II SA/Sz 210/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr/ Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant : Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi R. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odwołania z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe I. u c h y l a zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. II. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu. Rozkazem personalnym z dnia [...]r. Nr L.dz. [...] wydanym na podstawie art. 38 ust.2 pkt 4 i art. 103 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /Dz.U. Nr 7, poz. 58 z 2002r. z późn.zm./ oraz § 1,8,9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego /Dz.U. Nr 152, z 2001r. poz. 1732/ - Komendant Powiatowy Policji odwołał z dniem [...]r. kom. R. S. ze stanowiska Naczelnika Sekcji Prewencji w Komendzie Powiatowej Policji , posiadającego 11 grupę zaszeregowania z mnożnikiem 1,30 kwoty bazowej i dodatek funkcyjny w kwocie [...] zł miesięcznie i mianował go na stanowisko specjalisty referatu dochodzeniowo-śledczego Sekcji Kryminalnej w 8 grupie zaszeregowania z prawem do stawki uposażenia pobieranego na uprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, jednocześnie cofnął dodatek funkcyjny II kategorii w kwocie [...] z miesięcznie i przyznał dodatek służbowy w kwocie [...] zł miesięcznie. Na podstawie art. 108 § 1 kpa decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu swej decyzji Komendant Powiatowy wyjaśnił, że na podstawie Rozkazu Organizacyjnego Nr [...] z dnia [...]r. nastąpiła reorganizacja struktur Komendy Powiatowej Policji , w wyniku której uległy likwidacji Sekcja Prewencji i Sekcja Ruchu Drogowego oraz stanowiska naczelników tych sekcji. W ich miejsce utworzono Sekcję Prewencji i Ruchu Drogowego. Na stanowisko naczelnika nowoutworzonej sekcji powołano innego policjanta. Analiza potrzeb i możliwości etatowych wykazała, że mianowanie kom.R. S. na równorzędne stanowisko jest niemożliwe, w związku z czym zaproponowano mu przeniesienie na stanowisko specjalisty referatu dochodzeniowo-śledczego Sekcji Kryminalnej z prawem do stawki uposażenia pobieranego na uprzednio zajmowanym stanowisku. [...] R. S. w odwołaniu od powyższej decyzji, domagał się stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa lub ewentualnie jej uchylenia w całości na podstawie art. 158 § 1 pkt 2 kpa. Jego zdaniem organ I instancji nie wykazał, że wskutek zmian organizacyjnych, jakie miały miejsce w KPP nie było możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe. Zakwestionował także zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał powyższy rozkaz personalny w mocy. W Uzasadnieniu stwierdzono, m.in., że w trakcie rozmowy kadrowej w dniu [...]r. Komendant Powiatowy przedstawił skarżącemu przyczyny, z jakich nie powołano go na stanowisko naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego. Kom. R. S. będąc naczelnikiem Sekcji Prewencji nienależycie wykonywał swoje obowiązki służbowe. Z tego powodu dwukrotnie przeprowadzano z nim rozmowę kadrową w dniach [...]r. bez pozytywnych skutków. R. S. nie dawał gwarancji prawidłowego kierowania nowopowstałą komórką organizacyjną. Z powodu braku równorzędnego etatu w Komendzie Powiatowej Policji , zaproponowano kom. R. S. mianowanie na niższe stanowisko specjalisty Referatu Dochodzeniowo Śledczego Sekcji Kryminalnej, , na co zainteresowany wyraził zgodę, potwierdzając własnoręcznym podpisem na protokole z rozmowy kadrowej. Wprowadzone z dniem [...] roku w Komendzie Powiatowej Policji zmiany organizacyjne i personalne miały na celu usprawnienie procesu decyzyjnego, zwiększenie sprawności działania i zapewnienie efektywnego nadzoru nad pracą pionu prewencji. Kreowanie prawidłowej polityki kadrowej w jednostce ustawowo należy do jej kierownika, który zobowiązany jest m.in. do obsadzania stanowisk służbowych przez funkcjonariuszy posiadających właściwe kwalifikacje i predyspozycje do zajmowania tych stanowisk. W ocenie Komendanta funkcjonariusz mianowany na stanowisko naczelnika nowopowstałej komórki najlepiej spełniał wymagania i oczekiwania w zakresie kierowania Sekcją Prewencji i Ruchu Drogowego. Analiza bieżących potrzeb i możliwości etatowych w Komendzie Powiatowej Policji wykazała, iż mianowanie kom. R. S. na równorzędne stanowisko nie było możliwe. Mianując go na niższe stanowisko służbowe zachowano procedury wymagane prawem. Przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z powodów określonych w art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji wymaga zgody przenoszonego policjanta, gdyż stosownie do art. 38 w ust. 4 cytowanej ustawy brak zgody może spowodować zwolnienie policjanta ze służby. Kom. R. S. taką zgodę wyraził, potwierdzając własnoręcznym podpisem na protokole z rozmowy kadrowej w dniu [...] roku. Organ odwoławczy nie stwierdził okoliczności, które pozwalałaby uznać zgodę wyrażoną przez skarżącego za oświadczenie woli dotknięte wadą w rozumieniu art. 82 kodeksu cywilnego. