II SA/Sz 206/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. P. i N. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Decyzją wydaną w dniu [...] r. [...] w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 48 ust. 1w związku z art. 48 ust. 4 a także art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. P. i N. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] nakazującej skarżącym dokonanie rozbiórki murowanego budynku gospodarczo-warsztatowego o wymiarach ca [...] , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] w m. N. , Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Opisane rozstrzygnięcie wydane zostało w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku gospodarczo-warsztatowego na działce nr [...] w m. N. bez wymaganego pozwolenia na budowę, postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i zobowiązał właściciela budynku – A. P. do przedłożenia w terminie do [...]r. określonych dokumentów w celu doprowadzenia samowoli do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi na niewykonanie nałożonego zobowiązania organ powiatowy decyzją z dnia [...] r. nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ZWINB) w postępowaniu nadzwyczajnym, na wniosek strony, decyzją z dnia [...]r. stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji nakazującej rozbiórkę, z uwagi na fakt, że jej adresatem nie był współwłaściciel działki N. P. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania PINB decyzją z dnia [...] r. nakazał obydwu właścicielom rozbiórkę spornego obiektu, jednakże w postępowaniu odwoławczym ZWINB decyzją z dnia [...]r., z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, uchylił w całości orzeczenie organu powiatowego. PINB rozpatrując ponownie sprawę przesłuchał właścicielkę sąsiedniej działki oraz postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, zobowiązał właścicieli ww. budynku gospodarczo-warsztatowego do przedłożenia oceny technicznej, wraz z inwentaryzacją budowlaną, wykonanych bez pozwolenia na budowę robót budowlanych, związanych z przebudową obiektu. Powyższe rozstrzygnięcie zostało w całości uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]r. z uwagi na brak uzasadnienia do wydania aktu w oparciu o art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. W wyniku kolejnego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] r. w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego organ powiatowy nakazał A. P. i N. P. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-warsztatowego, a ZWINB decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi właścicieli samowolnie wybudowanego budynku wyrokiem wydanym w dniu 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 679/15 uchylił zaskarżoną decyzję ZWINB z dnia 27 marca 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując uchybienia organów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w sprawie nie wyjaśniono, w sposób niekontrowersyjny, kwestii daty wykonania spornego obiektu, co ma istotne znaczenie z uwagi na treść art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto organy opierając się na zeznaniach H.K. i jej rodziców, nie dostrzegły, że jej twierdzenia co do daty wykonania spornego obiektu nie stanowią monolitu i pozostają fragmentarycznie w sprzeczności z zeznaniami jej rodziców. Sąd wskazał również na naruszenie przez organ I instancji art. 79 § 1 K.p.a. polegające na niezawiadomieniu skarżących o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, zbagatelizowane również przez organ odwoławczy, a mające istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w ten sposób pozbawiono skarżących możliwości zadania świadkom pytań i złożenia wyjaśnień, do czego mieli prawo zgodnie z art. 79 § 2 K.p.a. W rezultacie, zdaniem Sądu, organ naruszył prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu wynikające z art. 10 § 1 K.p.a. Za niewłaściwe Sąd uznał również odstąpienie od przesłuchania przez organ I instancji świadka S. P. w sytuacji, gdy zachowywał się on nieprzyzwoicie. Zauważył również, że nie wyjaśniono w trybie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 K.p.a. charakteru pisma z dnia 27 marca 2012 r. (k. 24-26), w którym jako nadawca widnieje A. P., zatytułowane jest ono "Wyjaśnienie" ale nie zawiera podpisu osoby, która je złożyła. Zdaniem Sądu uwadze organu uszło również zawarte w tym