II SA/Sz 213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 186 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523) po rozpatrzeniu odwołania B.P., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] zobowiązującą do zwrotu przyznanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że decyzją Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] przyznano skarżącemu pomoc finansową w wysokości [...] zł na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W dniu [...] B.P. złożył pisemny raport o zwolnienie ze służby i decyzją personalną nr [...] z dnia [...] został zwolniony z dniem [...]. W służbie przepracował [...]. Zgodnie z art. 186 ust. 1 ustawy pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w przypadku zwolnienia funkcjonariusza przed upływem 15 lat w służbie podlega zwrotowi w całości. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył B.P. wnosząc przy tym o jej uchylenie w części dotyczącej wysokości spłaty przyznanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w sprawie podtrzymał rozstrzygnięcie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Sąd administracyjny przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy, w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania swojej właściwości w sprawie. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 ww. ustawy). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej ( Dz. U. Nr 79, poz.523 z późn. zm.), która przewidziała w rozdziale 20, zatytułowanym "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego", nowe zasady postępowania w tych kwestiach. I tak, zgodnie z art. 217 tej ustawy, sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej, a przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Natomiast, z mocy art. 218 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,z późn. zm.). Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej ( wymienione w art.219 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej ), dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej,4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego ( art.219 ust.2 ww. ustawy ). Przepisem ustalającym generalną właściwość sądów w sprawach roszczeń funkcjonariuszy Służby Więziennej jest art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. W tym stanie rzeczy, ponieważ spór o zwrot przyznanej pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego dotyczy realizacji uprawnień wynikających z treści stosunku służbowego i nie należy do spraw wymienionych w art. 218 ust.1 oraz art. 219 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej podlegających kognicji sądów administracyjnych, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.