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. S. zarzucił powyższej decyzji ostatecznej naruszenie prawa materialnego – art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji /tekst. jedn. Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm./. Podniósł, że w dniu [...]r. w trakcie przeprowadzonej rozmowy kadrowej w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe, obawiając się konsekwencji określonych w art. 38 ust.4 ustawy /możliwości zwolnienia ze służby w razie nie wyrażenia zgody/, a co za tym idzie zwolnienie z pracy i utraty środków utrzymania rodziny, wyraził zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Oświadczenie to dotknięte jest wadą oświadczenia woli określoną w art. 82 kc , bowiem w opisanej sytuacji miał wyłączoną możliwość swobodnego, nieskrępowanego wyboru zachowania /alternatywą było albo wyrażenie zgody na niższe stanowisko albo zwolnienie z pracy/. Podniósł, że organy obu instancji w żaden sposób nie określiły dlaczego nie mógł pełnić obowiązków naczelnika nowopowstałej sekcji. Nikt nie zaproponował mu tego stanowiska ani stanowiska zastępcy naczelnika. Biorąc pod uwagę treść art. 38 ustawy o policji , niemożność mianowania na inne równorzędne stanowisko nie jest uzależniona od oceny pracy osoby zajmującej likwidowane stanowisko, a jedynie od obiektywnych możliwości mianowania na stanowisko równorzędne. Takim stanowiskiem było stanowisko naczelnika nowej sekcji lub jego zastępcy. Jeśli organ kierował się podczas wydania decyzji innymi przesłankami /zastrzeżenie co do pracy przeniesionej osoby/ winien zastosować art. 38 ust.2 pkt 3 ustawy. Po rozpoznaniu odwołania Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2003r. uchylił zaskarżony rozdz. personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. Nr [...] stwierdzając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Chybiony okazał się zarzut dotknięcia oświadczenia skarżącego o wyrażeniu zgody na przeniesienia na niższe stanowisko służbowe wadą oświadczenia woli o jakim mowa w art. 82 Kodeksu cywilnego. W pozostałej części wywody skargi uznać należy za trafne. Art. 38 ustawy o Policji odróżnia obligatoryjne przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe, co następuje w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe /ust.1/ od pozostałych przesłanek przeniesienia wymienionych w ust.2 tego artykułu. Oznacza to, że rozkaz personalny w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w swoim uzasadnieniu powinien zawierać konkretne wskazanie wystąpienia przesłanek ustawowych odpowiadających przyjętej w decyzji podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Reorganizacja pracy Komendy Powiatowej Policji i związana z tym likwidacja stanowiska zajmowanego przez skarżącego niewątpliwie mieści się w hipotezie art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji. Natomiast zastrzeżenie budzi sposób, w jaki wykazano w zaskarżonej decyzji ustawową przesłankę braku możliwości mianowania skarżącego na inne równorzędne stanowisko. Organ I instancji w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...]r. na tę okoliczność zawarł same ogólniki nie precyzując na czym polegała "analiza bieżących potrzeb i możliwości etatowych" prowadząca do stwierdzenia, że mianowanie R.S. na równorzędne stanowisko nie jest możliwe i jakimi przesłankami faktycznymi kierowano się w toku tej analizy. Natomiast Komendant Wojewódzki Policji uzasadniając swoje stanowisko odwołał się do stanowiska Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. W aktach administracyjnych znajduje się "opinia" organu I instancji /bez daty/ w sprawie odwołania R. S, w której przytoczone są okoliczności wskazujące na przeprowadzone ze skarżącym dwie rozmowy kadrowe, na które powołuje się organ II instancji stwierdzając, że w ocenie kierownictwa "wymieniony nie dawał gwarancji prawidłowego kierowania nowopowstałą komórką organizacyjną". Takie uzasadnienie nie jest wystarczające dla wykazania