II SA/Sz 211/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. i E.M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] w przedmiocie skierowanego do A. C. oraz E. M. nakazu opróżnienia i wyłączenia z użytkowania w całości w trybie natychmiastowym stanowiącego ich własność budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości położonej w C. przy ul. [...]oraz obowiązku wykonania w terminie do dnia 30 czerwca 2008 r. czynności umieszczenia na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania i dostępu do obiektu przez osoby postronne, jak też wykonania doraźnych zabezpieczeń obiektu, w tym w szczególności elementów konstrukcji narażonych na zawalenie oraz usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia w sposób określony w ekspertyzie technicznej. Na powyższą decyzję w dniu 22 lutego 2008 r. A. C. oraz E. M. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegow Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiocie podstaw złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżące odwołały się do zarzutów skargi, tj. 1) dokonania istotnych w sprawie ustaleń faktycznych w oparciu o dokumenty przygotowane i zgromadzone wyłącznie dla potrzeb postępowania sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w G., 2) sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z rzeczywistością, polegającej na przyjęciu przez organ opinii biegłego G. K. za rzetelną, miarodajną i wyczerpującą, podczas gdy opinia ta wydana dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy cywilnej jest kwestionowana przez skarżące, 3) błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu przez organ, iż budynek nie nadaje się do zamieszkania, w sytuacji, gdy organ nie dokonał w tym zakresie samodzielnych ustaleń, a powyższa okoliczność została przezeń wywiedziona wyłącznie z materiału dowodowego przygotowanego i zgromadzonego dla potrzeb postępowania sądowego przed sądem cywilnym, 4) błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że budynek nadaje się do rozbiórki, w sytuacji gdy biegły G. K., pomimo braku wyszczególnienia zakresu niezbędnych prac oraz ogólnego ich kosztu, wskazał na możliwość jego naprawienia oraz 5) naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez zarządzenie wykonania doraźnych zabezpieczeń obiektu poprzez odniesienie się do nieokreślonej w sentencji ekspertyzy technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a, sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle okoliczności przytoczonych we wniosku, zdaniem Sądu, nie zachodzą wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że obowiązek wykonania decyzji mógłby spowodować niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek skarżących dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją, w tym w szczególności dowodzącą istnienie braku zagrożeń dla ludzi i mienia, a w przypadku zagrożeń o charakterze majątkowym, również odpowiednią dokumentacją dotyczącą sytuacji finansowej lub majątkowej skarżących. Należy przy tym podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.