piśmie oświadczenie, że określone w nim fakty mogą potwierdzić wskazane z imienia i nazwiska osoby, co powoduje, że organ zobowiązany był potraktować je jako wniosek dowodowy i wezwać stronę do jego uzupełnienia poprzez podanie adresów świadków i dowody te przeprowadzić, o ile zachodziły ku temu podstawy prawne. Sąd stanął na stanowisku, że opisane naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenia reguł postępowania dowodowego i nieskorzystanie z przesłuchania stron, spowodowały, że ocena materiału dowodowego dokonana w niniejszej sprawie przez organy, nie mogła zostać uznana za swobodną w rozumieniu art. 80 K.p.a., a w konsekwencji, w aktualnym stanie sprawy, nie mogą być uznane za odpowiadające prawdzie materialnej, ustalenia w zakresie daty stwierdzonej samowoli budowlanej oraz w zakresie robót budowlanych samowolnie wykonanych. Związany opisanym wyrokiem Sądu, organ powiatowy przeprowadził ponownie postępowanie dowodowe, w tym celu ponownie wzywając H K., G. J., H. J. oraz S. P. H. K. podtrzymała wcześniejsze zeznania, twierdząc, iż obecny budynek został ustawiony w miejscu wcześniej istniejącego i rozebranego budynku o konstrukcji drewnianej ok. [...] r., podobnie G. J. i H. J. zgodnie zeznali, że istniejąca wcześniej w tym miejscu stara poniemiecka szopa była co najmniej do [...] r., w latach [...] zawaliła się, a na jej miejscu wybudowano od podstaw obecny budynek. S. P. odmówił złożenia zeznań. Nadto organ kierując się wskazaniami wyroku Sądu pismem z dnia [...]r. zobowiązał A. P. w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do uzupełnienia wniosku z dnia 27 marca 2012 r. o wyjaśnienie jego charakteru, wskazanie adresów, imion i nazwisk przywołanych świadków oraz na jaką okoliczność mają być oni przesłuchani i podpisanie wniosku. Z uwagi na nieuzupełnienie wniosku organ pozostawił go bez rozpatrzenia. Wyjaśniając brak podpisu na piśmie A. P., organ powiatowy uzyskał od ZWINB informację, że pismo to wpłynęło do tego organu w dniu [...]r. i zostało dołączone do akt ZWINB dotyczących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę spornego obiektu. Analizując ustalony stan faktyczny w sprawie organ podkreślił, że w oparciu o zeznania świadków i przedłożone fotografie ustalono, że wcześniej w miejscu rzeczonego obiektu był drewniany obiekt gospodarczy, który całkowicie rozebrano i w jego miejsce ustawiono obecny, większy budynek murowany. W ocenie organu zeznania świadków są spójne, wiążące się w logiczną całość, poparte dokumentacją fotograficzną odzwierciedlają rzeczywisty obraz sytuacji. Można z nich wywnioskować, że stary obiekt drewniany istniał jeszcze w [...] r., w późniejszym okresie następowała jego degradacja, ok. [...] r. wszystkie stare elementy budynku już nie istniały, po czym wybudowano nowy budynek. Zeznania potwierdzają fotografie uznane przez organ za wiarygodne, a jednocześnie ustalenia te przeczą wyjaśnieniom właścicieli, jakoby tylko remontowali stary obiekt. Organ podkreślił, że zeznania świadków składane były w sposób spójny, z dochowaniem należytej staranności, w przeciwieństwie do skarżących, którzy składając sprzeczne wyjaśnienia unikali odpowiedzi na pytania, zasłaniali się niewiedzą, niepamięcią i utrudniali przeprowadzanie czynności. W oparciu o powyższe ustalenia organ powiatowy jednoznacznie stwierdził, że obecnie istniejący budynek wybudowany został ok.[...] r., tj. w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uwagi na fakt, że inwestor przed przystąpieniem do budowy ww. obiektu nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, PINB postanowieniem z dnia [...] r. wstrzymał prowadzone roboty budowlane, zobowiązując jednocześnie ówczesnego właściciela do przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Niewykonanie nałożonego obowiązku, skutkowało wydaniem, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzji nakazującej rozbiórkę. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. P. i N. P. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, 9, 12 § 1, 75 § 1, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 28 i 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez ich zastosowanie mimo, że nie obowiązują w niniejszej sprawie i art. 103 ust. 2 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie. Skarżący zarzucili, że organ całkowicie pominął ich twierdzenia oraz wskazywane przez nich dowody w postaci zeznań świadków, ponadto nie wykonał dyspozycji wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r., ponieważ nie usunął sprzeczności wcześniejszych zeznań H. K. i sprzeczności jej zeznań z zeznaniami członków jej rodziny i pomimo tego uznał, że sprzeczności te nie występują. Według skarżących organ pominął i nie wziął pod uwagę przebiegu w przeszłości granicy między ich działką, a działką H. K., która miała przebiegać w odległości [...]m od ww. szopy, co powoduje, że budynek w chwili istnienia i remontu nie był usytuowany na granicy. Organ pominął również kwestię wyjaśnienia charakteru pisma z dnia [...] r. podpisanego przez S. P. i B. P., zawierającego załącznik w postaci nagrania i stenogramu dowodzące wyrażaniu gróźb wobec nich przez rodzinę H. K. i interesownego działania urzędników. Nie wyjaśnił również autentyczności fotografii, czy zostały one zrobione w czasie i miejscu wskazywanym przez H. K. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dokonane w prowadzonym postępowaniu ustalenia, podając, że H. K. uczestnicząca w oględzinach oświadczyła, że w miejscu obecnego obiektu istniał dużo mniejszy gospodarczy budynek drewniany, bez otworów okiennych od strony ulicy, w [...] r. został on całkowicie rozebrany i w jego miejscu S. P. z synami wybudowali aktualny budynek. Na dowód powyższego załączyła trzy fotografie (dwie z [...] r.) przedstawiające drewniany obiekt w miejscu obecnego murowanego. Organ odwoławczy zaznaczył, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że budynek został wybudowany przed [...] r., dlatego brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Nadto podkreślił, że wprawdzie złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej, zeznania H. K. oraz jej rodziców, co do daty wybudowania obiektu "nie stanowią monolitu i pozostają fragmentarycznie w sprzeczności", to jednoznacznie wynika z nich, że drewniana poniemiecka szopa istniała jeszcze w [...] r., co ma istotne znaczenie dla przyjęcia właściwego trybu postępowania i potwierdza, że art. 48 obowiązującej ustawy Prawo budowlane zastosowano w sprawie właściwie. Odnosząc się do rozbieżności w zeznaniach H. K., która zeznała, że obiekt rozebrano ok. [...] r., a zeznaniami G. J. i H. J., którzy podali, że szopa zawaliła się ok. [...] r. organ wskazał, że mogą one wynikać z faktu, iż dotyczą odległego okresu sprzed [...] lat. Osoby te podtrzymały swoje zeznania przy powtórnym przesłuchaniu. Ze świadków podanych przez skarżących, tj. S. P., J. N., W. N. organ przesłuchał jedynie J. N., który potwierdził, że w miejscu obecnego obiektu zawsze istniał jakiś budynek, S. P. odmówił natomiast składania zeznań. Organ odmówił wiarygodności wyjaśnieniom skarżącym złożonym w piśmie z dnia [...] r. dotyczących przebiegu robót budowlanych przy budynku, zakończonych ich zdaniem w [...] r., z uwagi na fakt, że w tym czasie mieli oni po [...] lata. Uznając przeprowadzone postępowanie dowodowe przez organ I instancji za kompletne i zgodne z wytycznymi Sądu organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego. Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego A. P. i N. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Powielając argumentację w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Według skarżących organ odwoławczy w kwestionowanej decyzji powtórzył argumentację i sposób oceny sprawy oraz oceny prawnej zaprezentowanej przez PINB we wcześniejszych decyzjach uchylonych przez WSA w Szczecinie, nie wyjaśniając w dalszym ciągu w sposób nie budzący wątpliwości daty powstania budynku, opierając się w tym zakresie wyłącznie na interesownych zeznaniach świadków, a pomijając dowód istotny w postaci przesłuchania S. P., który zbudował sporny obiekt. Z nieuzasadnionych powodów organ nie przesłuchał również W. N. oraz nie poinformował skarżących o obowiązku zapewnienia jego stawiennictwa. Tym samym organy nie wykonały zaleceń Sądu, co ma wpływ na wynik sprawy. Dalej zarzucili, że nie informowano ich o znaczeniu prawnym i faktycznym obowiązku wykonania oceny technicznej, przez co naruszono zasady art. 9 K.p.a. Organ nie przeprowadził również dowodu z umowy darowizny nieruchomości na której posadowiony jest budynek. Tymczasem w [...] r. od kiedy są oni jej właścicielami, przedmiotowy budynek już stał. Organ nie ustalił ostatecznie, czy w badanej sprawie nastąpiła budowa obiektu, czy remont lub przebudowa budynku już istniejącego, co jest istotne wobec faktu, że obecny budynek stoi w miejscu poprzedniego o konstrukcji drewnianych ścian posadowionych na fundamencie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie, wnosząc z uwagi na powyższe o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu, wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przy braku powyższych przesłanek sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie przypomnieć należy, że treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie determinowała okoliczność, iż w przedmiotowej sprawie zapadł już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – w dniu 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 679/15, którym Sąd uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia 3 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu Sąd zawarł ocenę prawną i wskazania dla organów administracji publicznej co do dalszego postępowania. Od rzeczonego wyroku nie została wniesiona skarga kasacyjna i stał się on prawomocny. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest również przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, natomiast wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Stanowią one więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Zatem kontrolując zaskarżoną decyzję należy zweryfikować ją z oceną prawną i ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 679/15. W wymienionym powyżej wyroku Sąd, zobowiązał organy rozstrzygające przedmiotową sprawę do dokonania niezbędnych ustaleń w celu pełnego wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia w sposób jednoznaczny zakresu samowolnie wykonanych robót budowlanych oraz daty wykonania spornego obiektu mające istotne znaczenie z uwagi na ocenę prawidłowości zastosowanych przepisów Prawa budowlanego, poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków z poszanowaniem reguł wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z zapewnieniem stronom czynnego udziału w tej czynności; wyjaśnienie charakteru pisma z dnia [...] r., którego nadawcą jest A. P., a w ocenie Sądu stanowiącego wniosek dowodowy, wymagający uzupełnienia poprzez podanie adresów świadków i ich przesłuchania, o ile zachodziły ku temu podstawy prawne; przesłuchanie S. P., od którego organ odstąpił z uwagi na jego agresywne zachowanie, co zdaniem Sądu było niedopuszczalne. W ocenie Sądu opisane naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszenia reguł postępowania dowodowego spowodowały, że dokonana ocena materiału dowodowego nie może być uznana za ocenę swobodną w rozumieniu art. 80 K.p.a. Wobec tak sformułowanego wskazania co do dalszego postępowania, za prawidłowe uznać należy działanie organu powiatowego, polegające na powtórnym przesłuchaniu H. K., G. J., H. J. i S. P. z równoczesnym zawiadomieniem stron postępowania o miejscu i terminie tej czynności. Świadkowie ci podtrzymali składane w sprawie wcześniej zeznania. H. K. zeznała, iż obecny budynek został ustawiony w miejscu wcześniej istniejącego i rozebranego budynku o konstrukcji drewnianej około [...] r., popierając zeznania dokumentacją fotograficzną. Podobnie G. J. i H. J. zgodnie oświadczyli, że istniejąca wcześniej w tym miejscu stara szopa poniemiecka była co najmniej do [...] r., w latach [...] zawaliła się, a na jej miejscu wybudowano od podstaw aktualny budynek. Przy czym wbrew zarzutom skargi organ nie zaniechał przesłuchania S. P. Świadek ten skorzystał bowiem z prawa odmowy składania zeznań, podobnie skarżący, pomimo zawiadomienia przez organ o przeprowadzanych czynnościach dowodowych, tj. przesłuchiwania świadków, nie skorzystali z prawa udziału w nich. A. P., nie wykonał zobowiązania organu, który zgodnie ze stanowiskiem Sądu, zobowiązał go do uzupełnienia wniosku z dnia [...] r. poprzez wyjaśnienie jego charakteru, wskazanie danych powoływanych świadków i okoliczności na jakie mają zostać przesłuchani. Tym samym za bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych uznać należy zarzuty skargi podnoszone w tym zakresie i zarzucające fragmentaryczne i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy w oparciu o zeznania świadków nieprzychylnie nastawionych do skarżących. Odnośnie zarzutu nieprzesłuchania świadka W. N., wskazać należy, że Sąd w poprzednio wydanym wyroku wyjaśnił już, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zarówno