braku możliwości minowania policjanta na inne stanowisko równorzędne. Organ dla uzasadnienia zastosowanego w sprawie art. 38 ust.2 pkt 4 powołał się na niewywiązywanie się strony z obowiązków służbowych na zajmowanym dotychczas stanowisku, co może być przesłanką przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, ale na podstawie art. 38 ust.2 pkt 3, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione w tym przepisie warunki. Wprawdzie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podjął próbę szerszego umotywowania przyczyn braku możliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko służbowe, jednakże odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie Komendant Powiatowy Policji w dniu 18 września [...]r. wydał rozkaz personalny nr [...], oparty na art. 6f, art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 103 ust. 1 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( Dz. U. Nr 7, poz. 58 z 2002 roku - z późno zmianami) oraz § 1, 8, 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152 z 2001 roku, poz. 1732 z późn. zm.) w którym odwołuje R. S. ze stanowiska Naczelnika Sekcji Prewencji w 11 grupie zaszeregowania i mianuje go na stanowisko specjalisty referatu dochodzeniowo śledczego Sekcji Kryminalnej w 8 (ósmej) grupie zaszeregowania z prawem do stawki uposażenia pobieranego na uprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego jednocześnie cofnął dodatek funkcyjny II kategorii w kwocie. [...] złotych miesięcznie i przyznał dodatek służbowy w tejże kwocie. Na podstawie art. 108 § 1 Kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu stwierdzono, iż w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2003r. wszczęto dalsze postępowanie administracyjne, o czym powiadomiono w dniu [...] roku kom. R. S. W toku tego postępowania, w dniu [...] roku, dokonano aktualnego przeglądu kadrowo-etatowego w Komendzie Powiatowej Policji celem ustalenia najwyższego wolnego stanowiska, na które może być mianowany kom. R. S. W wyniku przeprowadzonego przeglądu stwierdzono, że w strukturach kadrowych jednostki znajdują się dwa etaty w 11 grupie zaszeregowania tj. naczelnik Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego oraz naczelnik Sekcji Kryminalnej, które w chwili obecnej są zajęte przez policjantów mianowanych na te stanowiska. Ponadto Komenda posiada dwa etaty w 10 grupie zaszeregowania tj. zastępca naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego oraz zastępca naczelnika Sekcji Kryminalnej, które również są zajęte przez policjantów mianowanych na te stanowiska. Komenda posiada trzy etaty w 9 grupie zaszeregowania - kierowników referatów również zajęte przez policjantów mianowanych na te stanowiska. Po dalszej analizie etatów w Komendzie Powiatowej Policji stwierdzono, że w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym Sekcji Kryminalnej znajduje się wolny etat Specjalisty w 8 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 1,16 kwoty bazowej i stopniem etatowym nadkomisarz. W dniu [...] roku Komendant Powiatowy Policji przeprowadził z kom. R. S. rozmowę w sprawie propozycji mianowania na niższe stanowisko służbowe, na której poinformowano go, że w związku z reformą dotychczasowych struktur organizacyjnych KPP i likwidacją zajmowanego przez niego stanowiska - Naczelnika Sekcji Prewencji, wobec braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne proponuje się mianować go na niższe stanowisko służbowe - specjalisty referatu dochodzeniowo-śledczego Sekcji Kryminalnej KPP z zachowaniem prawa do stawki uposażenia pobieranego na uprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Ponadto poinformowano kom. R. S, że w przypadku nie wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe może zostać zwolniony ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Kom. R. S. po zapoznaniu się z treścią protokołu z rozprawy w sprawie propozycji mianowania na niższe stanowisko służbowe oświadczył, że wyraża zgodę na powyższe postanowienia i propozycje, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W przedmiotowej sprawie wypełniona zatem zostaje dyspozycja art. 38 ust. 4 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji zgodnie, z którą policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Rygor natychmiastowej wykonalności nadano decyzji ze względu na interes społeczny, wynikający z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań. Po rozpatrzeniu wniesionego przez