiaru z natury (w analizie jego wysokość określono na 5,0 m). W bezpośrednim sąsiedztwie przy ul. [...] znajduje budynek o szerokości elewacji 7,2 m ze stromym dachem i wysokości do okapu 5,7 m i wysokości dachu 3,20 m ( załącznik nr 12). Dysproporcja, a nie ład przestrzenny i harmonijne wpisanie się w okoliczną zabudowę, jest efektem wadliwie opracowanej analizy urbanistycznej. Ponadto skarżąca uważa, że doszło do naruszenia przepisów postępowania podważających zaufanie do organu I i II instancji oraz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie. Skarżąca wskazała, że brała udział w postępowaniu administracyjnym, zgłaszając zastrzeżenia i wnioski, których celem jest ochrona przed zniszczeniem walorów osiedla. Zastrzeżenia skarżącej podzieliło Kolegium decyzją z 19 grudnia 2023 r. oraz Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Szczecinie w postanowieniu z 13 marca 2024 r., którym odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jak podniosła skarżąca, w dniu 17 kwietnia 2024 r. pełnomocnik inwestora wystąpił o zmianę wniosku o warunki zabudowy, powołując się na enigmatyczne ustalenia w rozmowie z urzędnikiem Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków (załącznik nr 13). Dalej skarżąca przedstawiła wymianę korespondencji inwestora z organem w omawianej kwestii. Skarżąca uważa, że organ I i II instancji przyjął interpretację inwestora, podwyższając dodatkowo elewację frontową budynku o 80 cm. Tryb załatwiania sprawy był dla skarżącej niejasny. Zarzuciła organowi I i II instancji, że nie wzięły pod uwagę interesu publicznego, jakim jest ochrona wpisanego do gminnej ewidencji zabytków układu urbanistycznego osiedla G. i jego struktury przestrzennej. Dodatkowo skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez bezkrytyczne przyjęcie analizy urbanistycznej, która prowadziła do wydania błędnej decyzji organu I instancji o warunkach zabudowy. Nie zrealizowano celu, jaki u.p.z.p. stawia przed sporządzającymi analizę urbanistyczną, to znaczy ustalenie parametrów zabudowy w obszarze analizy, pozwalających na osiągnięcie ładu przestrzennego i harmonijnego wkomponowania nowej zabudowy w istniejącą strukturę . Skarżąca zarzuciła organowi I i II instancji nierówne traktowanie stron postępowania, poprzez przyjmowanie i realizowanie wniosków inwestora, jako nadrzędnego dobra wynikającego z praw właścicielskich, chociaż "k.p.k." dopuszcza ich ograniczenie ze względu na wyższy interes publiczny. Powołując się na art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p., skarżąca podniosła, że ustawa umożliwia administracji publicznej ograniczenie praw właścicielskich do dysponowania swoją własnością. Ograniczenie to może wynikać może wynikać z potrzeby zapewnienia ładu architektoniczno- przestrzennego na terenach zabudowanych. Aspekt ten nie został uwzględniony w rozstrzygnięciu. Cel składanych zastrzeżeń i odwołań, którym jest ochrona ładu przestrzennego i wartości estetycznych naszego osiedla nie jest realizowany. Zdaniem skarżącej, organ odmownie rozstrzygając jej odwołanie (poparte materiałem zdjęciowym, wizualizacjami), nie uwzględnił interesu publicznego, jakim jest zachowanie ładu przestrzennego na osiedlu G. , skupiając się na opisie oczywistych przepisów zasad sporządzania decyzji oraz przyjęciu wszystkich jej ustaleń, pomimo błędnego podania w decyzji wysokości elewacji frontowej. Organ naruszył art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., Ponadto skarżąca uważa, że organ naruszył art. 2 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie ważnego społecznie i kulturowo interesu publicznego, jakim jest potrzeba zachowania historycznej kompozycji zabudowy i zagospodarowania osiedla G. , bardzo cennego urbanistycznie i architektonicznie dla miasta S. terenu, będącego bramą do pięknej puszczy W. Dopuszczenie do realizacji, w oparciu o decyzję monstrualnie dużych obiektów niszczy piękno istniejącego układu. Jeśli dopuści się do rozbudowy i nadbudowy budynku przy ul. [...] , w oparciu o tę decyzję powstanie bardzo duży, obcy w formie obiekt, który będzie realizował zamiary właściciela czyli firmy deweloperskiej, ale zniszczy bezpowrotnie cząstkę miasta S.. Skarżąca argumentowała, że przeprowadzona analiza urbanistyczna i opracowany na jej podstawie projekt decyzji organu I instancji, nie wypełnia zadań, jakie u.p.z.p, stawia przed architektami opracowującymi decyzje o warunkach zabudowy, zastępującymi plany zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca podniosła tu kwestie ładu przestrzennego (art. 2 ust. 1 u.p.zp.) oraz fakt wpisania Osiedla G. do Gminnej Ewidencji Zabytków. W związku z wymienionymi wyżej naruszeniami skarżąca zarzuciła organowi błędne zastosowanie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., skutkujące nieprawidłowym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko wyrażonej w zaskarżonej decyzji. W piśmie z 13 maja 2025 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, organ I instancji wyjaśnił, że nie badał decyzji z 17 lipca 2-024 r., nr [...], pod kątem jej zgodności z postanowieniami uchwały Rady Miasta S. nr [...] z 28 stycznia 2025 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G. " w S. oraz nie wpłynął wniosek o pozwolenia na budowę dla zamierzenia, dla którego inwestor