w przepisach dotyczących dowodów jak i wezwań, nie przewidują wzywania przez organy administracji publicznej obywateli innych państw nie zamieszkałych i nie przebywających na terytorium RP, o czym skarżący zostali przez organ poinformowani. Zatem brak jest podstaw do uwzględnienia podnoszonego po raz kolejny w tej mierze zarzutu skarżących. Podobnie za chybiony uznać należy zarzut niewyjaśnienia skarżącym znaczenia obowiązku polegającego na nieprzedłożeniu opinii technicznej spornego obiektu. Z uzasadnienia wydanego w tej materii postanowienia wynikały, bowiem konsekwencje związane z jej nieprzedłożeniem w związku z czym twierdzenia skarżących w tym zakresie uznać należy za pozbawione siły przekonywania. Wyjaśniając kwestię braku podpisu na piśmie A. P. z dnia [...] r. organ ustalił, że w dniu [...] r. wpłynęło ono do ZWINB i zostało włączone do akt dotyczących postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Akt tych nie było w Sądzie przy sprawie o sygnaturze II SA/Sz 679/15, natomiast to samo pismo stanowi załącznik do odwołania skarżących z dnia [...] r. W konsekwencji w ocenie Sądu, w oparciu o ponownie przeprowadzone, zgodnie z wytycznymi wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. postępowanie dowodowe, za kwestię udowodnioną i przesądzoną uznać należało, że obecnie istniejący murowany budynek gospodarczo-warsztatowy o wymiarach [...]m na terenie działki nr [...] w miejscowości N. został wybudowany od podstaw około [...] r., tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym za bezzasadny uznać należy zarzut niezastosowania w niniejszej sprawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie potwierdza twierdzeń skarżących o wybudowaniu budynku murowanego przed [...] r., co uzasadniałoby zastosowanie powoływanego przepisu. Prawidłowo organy uznały, że nie można przyjąć oświadczeń skarżących składanych w tym przedmiocie za wiarygodne, gdyż były one niepełne i sprzeczne, a w roku [...] r., kiedy według nich nastąpiło zakończenie opisanych przez nich robót budowlanych mieli oni po 2 i 4 lata. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonych dowodów przeprowadzona została prawidłowo i bez naruszenia zasady swobody określonej w art. 80 K.p.a. Wnioski jakie zostały na jej podstawie wysnute są logiczne, przekonujące i nie pozostają w kolizji z zasadami doświadczenia życiowego. Wszystkie zostały poparte rzeczową argumentacją, której trudno odmówić racji. Organy administracji dokonały ustaleń faktycznych na podstawie zeznań świadków i dokumentacji fotograficznej, które jako spójne i uzupełniające się, należało uznać za wiarygodne. Wynika z nich, że jeszcze w [...] r. istniał stary obiekt drewniany, w późniejszym okresie następowała jego destrukcja i około [...] r. elementy starego budynku już nie istniały, po czym wybudowano od podstaw nowy budynek. Z wyjaśnieniami złożonymi przez świadków koresponduje dokumentacja fotograficzna, z której wynika, że ściany budynku były drewniane, a sam budynek był mniejszy, co wyklucza możliwość dokonania jedynie jego remontu, jak twierdzą skarżący. W konsekwencji powyższego, przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organy nadzoru budowlanego w tej sytuacji właściwie zastosowały w sprawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. nakazując rozbiórkę rzeczonego obiektu i nie ma podstaw do kwestionowania podjętych rozstrzygnięć. Zgodnie bowiem z art. 28 powołanej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a odstępstwo od tej zasady stanowią obiekty i roboty budowlane wymienione w sposób enumeratywny w art. 29 tej ustawy. Z kolei przepisy art. 48 i 49 powołanej ustawy określają zasady postępowania organów nadzoru budowalnego w przypadku wybudowania obiektu bez pozwolenia na budowę. Umożliwiają zalegalizowanie takiego obiektu po przedłożeniu przez inwestora określonych dokumentów (art. 48 ust. 3 tej ustawy), oraz uiszczeniu opłaty legalizacyjnej (art. 49 ust. 1). Niewykonanie nałożonych przez organ obowiązków skutkuje nakazem rozbiórki obiektu (art. 48 ust. 1 i 4). Skarżący nie wykonali obowiązków nałożonych postanowieniem organu I instancji z dnia [...] r. i nie przedłożyli żądanych dokumentów celem doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W tej sytuacji wydanie nakazu rozbiórki było uzasadnione. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.