R. S. odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powtórzono okoliczności przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu i instancji, wskazując ponadto, iż wobec przywrócenia wyrokiem NSA stanu prawnego sprzed wydania wcześniejszych decyzji dnia [...]r. Komendant Powiatowy Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie odwołania kom. R. S. ze stanowiska naczelnika nieistniejącej już Sekcji Prewencji KPP oraz mianowania go na niższe stanowisko służbowe, o czym został on zawiadomiony [...] W dniu [...]r. dokonano przeglądu etatowo - kadrowego w KPP , stwierdzając brak wakatów na stanowiskach zaszeregowanych: - w 11 grupie uposażenia zasadniczego (2 etaty naczelników Sekcji Kryminalnej oraz Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego, zajmowane przez mianowanych na nie policjantów), - w 10 grupie uposażenia zasadniczego (2 etaty zastępców naczelników Sekcji Kryminalnej oraz Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego, zajmowane przez mianowanych na nie policjantów), - w 9 grupie uposażenia zasadniczego (3 etaty kierowników referatów, zajmowane przez mianowanych na nie policjantów). Przeprowadzona analiza wykazała 1 wakat na stanowisku specjalisty referatu dochodzeniowo - śledczego Sekcji Kryminalnej KPP, zaszeregowanym w 8 grupie uposażenia zasadniczego. Zdaniem organu odwoławczego zarówno treść złożonego przez kom. R. S. odwołania, jak też pismo z [...]r. nie wskazują powodów, dla których nie zgadza się on z treścią wydanej decyzji. Reorganizacja Komendy Powiatowej Policji i wynikająca z niej likwidacja dotychczas zajmowanego przez R.S. stanowiska niewątpliwie mieści się w hipotezie art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji. W należyty sposób wykazana została także druga z przesłanek, tj. brak możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe. Wynika ona z braku wakatów na stanowiskach zaszeregowanych w grupach od 9 do 11, na których pełnią służbę inni policjanci. Komendant Powiatowy Policji jako kierownik jednostki Policji oraz przełożony pełniących w niej służbę policjantów dysponuje wyłącznymi kompetencjami w zakresie tworzenia i przekształcania struktur organizacyjnych oraz zarządzania zasobami ludzkimi. Uprawnienia te obejmują w szczególności kwestię obsady kluczowych dla funkcjonowania komendy stanowisk kierowniczych. Likwidacja Sekcji Prewencji, Sekcji Ruchu Drogowego oraz Referatu Patrolowo - Konwojowego, a następnie utworzenie w ich miejsce Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego o normatywie 96 etatów policyjnych - stworzyła konieczność powierzenia funkcji naczelnika tej komórki osobie legitymującej się najwyższymi kwalifikacjami i doświadczeniem w zarządzaniu zespołami ludzkimi. Wobec zmniejszenia liczby dotychczasowych stanowisk kierowniczych, a zarazem zmiany zakresu zadań i odpowiedzialności kierownictwa nowo utworzonej sekcji - Komendant Powiatowy Policji zadecydował o mianowaniu na to stanowisko innego policjanta, który spełniał stawiane mu wymogi i oczekiwania. Brak wakatów na stanowiskach równorzędnych spowodował konieczność przeniesienia kom. R. S. na odpowiednio niższe stanowisko służbowe. Wskazując do obsadzenia etat specjalisty zaszeregowany w 8 grupie uposażenia organ I instancji kierował się słusznym interesem strony, gdyż z punktu widzenia możliwości organizacyjno - etatowych KPP stanowił on najkorzystniejszą dla policjanta propozycję kadrową. W spornym rozkazie personalnym nr dla etatu specjalisty ustalono mnożnik w wysokości 1,30 kwoty bazowej, co odpowiada wartości mnożnika przysługującego kom. R. S. na uprzednio zajmowanym stanowisku naczelnika sekcji. Zachowano również dotychczasową wysokość dodatku służbowego (po przekształceniu z dodatku funkcyjnego). Działania te zagwarantowały policjantowi utrzymanie statusu płacowego na niezmienionym poziomie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem R. S. zaskarżył powyższy rozkaz personalny skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , domagając się jego uchylenia jak też uchylenia rozkazu wydanego przez organ i instancji. Zdaniem skarżącego, skoro wyrok NSA uchylił obie poprzednie decyzje, to powinien on otrzymać rozkaz przywracający go na stanowisko naczelnika, następnie otrzymać rozkaz o przeniesieniu na niższe stanowisko. W zaistniałej sytuacji formalnie był w tym samym czasie na dwóch stanowiskach. Praworządny przełożony przewidując, że może znaleźć się w powyższej sytuacji i kierując się interesem służby jak i interesem