II SA/Sz 204/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy Skarżąca K. K. złożyła wniosek o ustanowienie adwokata. W jego uzasadnieniu podała, że ze względu na ilość materiału zgromadzonego w jej sprawie nie potrafi wyegzekwować swoich racji, dlatego zwraca się o ustanowienie pełnomocnika. Nadto stan jej dochodów i wydatków nie pozwala na poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje wraz z mężem i pełnoletnim synem. Środki utrzymania trzyosobowej rodziny wynoszą [...] zł na co składa się emerytura skarżącej w wysokości [...] zł oraz emerytura jej męża w kwocie [...] zł, dochody syna określiła jako zerowe. K. K. oświadczyła, że posiada mieszkanie o pow. [...] m2 i nie posiada innych nieruchomości , przedmiotów i papierów wartościowych. Końcowo dodała, że często z mężem korzysta z kosztownego leczenia oraz spłaca raty w wysokości [...] zł miesięcznie. Następnie wezwaniem referendarza sądowego z dnia [...] r. wezwano skarżącą do nadesłania dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji materialnej i rodzinnej tzn. dowodów potwierdzających wysokość emerytury skarżącej i jej męża, oświadczenia, czy syn pracuje, czy jest osobą bezrobotną i dołączenie dowodu potwierdzającego ten fakt, dowodów potwierdzających wysokość wydatków związanych z miesięcznym utrzymaniem, dowodów potwierdzających wysokość kredytu i rat, dowodów potwierdzających wydatki na zakup lekarstw – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, pomimo, że zostało ono doręczone jej w dniu [...] r., zatem 7 – dniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu [...] r. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., ustanowienie adwokata lub radcy prawnego obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślić przy tym należy, że ustanowienie zastępstwa procesowego, o co wnosi w niniejszej sprawie skarżąca, wiąże się z poniesieniem przez Skarb Państwa określonych kosztów. Wydatek tego rodzaju ma charakter publicznoprawny i może zostać zrealizowany tylko wtedy, gdy zostanie ustalone w sposób niewątpliwy, że strona uczestnicząca w postępowaniu sądowym, pomimo poczynienia oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania, nie jest w stanie finansowo podołać ciężarowi uiszczenia kosztów wynajęcia zawodowego pełnomocnika. Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie wykazała ona w sposób wiarygodny, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, ponieważ nie nadesłała ww. dokumentów źródłowych tj. zaświadczenia o wysokości otrzymywanych emerytur, wysokości posiadanego kredytu, oraz oświadczenia o sytuacji syna, czy też dowodów potwierdzających kosztowne leczenie co oznacza, iż uchyla się od obowiązku przedłożenia tych dokumentów. Skarżąca nie nadesłała również, ani nie wykazała wysokości wydatków związanych z miesięcznym utrzymaniem, co nie pozwala na ocenę jaka jest jej rzeczywista sytuacja majątkowa i czy jest w stanie ponieść koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. Należy zauważyć, iż w wezwaniu referendarza sądowego pouczono skarżącą, że jego niewykonanie skutkuje odmową przyznania prawa pomocy. W świetle powyższego należy uznać, że skarżąca nie wykazała, że spełnia przesłanki o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z tych względów, w oparciu o art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.