II SA/Sz 209/17

Dnia 19 maja 2017 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. K.-S. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi B. P. na uchwałę Nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Gryfino p o s t a n a w i a I. odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne w pierwszej instancji, II. przyznać na rzecz radcy prawnego K. K. –S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – kwotę [...] (słownie: [...]) złotych, która obejmuje kwotę [...] zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu kasacyjnym Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt II SO/Sz 6/16, po rozpoznaniu wniosku B. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego celem wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XIX/173/16 z dnia 3 marca 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały Nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r., zwolnił wnioskodawczynię od kosztów sądowych w ½ części i ustanowił radcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., po rozpoznaniu sprzeciwu strony, postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. zmienił postanowienie referendarza sądowego w ten sposób, że zwolnił B. P. od kosztów sądowych w całości. Okręgowa Izba Radców Prawnych w S. w dniu 17 maja 2016 r. wyznaczyła pełnomocnikiem B. P. radcę prawnego K. K.-S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. odrzucił jako niedopuszczalną skargę B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XIX/173/16 w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że uchwała ta stanowiła odpowiedź Rady Miejskiej w G. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i nie może być ona przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r. przyznał na rzecz radcy prawnego K. K.-S. kwotę [...] zł za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu w pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. P., postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2798/16 uchylił postanowienie z dnia 26 sierpnia 2016 r. o odrzuceniu skargi i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. do ponownego rozpoznania. NSA uznał, że Sąd I instancji naruszył art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, nie wezwał bowiem skarżącej do sprecyzowania, czy przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XIX/173/16 z dnia 3 marca 2016 r. w przedmiocie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czy też uchwała Nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r., także wymieniona w skardze. W piśmie z dnia 7 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 lutego 2017 r. sprawa została wpisana do rep II SA/Sz 207/17, a jako przedmiot skargi wpisano rozpatrzenie skargi na działanie Burmistrza Miasta i Gminy G. Postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi 28 marca 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił jako niedopuszczalną skargę B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie Nr XVIII/162/16 z dnia 28 stycznia 2016 r. z uwagi na to, że także ta uchwała nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Uchwała Nr XVIII/162/16 stanowi odpowiedź organu kolegialnego, jakim jest Rada Miejska, na skargę wniesioną na podstawie art. 277 K.p.a., na działania Burmistrza Miasta i Gminy G. W piśmie z dnia 30 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie II SA/Sz 209/17, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." wyznaczony adwokat lub radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów albo radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepis ten nie nakłada jednak obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowienie o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie NSA z 25 października 2011 r. I OZ 790/11, Lex nr 1069714). Mające zastosowanie w niniejszej sprawie Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805) przewiduje opłatę za zastępstwo prawne w pierwszej instancji, a także, za określone w rozporządzeniu czynności procesowe w postępowaniu w drugiej instancji (§ 21 rozporządzenia). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 listopada 2016 r. pełnomocnikowi skarżącej zostało już przyznane wynagrodzenie za zastępstwo prawne w pierwszej instancji. Okoliczność, że po zwrocie akt z NSA Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 21 lutego 2017 r. wpisał sprawę pod nowy numer i doprecyzował przedmiot zaskarżenia zgodnie z wytycznymi NSA nie oznacza, że jest to sprawa nowa, za którą pełnomocnikowi przysługuje odrębne wynagrodzenie. Natomiast wniosek w zakresie dotyczącym wynagrodzenia za zastępstwo prawne w postępowaniu kasacyjnym należało uwzględnić. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia, opłata maksymalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 50 % opłaty określonej (w niniejszej sprawie) w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1 lit c na kwotę 480 zł, czyli wynosi 240 zł. Jednakże z § 4 rozporządzenia wynika, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, a ustalenie opłaty w wysokości wyższej następuje z uwzględnieniem przesłanek wymienionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia. W niniejszej sprawie brak było podstaw do ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika za udział w postępowaniu kasacyjnym w podwyższonej wysokości. Mając na względzie powyższe, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie - w kwocie 120 złotych powiększone o stawkę należnego podatku VAT na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z § 4 i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia.