II SA/Sz 210/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.),, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Wyrokiem z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (sygn. akt [...]) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzje Prezydenta z [...] r. w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego, po rozpoznaniu skargi J. B. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy bezspornie ustalić, gdzie przebiega linia rozgraniczająca pas drogowy Al. [...] w [...] od działki, na której posadowiony jest budynek, na którym umieszczona została reklama skarżącej i czy rzeczywiście oraz w jakim okresie reklama należąca do skarżącej znajdowała się w pasie drogowym tej ulicy. Jednocześnie Sąd nie podzielił pozostałych argumentów skargi. Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta działając na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta z [...] r. w sprawie ustalenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego i zgodnie z uchwałą [...], załącznik (Lp. [...]) Rady Miasta z [...] r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w Mieście [...] wymierzył J. B. wykonującej działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w [...] bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia [...] r. do [...] r. poprzez umieszczenie reklamy równolegle do ściany budynku o powierzchni [...] m2. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zlecił Spółce A. wykonującej prace geodezyjne ustalenie przebiegu granic pasa drogowego przy nieruchomości al. [...] w [...] (dz. Nr [...], obręb [...]) oraz naniesienie pomiarów dokonanych w terenie na kalkę techniczną. Dokonane pomiary geodezyjne bezspornie potwierdziły przebieg pasa drogowego al. [...] na wysokości posesji nr [...] po ścianie budynku co tym samym nie budzi wątpliwości, w ocenie organu, że przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogowym al. [...]. Odwołanie od decyzji wniosła J. B. zarzucając: - naruszenie art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie nieprawidłowej granicy pasa drogowego al. [...], - naruszenie art. 6a ust. 1 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że al. [...] jest drogą powiatową, - naruszenia art. 6a ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że istniejąca al. [...] ma ustalony przebieg, - naruszenie art. 7,8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji przez bagatelizowanie umowy zawartej przez stronę ze Wspólnotą Mieszkaniową na umieszczenie reklamy. Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie, jak określono, art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie terminu zajęcia pasa drogowego oraz w zakresie wysokości wymierzonej kary pieniężnej i ustalił termin zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi od [...] r. do dnia [...] r. tj. [...] dni i wymierzyło z tego tytułu pieniężną karę administracyjną w kwocie [...] zł a w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że strona nie zgłaszała zastrzeżeń odnośnie powierzchni reklamy i nie kwestionowała faktu umieszczenia reklamy na budynku nr [...] al. [...] w [...]. Organ odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania i pokreślił, że al. [...] jest bez wątpienia drogą powiatową bowiem do tej kategorii zaliczona została uchwałą nr [...] Rady Miasta z [...] r. Nadto organ zmienił okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia od [...] r. gdyż przyjął, że istotne w sprawie jest powiadomienie strony o prowadzonym postępowaniu i od tego momentu można liczyć okres zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia. Skutkiem takiego stanowiska organ zmienił też wysokość kary pieniężnej na [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B. powtórzyła większość argumentów zwartych w odwołaniu od decyzji, a nadto stwierdziła, że Sąd powinien zakwestionować niewłaściwą kategorię ulicy [...] stosując bezpośrednio Konstytucję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd zaznacza, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sądem, który wydał w sprawie wyrok [...] r. sygn. akt [...]. Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. We wspomnianym wyroku Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z [...] r. Powodem do uchylenie decyzji była konieczność, jak określił Sąd, bezspornego ustalenia, gdzie przebiega linia rozgraniczająca pas drogowy al. [...] w [...] od działki, na której posadowiony jest budynek, na którym umieszczona została reklama skarżącej oraz czy rzeczywiście i w jakim okresie reklama należąca do skarżącej znajdowała się w pasie drogowym. Natomiast Sąd podkreślił, że dla oceny rozstrzyganej sprawy bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżąca zawarła ze wspólnotą mieszkaniową umowę w przedmiocie umieszczenia reklamy na budynku. Trafnie Sąd zaznaczył, że zgoda właściciela na umieszczenie reklamy, czy też uiszczenie z tego tytułu opłat, mają podstawę cywilnoprawną, zaś opłata przewidziana w art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz kara pieniężna określona w ust. 12 tego artykułu ma charakter administracyjny. Nie ma też znaczenia dla oceny sprawy kwestie zajęcia pasa drogowego pod witrynę, na której usytuowana została reklama skarżącej. Sąd przesądził też, że al. [...] w [...] jest drogą powiatową i niniejszy skład Sądu podkreśla, że brak jest też jakichkolwiek podstaw aby kwestionować przebieg tej drogi. Organ I instancji przedstawił natomiast zgodnie z zaleceniem Sądu opinie geodety w sprawie ustalenia przebiegu granic pasa drogowego przy nieruchomościach al. [...] i ul. [...] w [...] sporządzoną na kalce technicznej w oparciu o pomiary dokonane w terenie. Z przesłanych przez geodetę ustaleń wynika, że pas drogowy al. [...] przebiega na wysokości posesji nr [...] po ścianie budynku. Wobec powyższego nie budzi, w ocenie Sądu, wątpliwości, że reklama znajdowała się w pasie drogowym al. [...]. W myśl art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 12 tej ustawy, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca wymierza karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4 – 6 ustawy. Zdaniem Sądu organy prawidłowo ustaliły, że w sprawie zaistniały okoliczności obligujące organ administracji do wymierzenia w formie decyzji administracyjnej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie Sądu, nie sposób przyjąć zgłaszanego ponownie przez skarżącą zarzutu, że geodeta określił granice działki nr [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym nr [...] i [...] a nie granicę pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Granica ta według skarżącej została ustalona po zewnętrznych płaszczyznach ścian zewnętrznych kondygnacji przyziemnej i ma się nijak do ustawowej definicji granicy pasa drogowego a jako koronny argument skarżąca wskazuje, że pod wystającą witryną na której umieszczona jest reklama nie znajduję się chodnik. Do tego zagadnienia odniósł się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z [...] r. i Sąd w niniejszym składzie w całości podziela uzasadnienie Sądu w tym przedmiocie. Przedmiotem skargi jest decyzja o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i Sąd w niniejszym postępowaniu nie może badać zgodności z Konstytucją uchwały Rady Miasta z [...] r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych w [...]. Sąd pragnie zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uchyliło decyzje Prezydenta z [...] r. w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie terminu zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w [...]. Słuszne jest bowiem stanowisko organu, że karę należy obliczać od dnia skutecznego powiadomienia strony o toczącym się postępowaniu, które w tym przypadku miało miejsce od [...] r. i stąd ustalenie, że kara pieniężna, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi dotyczy okresu od [...] r. do dnia [...] r. i wynosi [...] zł. Pas drogowy to wydzielony pas terenu w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, obejmujący płaszczyznę gruntu pasa drogowego wraz z przestrzenią nad tym pasem (p. wyroku NSA z 19 czerwca 2000 r. sygn. akt OPK 3/00) a sposób wykorzystania tej przestrzeni określa właściciel nieruchomości. Zasadne jest, w ocenie Sądu, twierdzenie organu II instancji, że sam fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi jest wystarczającą i konieczną przesłanką wymierzenia kary. W ocenie Sądu organ I instancji zrealizował wytyczne Sądu wyrażone w wyroku z [...] r. Upoważniony geodeta dokonał pomiarów geodezyjnych i uwidocznił je na kalce technicznej. Pomiar potwierdził, że granice pasa drogowego przebiegają po obrysie budynku i stąd reklama jak i witryna sklepowa wystają poza granicę pasa drogowego. Stawki opłat zostały obliczone zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Miasta z [...] r., a w myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10 – krotności opłaty. Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej oceny stanu faktycznego przy uwzględnieniu korekty wysokości kary pieniężnej dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Prawidłowo też zostały zastosowane normy prawa materialnego i procesowego w przedmiotowej sprawie. Jakkolwiek Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało w podstawie prawnej art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego zamiast art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia wskazują, że podstawą decyzji jest art. 138 § 2 pkt 2 a art. 156 został wpisany omyłkowo. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.