II SA/Sz 212/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. I. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania identyfikatora na przejazd przez przeprawę promową [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu [...] r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło pismo A.I. zawierające wniosek o wydanie identyfikatora uprawniającego wnioskodawcę do korzystania z przeprawy promowej [...] promem [...]. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Gospodarki Komunalnej i Środowiska Urzędu Miasta [...], pismem z dnia [...]r. - doręczonym w dniu [...]r. – poinformował A.I., że jego wniosek został rozpatrzony negatywnie. Zgodnie bowiem z wprowadzonymi zasadami korzystania z przepraw promowych [...], do zatwierdzonej przez Prezydenta Miasta [...] organizacji ruchu, z przeprawy mogą korzystać wyłącznie mieszkańcy [...] zameldowani w nim na stałe, których pojazdy zostały zarejestrowane w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta [...]. Pismem z dnia [...]r. A.I. złożył do Wojewody "odwołanie" od "decyzji" Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., w którym podniósł, że jego samochód jest wprawdzie zarejestrowany w [...], ale on sam pracuje w [...] i nie powinien być w związku z tym traktowany jak turysta. Przedmiotowe pismo wpłynęło do Wojewody [...] r., a następnie zostało ono przekazane do rozpoznania Prezydentowi Miasta [...] pismem z dnia [...]r., które wpłynęło do organu w dniu [...] r. W odpowiedzi na pismo A.I. z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...], pismem z dnia [...] r. doręczonym stronie w dniu [...] r., podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. wskazując, że z przeprawy promowej [...] mogą korzystać – za okazaniem identyfikatora – samochody stanowiące własność osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na terenie [...], zarejestrowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia [...] r. A.I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na czynność Prezydenta Miasta [...] polegającą na odmowie wydania skarżącemu identyfikatora uprawniającego go do korzystania z przeprawy promowej [...] promem [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi jest czynność Prezydenta Miasta [...] polegająca na odmowie wydania A.I. identyfikatora uprawniającego go do korzystania z przeprawy promowej [...] promem [...]. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaskarżona czynność mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, stanowi bowiem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa i, jako taka, podlega kognicji Sądu. Jednocześnie, zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że wniesiona przez A.I. skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej złożenie z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy. Stosownie do treści przepisu art. 52 § 3 ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z przywołanym art. 53 § 2 ustawy, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności sprawy oraz powołane przepisy ustawy, uznać należy, że skarżący dopełnił obowiązku wynikającego z art. 52 § 3 ustawy w zakresie, w jakim przepis ten nakazuje – przed wniesieniem skargi - wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 28 listopada 2008 r.), choć wzbudza zasadne wątpliwości to, czy przedmiotowe wezwanie zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 52 § 3 ustawy. Do pisma z dnia [...]r. nie została bowiem załączona koperta, zaś z adnotacji o wpłynięciu pisma w dniu [...] r. do organu nie wynika, w jaki sposób pismo zostało złożone, tj. czy osobiście, czy też za pośrednictwem poczty. Niezależnie jednak od tego, w jakiej dacie skarżący złożył wezwanie, a więc czy nastąpiło to [...]r., czy też [...] r., stwierdzić należy, że jego skarga została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy. Stosownie do treści cytowanego przepisu art. 53 § 2 ustawy skargę na odmowę wydania identyfikatora należało wnieść najpóźniej z upływem trzydziestego dnia od doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z przedłożonych do sprawy dokumentów wynika, że odpowiedź organu na pismo skarżącego z dnia [...] r. zawierające przedmiotowe wezwanie, została doręczona A.I. w dniu [...] r. Skarżący, był zatem uprawniony i jednocześnie zobowiązany złożyć skargę do Sądu najpóźniej w dniu [...] r. Tymczasem skarga została złożona za pośrednictwem poczty w dniu [...] r. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ustawy. Skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia Sąd, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzuca. Z tej przyczyny, na podstawie wskazanego wyżej przepisu, orzeczono jak w sentencji.