uzyskał wydaną decyzję z 17 lipca 2024 r. o warunkach zabudowy. Natomiast wydano decyzję nr 879/24 z 29 listopada 2024 r., nr WAiB-IV.6740.1.6.2024.BM o rozbiórce budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w S.. Organ wskazał na przepis art. 65 u.p.z.p., odnoszący się do wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Zauważył, że z udostępnionej publicznie treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "G. " w S. wynika, ze jego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy z 17 lipca 2024 r. Szczegółowe zbadanie sprawy będzie możliwe po przekazaniu akt sprawy temu organowi. Na rozprawie w dniu 15 maja 2025 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Ponadto skarżąca podała, że właściciel działki nr [...] i [...] po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy wystąpił do organu o wydanie decyzji na rozbiórkę budynku , Skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania sądowego. Uczestnik postępowania A. K. poparła skargę i wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jej przedmiotem uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie nad istniejącą częścią garażową oraz realizacji dachu płaskiego w miejsce dachu stromego, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w S., na działkach nr [...] i [...] z obr. [...] Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że decyzja w przedmiocie warunków zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora przewidzianych prawem warunków, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy. W badanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia, obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania (złożenia wniosku przez inwestora). Dalej wskazać trzeba, że na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Kluczowe znaczenie dla prawidłowego ustalenia parametrów i funkcji nowej zabudowy ma analiza urbanistyczno-architektoniczna. Na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Ustalenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy następuje według zasad ustalonych w rozporządzeniu. W badanej sprawie budynek objęty wnioskiem jest położony na skrzyżowaniu dwóch ulic – [...] i [...] przy czym wjazd na działkę odbywa się z ul. [...]. Prawidłowo zatem, przyjęto iż frontem terenu jest ta część działki i prawidłowo określono jej szerokość – 24,7m. W konsekwencji, wyznaczając granice obszaru analizowanego w odległości trzykrotności frontu terenu organ zadośćuczynił wymaganiom określonym w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. Zasadnie przy tym, zdaniem Sądu w granice obszaru analizowanego włączono w całości te działki, których fragmenty znalazły się w wyznaczonym obszarze analizowanym. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 4). W niniejszej sprawie wniosek dotyczy budynku już istniejącego, który ma podlegać rozbudowie i nadbudowie. Prawidłowo więc organ wyznaczył linie zabudowy po obrysie istniejącego budynku – obowiązującą od ul. [...], po obrysie istniejącego budynku i nieprzekraczalną od ul. [...] – w odległości 6 m od pieszo jezdni. W odniesieniu do nieprzekraczalnej linii zabudowy organ skorzystał z wyjątku, o którym mowa w § 4 ust. 4 rozporządzenia wskazując, że budynki znajdujące się przy ul. [...] znajdują się w różnej odległości od drogi. Oznacza to, że ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w taki sposób, jak uczynił to organ było dopuszczalne, zwłaszcza, że w wynikach analizy urbanistycznej szczegółowo przedstawiono z jakich względów organ przyjął taką, a nie inną odległość tej linii, a uzasadnienie zastosowanego odstępstwa od reguł z ust. 1 i 2, jest zdaniem Sądu logiczne i nie ma podstaw do uznania, iż było ono dowolne i nieuzasadnione okolicznościami sprawy. Skoro bowiem z analizy wynika, że budynki usytuowane od ulicy [...] stoją w różnej odległości, a minimalna odległość obiektów budowlanych (w tym wypadku budynku), zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach (Dz. U. z 2024 r. poz. 320 – j.t.), wynosi w obszarze zabudowanym 6 m, to ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w tej właśnie odległości było dopuszczalne. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 2). Należy przyznać rację skarżącej, iż wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy został obliczony wadliwie. Średnia, o której mowa w § 5 ust. 1 rozporządzenia nie może być obliczana w sposób zaprezentowany w analizie, to jest przez uwzględnienie tylko największego i najmniejszego wskaźnika w obszarze analizowanym i podzielenie uzyskanego wyniku przez dwa. Wskaźnik powinien zostać obliczony przy uwzględnieniu wszystkich występujących w obszarze analizowanym wielkości. Błędne obliczenie wskaźnika w niniejszej sprawie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem wniosek dotyczył budynku istniejącego. Jak wynika z akt sprawy budynek podlegający rozbudowie posiada garaż i taras, nad którym zostanie wykonana nadbudowa. Ustalono, że obecnie powierzchnia zabudowy wynosi 24% i dopuszczono jej powiększenie do 25%. Powierzchnia zabudowy zatem się nie zmieni, bądź zmieni się w niewielkim stopniu, co oznacza, że dopuszczalnym było ustalenie jej na takim poziomie, zwłaszcza, że w obszarze analizowanym znajdują się działki o znacznie wyższym wskaźniku wielkości powierzchni