II SA/Sz 207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] Pismem z dnia [...] r. L.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2014 r. umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte jego odwołaniem od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych M.K. i E.K. obejmujących budowę budynku zakwaterowania turystycznego na nieruchomości przy ul. [...] na terenie działki oznaczonej nr ew. [...]. Jak wynika z zaskarżonej decyzji podstawą umorzenia postępowania odwoławczego stało się ustalenie, że L.K. współwłaścicielowi działki nr [...], leżącej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], nie przysługuje przymiot strony – w rozumieniu art. 28 K.p.a. - w postępowaniu prowadzonym przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego w sprawie istotnego odstąpienia od warunków udzielonego decyzją Starosty Powiatu G. z dnia [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych obejmujących rozbudowę i przebudowę budynku z przeznaczeniem na funkcję usługową zakwaterowania turystycznego wraz z instalacjami polegających na rozbiórce istniejącego budynku wraz z fundamentami i wybudowaniu kondygnacji piwnic planowanego obiektu. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który w istocie stanowi wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia 3 października 2014 r. udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji skarżący w piśmie z dnia 30 marca 2015 r. podał, że wstrzymanie wykonania ww. decyzji uzasadnione jest tym, że jej wykonanie niesie za sobą możliwość spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Projekt budowlany przedstawiony przez inwestora nie odpowiada normom materialno-technicznym wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na fakt, że zarówno organ I, jak i II instancji przyjął, że nie jest on stroną postępowania, nie odniesiono się do zgłaszanych przez niego zarzutów natury materialnej, które mają istotne znaczenie dla niniejszego postępowania. Wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim kondygnacji, w sposób znaczący będzie wpływać na nasłonecznienie nieruchomości stanowiącej jego własność. Powyższe w znacznym stopniu ograniczy mu możliwości inwestycyjne w przyszłości. Nie bez znaczenia pozostaje charakter usług jakie mają być świadczone w przedmiotowym budynku, a mianowicie usługi hotelarsko - restauracyjne. Zdaniem skarżącego, wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na kontynuowanie budowy zapobiegłoby niebezpieczeństwu wyrządzenia nieodwracalnej szkody i bardzo poważnym skutkom. Według skarżącego wniosek jest uzasadniony, albowiem jak wskazano w skardze planowana inwestycja nie jest standardową nieruchomością mieszkaniową. Zaplanowana w projekcie kubatura w znaczący sposób ograniczą swobodne korzystanie z sąsiednich nieruchomości, w tym z jego nieruchomości. W przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd przywrócenie stanu sprzed rozpoczęcia realizacji inwestycji nie będzie możliwe, bądź będzie wiązało się z ogromnymi trudnościami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji. W niniejszej sprawie opisane powyżej przesłanki należało odnieść do decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, prowadzonych w ramach pozwolenia na budowę, od której skarżący wniósł odwołanie. Wyjaśnić należy, że dopuszczalność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy skargą objęta jest decyzja organu II instancji, nie jest kwestionowana w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przyjmuje się przy tym, że dla zakresu stosowania ochrony tymczasowej przewidzianej art. 61 § 3 in fine P.p.s.a. istotne jest ustalenie znaczenia pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktów lub czynności. W szczególności należy mieć na uwadze, że o możliwości przyznania ochrony tymczasowej nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona interesu strony, dysponującej przyznanymi jej przez konkretną normę prawną uprawnieniami (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 469/14). W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych podlega rozpoznaniu w sytuacji zaskarżenia do Sądu decyzji organu umarzającej postępowanie odwoławcze od tej decyzji organu I instancji, bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy "granice tej samej sprawy", o których mowa w art. 61 § 3 in fine P.p.s.a., wyznacza stosunek administracyjnoprawny pomiędzy organami a podmiotami, którym przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), czy też art. 28 K.p.a. umożliwia, lub potencjalnie umożliwiałby, udział w postępowaniu. Zdaniem Sądu, dopuszczalne i uzasadnione jest badanie, czy wobec osoby, która kwestionuje pominięcie jej jako strony postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na wznowienie budowy, a która potencjalnie – w efekcie sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego – może stać się stroną tego postępowania, wykonanie decyzji organu I instancji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dokonując oceny złożonego wniosku w kontekście opisanych wyżej przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący kwestionuje sam fakt pominięcia go jako strony w postępowaniu o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych co do obiektu realizowanego na działce znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego. Skarżący utrzymuje, że planowane zamierzenie inwestycyjne oddziałuje na jego nieruchomość, albowiem kubatura budynku w znaczący sposób ograniczy swobodne korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Wielkość budynku, ilość przewidzianych w nim kondygnacji, w sposób znaczący będzie wpływać na nasłonecznienie nieruchomości stanowiącej jego własność. Powyższe w znacznym stopniu ograniczy mu możliwości inwestycyjne w przyszłości. Skarżący zwrócił również uwagę na charakter usług jakie mają być świadczone w przedmiotowym budynku, a mianowicie usługi hotelarsko - restauracyjne. Zdaniem skarżącego, z którym Sąd w pełni się zgadza, w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd przywrócenie stanu sprzed rozpoczęcia realizacji inwestycji nie będzie możliwe, bądź będzie wiązało się z ogromnymi trudnościami. Wynika to choćby z istoty inwestycji budowlanej polegającej na wzniesieniu nowego obiektu w miejsce istniejącego budynku, podlegającego rozbiórce aż do fundamentów. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest jedynie takie ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy, które zapobiegnie znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom. Biorąc zaś pod uwagę, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada z momentem wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, udzielenie skarżącemu tymczasowej ochrony jego praw i interesów nie będzie nieproporcjonalną ingerencją w sferę uprawnień inwestora zamierzenia objętego treścią decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...]. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.