skarżącego, nowo mianowanemu policjantowi powierzyłby pełnienie obowiązków naczelnika, a nie z dniem zwolnienia jednego, mianował na to stanowisko drugiego. Obie decyzje stanowiły jeden śmietnik przesłanek (nie wywiązywanie się z obowiązków służbowych, negatywna opinia służbowa, brak predyspozycji w kierowaniu zespołami ludzkimi, wszczęte postępowanie dyscyplinarne, likwidacja stanowiska i inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi). Wyrok NSA doprowadził do stanu prawnego istniejącego na dzień 17 maja 2002 roku, kiedy w wyniku reorganizacji Komendy Powiatowej Policji powstała Sekcja Prewencji i Ruchu Drogowego, co również można przedstawić jako likwidację Sekcji Ruchu Drogowego i rozszerzenie Sekcji Prewencji (na co wskazuje teraźniejsza nazwa) poprzez wchłonięcie Referatu Patrolowo Konwojowego i Sekcji Ruchu Drogowego. Tym samym powstało nowe stanowisko naczelnika sekcji ale nikt mu go nie zaproponował. Była więc możliwość mianowania go na równorzędne stanowisko, a decyzja ta nie kolidowałaby ze stanowiskiem byłego naczelnika sekcji ruchu drogowego, który odszedł na emeryturę. Podobnie sprawa wygląda gdyby potraktować przeprowadzoną reorganizację Komendy jako likwidację obu sekcji i powstanie nowej ze stanowiskiem naczelnika, którego mu nie zaproponowano. Podjęto decyzję o powierzeniu tego stanowiska innemu policjantowi, którego kwalifikacje i doświadczenie zawodowe dawały rękojmię sprawnego kierowania tak dużym zespołem funkcjonariuszy. Wynika z tego, że skarżący nie był w stanie kierować nową komórką organizacyjną, choć w ruchu drogowym pracował 5 lat, a w prewencji 8 lat, w tym na stanowisku zastępcy naczelnika 4 lata i tyle samo lat jako naczelnik. Będąc na stanowisku naczelnika, nigdy nie miał zastępcy, choć był taki etat. W tym czasie podlegali mu służbowo także policjanci z byłego Referatu Patrolowo-Konwojowego. Aktualny stan etatowy Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego zostałby powiększony tylko o 13 funkcjonariuszy ruchu drogowego. Pomimo braku zastępcy wydział ten pod względem analizy stanu bezpieczeństwa klasyfikował się na jednym z pierwszych miejsc w skali byłego województwa koszalińskiego. Pracę, którą obecnie wykonują co najmniej trzy osoby, skarżący wykonywał, sam. W planach zabezpieczeń różnych imprez sportowych o podwyższonym ryzyku wystawiano go jako dowódcę zabezpieczenia i w tym czasie niejednokrotnie kierował ponad [...] policjantami. Nigdy nie doszło wtedy do naruszenia porządku prawnego. Jeżeli miałby kierować [...] policjantami, to miałby także zastępcę. Takie stanowisko zostało utworzone. Nie wykazano przesłanek do uznania braku predyspozycji skarżącego na stanowisko naczelnika tej sekcji. Mianowana na to stanowiska osoba jako specjalista byłej sekcji prewencji nie kierował tak dużym zespołem policjantów. Jego stanowisko było samodzielne i jednoosobowe. Skąd, więc pewność, że podoła on obowiązkom i Komendant Powiatowy od razu zdecydował o mianowaniu go na stanowisko naczelnika, bez powierzenia pełnienia obowiązków, co zwykle się w takim przypadku czyni, by sprawdzić predyspozycje osoby na danym stanowisku . Odnośnie swej zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe skarżący wyjaśnia, iż zmuszony był tak uczynić, ponieważ w przypadku odmowy byłby już cywilem. Przenosząc go na niższe stanowisko w trybie art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji nie zaproponowano mu innego równorzędnego, choć takie istniało, i do czego zobowiązany był Komendant Powiatowy Policji . Ponieważ [...] roku musiałby on zaproponować skarżącemu stanowisko Naczelnika nowo powstałej Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego, a tego nie chciał zrobić, by się go pozbyć, wszczęto pod byle pretekstem postępowanie dyscyplinarne, które zakończyło się fiaskiem przed NSA. Wynika z tego, że aby pozbyć się ze stanowiska niewygodnego policjanta wystarczy najpierw wszcząć jakiekolwiek postępowanie dyscyplinarne i można je nawet przegrać ale następnym krokiem będzie wszczęcie nowego postępowania administracyjnego i powołania się na prawidłowe podstawy prawne, co w konsekwencji doprowadzi do uzyskania założonego celu. Ten tok rozumowania jest nie możliwy do zaakceptowania gdyż wówczas przepis art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji nie miałby racji bytu i nie dawałby żadnych szans utrzymania się policjanta na danym stanowisku i możliwości rozwoju kariery zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skargę uznać