II SA/Sz 210/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2008 r. wniosku L. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Adwokat P. D. jako pełnomocnik skarżącej L. b. - pismem z dnia 8 lutego 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. i A. W. pozwolenia na budowę. W skardze pełnomocnik zarzucił naruszenie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Według niego budynek inwestorów został usytuowany na niedozwoloną odległość 1,5 od granicy z działką skarżącej, a ponadto w ścianie skierowanej w kierunku działki skarżącej zaprojektowano otwór okienny. W skardze pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż "zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez postawienie fundamentów budynku M. i A. W. i dalszego kontynuowania budowy". Inwestorzy – M. i A. W., będący uczestnikami postępowania w rozpatrywanej sprawie, po zapoznaniu się z wnioskiem skarżących, pismem z dnia 10 kwietnia 2008 r., wnieśli o jego oddalenie. W piśmie tym strony wyjaśniły, iż budowę punktu aptecznego realizują zgodnie z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy i pozwoleniem na budowę, i że wnioskowana przez skarżącą zmiana lokalizacji ich budynku na obecnym etapie jest niemożliwa, gdyż aktualnie wykonywane są już ściany poddasza. Ponadto polemizując z argumentami strony skarżącej, inwestorzy wyjaśnili, iż projektowany luksfer w ścianie poddasza od strony działki L. B., nie jest oknem, lecz ścianą przepuszczająca światło. Według małżonków W., ich inwestycja nie uniemożliwia rozbudowy budynku skarżącej, tym bardziej, że otrzymała ona decyzję o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika zatem, iż przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1, zaś wnioskodawca powinien uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, czy zaistnienia nieodwracalnych skutków - w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpatrzeniem jej skargi przez Sąd. Zamieszczony w skardze wniosek zawiera zarzuty, które w głównej mierze stanowią uzasadnienie skargi, świadczą o wadliwości zaskarżonej decyzji, natomiast nie stanowią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Ponadto Sąd stwierdził, iż samo powtórzenie w skardze fragmentu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że "zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci postawienia fundamentów budynku M. i A. W. i dalszego kontynuowania budowy", nie świadczy jeszcze o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia dla skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, a tego strona skarżąca nie uczyniła. Dokonując rozpatrzenia powyższego wniosku, Sąd wziął również pod uwagę interes nie tylko wnioskodawcy, ale i pozostałych uczestników postępowania, którzy w oparciu o zaskarżoną decyzję podjęli już szereg działań (trwające prace nad wykończeniem ścian poddasza) i ponieśli pewne nakłady finansowe. Sąd rozważył także pozostałe okoliczności, możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (str. 57 i 58 projektu budowlanego – analiza zacienienia sąsiedniego obiektu) i uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że wznoszenie obiektów budowlanych przed rozpoznaniem sprawy przez sąd z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, niemniej jednak ryzyko prowadzenia w tym czasie robót budowlanych obciąża inwestora, którym w przedmiotowej sprawie nie jest skarżąca. W związku z powyższym, wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.