II SA/Sz 204/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia odmówić zwolnienia od kosztów sądowych Spółka A. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Jednocześnie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku oświadczyła, że prowadzi działalność związaną z grami losowymi i zakładami wzajemnymi ale nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w sprawie. W oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach Spółka podała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł, wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok [...] zł, a wartość zysku za ostatni rok obrotowy według bilansu wyniosła [...] zł. Na dwóch rachunkach bankowych Spółki, według stanu na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, znajdowały się środki w kwocie odpowiednio [...] zł i [...] zł. Do wniosku dołączono kserokopię bilansu za [...] r. oraz kserokopię rachunku zysków i strat za [...] r. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia [...] r. odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie objętym wnioskiem. Od tego postanowienia Spółka wniosła sprzeciw w ustawowym terminie, wskutek czego postanowienie to utraciło moc na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) –zwanej dalej "P.p.s.a". W uzasadnieniu sprzeciwu Spółka wyjaśniła, że referendarz sądowy poczynił błędne ustalenia i w ich wyniku przyjął, że strona skarżąca posiada środki finansowe pozwalające na uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej może nastąpić w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z przepisu tego wynika, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem. W sprawie będącej przedmiotem skargi wpis sądowy wynosi 500 zł. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy ani z wniesionego sprzeciwu nie wynika, by Spółka nie była w stanie uiścić wpisu sądowego w takiej wysokości. Zyski Spółki za ostatni rok obrotowy wyniósł [...] zł, a na jej rachunkach bankowych na koniec [...] r., znajdowała się kwota [...] zł. Ponadto, wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi [...] zł, a wartość jej środków trwałych [...] zł. Informacje zwarte w złożonym wniosku w żaden sposób nie potwierdzają, by Spółka znajdowała się w sytuacji uniemożliwiającej uiszczenie wpisu od skargi. Z wniosku nie wynika także, by płynność finansowa Spółki była zagrożona. Tymczasem to podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy jest zobowiązany do wykazania, że znajduje się w sytuacji majątkowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów postępowania w zakresie objętym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Spółka nie uprawdopodobniła, by jej kondycja majątkowa nie pozwalała na poniesienie pełnych kosztów postępowania w sprawie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 254. § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w postanowieniu.