należy za zasadną. W związku z treścią skargi i koniecznością zweryfikowania zaistnienia przesłanek z art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji, Sąd zażądał od Komendanta Wojewódzkiego Policji informacji nt. ruchów kadrowych w Komendzie Powiatowej Policji w okresie od [...]r. Z udzielonej informacji wynika, iż z dniem [...]r. rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. wprowadzono zmiany organizacyjno-etatowe. Zlikwidowano Sekcję Ruchu Drogowego i Sekcję Prewencji, tworząc nową komórkę organizacyjną - Sekcję Prewencji i Ruchu Drogowego. Likwidacji uległy również stanowiska naczelników zlikwidowanych sekcji. . Naczelnik sekcji Ruchu Drogowego podinsp. J. C. z dniem [...]r. odszedł na emeryturę /rozkaz personalny nr ,[...]/, Kom. R. S. – naczelnik Sekcji Prewencji bez swej zgody został mianowany na niższe stanowisko specjalisty Referatu Dochodzeniowo-Śledczego Sekcji Kryminalnej /rozkaz personalny nr [...]/. Z dniem [...]r. na stanowisko naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego został mianowany nadkom. Z. U. - specjalista Sekcji Prewencji /rozkaz personalny nr [...]/. Z dniem [...]r. odszedł na emeryturę zastępca naczelnika Sekcji Kryminalnej - podkom. Z. S. /rozkaz personalny nr [...].. Z dniem [...]r. odszedł na emeryturę naczelnik Sekcji Kryminalnej - nadkom. J. M. rozkaz personalny nr [...]. Z dniem [...]r. na stanowisko naczelnika Sekcji Kryminalnej został mianowany kom. K.Z. - specjalista Sekcji Kryminalnej /rozkaz personalny nr [...]/ . Wynikające z powyższego pisma okoliczności wskazują, iż ustawowa przesłanka art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji tj. niemożność powołania skarżącego na stanowisko równorzędne a w każdym razie wyższe niż specjalista w sekcji kryminalnej na które skarżący został przeniesiony w rozpatrywanej sprawie nie została przekonywująco wykazana. W istocie ponownie przeprowadzone postępowanie jak i treść wydanej w jego wyniku decyzji nie usunęły wad wcześniejszych decyzji wytkniętych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003r. . Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ tym razem nie zawarł stwierdzenia, że "wymieniony nie dawał gwarancji prawidłowego kierowania nowo powstałą placówką organizacyjną", jednakże nie wykazał obiektywnych przesłanek nie powołania skarżącego na kierownicze stanowisko w nowoutworzonej sekcji, choć sekcja ta wchłonęła również sekcję, którą kierował skarżący i zostało utworzone stanowisko zastępcy naczelnika tej sekcji. Organ miał prawo w rozpatrywanej sprawie zastosować art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji tylko w wypadku, gdy niemożność mianowania na stanowisko równorzędne ma charakter obiektywny i wynikający z obiektywnie koniecznych zmian organizacyjnych. Konsekwencją łączenia jednostek organizacyjnych, w wyniku którego likwidowane są stanowiska kierownicze w tych jednostkach winno być wtedy mianowanie jeśli nie na stanowisko kierownika to na stanowisko zastępcy kierownika nowo utworzonej jednostki, które w takiej sytuacji może być uznane za równorzędne. Wprawdzie w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji nie ma informacji na temat stanowiska zastępcy naczelnika nowoutworzonej sekcji lecz wyraźnie o tym pisze skarżący w swej skardze, a organ faktowi temu nie zaprzecza. Sytuacja, w której w wyniku reorganizacji na stanowisko kierownika awansowana jest osoba z niższego szczebla, zaś kierownik przenoszony jest na niższe stanowisko wskazuje na obejście prawa w zakresie przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe w zastosowanym w niniejszej sprawie trybie. Wskazana w hipotezie art. 38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji niemożność mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko nie może być uzależniona od oceny pracy osoby zajmującej likwidowane stanowisko, a jedynie od obiektywnych możliwości, a ściśle - braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne. Należało zatem przyjąć, iż w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy nie wykazał należycie przesłanek zastosowania w sprawie art. 38 ust.4 ustawy o Policji, wobec czego należało uznać iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powyższego przepisu. W tym stanie rzeczy należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a Ppsa zaskarżoną decyzję - rozkaz personalny, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uchylić. Orzeczenie w pkt II oparte jest na treści art. 152 P.p.s..a.