zabudowy. Nie ulega wątpliwości, że na skutek rozbudowy zwiększy się kubatura budynku, jednak badania takiego wskaźnika przepisy rozporządzenia nie przewidują. W przedmiocie wyznaczenia szerokości elewacji frontowej, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu terenu, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 2). W niniejszej sprawie średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 11,51 m, tymczasem szerokość elewacji istniejącego budynku to 13,13 m. Jak wyjaśniono w części tekstowej analizy, przy zastosowania tolerancji do 20% parametr ten zamyka się w przedziale od 9,2 m do 13,81 m. Jednocześnie w obszarze analizowanym stwierdzono istnienie budynków o znacznie szerszych elewacjach. Ostatecznie parametr ten ustalono na 14 m formułując przy tym warunek cofnięcia nadbudowanej części budynku o 80 cm ponad częścią parteru. W ocenie Sądu zabieg ten można uznać za uzasadniony, zważywszy na to, że odstępstwo od szerokości elewacji ustalonej na podstawie § 6 ust. 1 wynosić będzie ok. 20 cm. Ustalenie wysokości budynku nastąpiło na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust.1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust.3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy (ust. 4). Dokonując oceny prawidłowości działania organu w tym wypadku również należy zwrócić uwagę na to, że decyzja dotyczy budynku już istniejącego, przy czym, na skutek realizacji zamierzenia inwestycyjnego jego wysokość ulegnie obniżeniu w stosunku do wysokości istniejącej. Brak jest zatem, zdaniem Sądu, podstaw do tego, aby podważać ustalenia organu w tym zakresie. Zwłaszcza, że jak wskazano w analizie wysokość budynków w tym obszarze jest zróżnicowana. Nie sposób określać wysokość budynku nawiązując do wysokości budynków sąsiednich, czy do średniej z obszaru analizowanego, skoro zasadnicza bryła budynku została wybudowana wiele lat temu, a jedyną planowaną zmianą w zakresie wysokości jest jego obniżenie w związku z planowaną zmianą dachu wielospadowego na płaski. Oczywistym przy tym wydaje się, że planowana nadbudowa nad częścią garażową budynku powinna mieć taką samą wysokość, jak część już istniejąca. Należy przy tym podkreślić, że – wbrew wywodom skargi, dachy płaskie występują w obszarze analizowanym, a zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu terenu) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Organ nie popełnił zatem błędu dopuszczając zmianę dachu na dach płaski w tym wypadku. Analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organy rzetelnie ustaliły stan faktyczny, dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa i właściwie je w niniejszej sprawie zastosowały. Poszczególne parametry planowanej rozbudowy i nadbudowy zostały ustalone prawidłowo, a swoje stanowisko w tym zakresie organy uzasadniły, odwołując się do poprawnie sporządzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej. Dokument ten został sporządzony poprawnie, a wszelkie proponowane odstępstwa od przepisów rozporządzenia zostały należycie uzasadnione, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące nierównego traktowania stron postępowania, bowiem skarżąca miała zapewniony w nim udział i ze swoich praw korzystała, składając pisma, wnioski, dokumentację fotograficzną i wizualizacje budynku przed i po rozbudowie, jak również wnosiła środki zaskarżenia. Okoliczność, że uwagi te nie zostały przez organ uwzględnione nie świadczy o nierównym traktowaniu stron. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących nieuwzględnienia interesu publicznego, w tym zachowania ładu przestrzennego na osiedlu G. W dacie wydania zaskarżonej decyzji na obszarze tym nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a więc obowiązkiem organów było zbadanie, czy istnieją przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Jak wynika z przedkładanych przez skarżącą dokumentów, zabudowa w okolicy planowanej inwestycji jest zróżnicowana pod względem formy, wysokości, gabarytów. Rzeczą organu było zatem zbadanie, czy planowana rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku nie zaburzy ładu przestrzennego i będzie się wpisywała w otoczenie, zgodnie z wyartykułowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasadą dobrego sąsiedztwa. W sprawie została wykonana analiza architektoniczno-urbanistyczna i w ocenie sądu została ona sporządzona rzetelnie, z uwzględnieniem zróżnicowanych warunków w obszarze analizowanym. Sąd, jak już wyżej wskazano, nie dopatrzył się dowolności w ustaleniach dotyczących poszczególnych parametrów planowanej rozbudowy i nadbudowy. W tym miejscu zaznaczyć należy, że sąd – stosownie do art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – j.t.), nie jest związany granicami skargi, jest jednak związany granicami sprawy. Oznacza to, że Sąd rozpoznając sprawę, nie mógł wziąć pod uwagę okoliczności, iż dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który wszedł w życie już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Ocena zgodności z planem decyzji o warunkach zabudowy jest odrębną sprawą i badania takiego winien dokonać organ I instancji. Ocena taka zostanie dokonana – jak zasygnalizowano w piśmie z 13 maja 2025 r., po zwrocie akt z prawomocnym wyrokiem. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.