II SA/Sz 214/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. i W. N. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] Wojewoda Z. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S skargę wniesioną przez R. i W. N. na postanowienie tego organu z dnia [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Z. z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę [...]. W treści tej skargi wynika, iż strona zarzuca organowi naruszenie przepisów "art. 123 ust. 1, art. 124 ust. 1, 2, art. 125 ust. 1, 2, 3". Wadliwości wydanego przez organ rozstrzygnięcia strona upatruje w tym, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia, a ponadto zawiera wadę w postaci wydania go przez organ tj. Wojewodę Z., po dacie przekazania Sądowi skargi na decyzję, tj. przez organ który nie był już właściwy w sprawie. Zdaniem skarżącego "organ odwoławczy przejął kontrolę sądu w tym zakresie, do czego niewątpliwie był nieupoważniony". Jako uzupełnienie powyższej skargi pismem z dnia 2 listopada 2007 r. Wojewoda Z. przesłał pismo skarżących datowane z dnia 18 września 2007 r., w którym zgłosili oni negatywne uwagi dotyczące udzielonych przez organ wyjaśnień odnośnie sposobu załatwienia złożonego przez nich wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i przekazania go Sądowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem oceny Sądu jest skarga wniesiona przez R. i W. N. na postanowienie Wojewody Z. z dnia z dnia [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewody Z. z dnia [...] w sprawie pozwolenia na budowę, wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 61 § 1 powołanej ustawy wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w określonych sytuacjach ustawa ta pozwala organowi, którego akt jest przedmiotem skargi, a po jej przekazaniu do sądu, również temu sądowi, wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności (§ 2 i 3 powołanego przepisu). Samodzielną podstawę prawną rozstrzygnięcia organu w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi zatem przepis art. 61 § 2 powołanej ustawy. W ocenie Sądu zaskarżone przez strony postanowienie organu, jest rozstrzygnięciem, na które stronom nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, w tym również skarga do sądu. Oznacza to, iż skarga na postanowienie organu wydane w trybie art. 61 § 2 pkt 1 powołanej ustawy jest niedopuszczalna. Akceptując w pełni przyjęty w doktrynie pogląd, iż postanowienie takie jest niezaskarżalne (patrz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym Komentarz", LexisNexis, W-wa 2005 s. 301), należy zgodzić się również z tym, że jakkolwiek art. 194 § 1 pkt 2 ustawy przewiduje środek zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 61 ustawy, to przepis ten odnosi się wyłącznie do postanowień wydanych w trybie art. 61 § 3 ustawy, przez wojewódzki sąd administracyjny (patrz B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego" LexisNexis, W-wa 2008 s. 154). Argumentem przemawiającym za niezaskarżalnością postanowienia wydanego przez organ w trybie art. 61 § 2 tej ustawy, a tym samym za niedopuszczalnością skargi na takie postanowienie, są przyjęte w ustawie zapisy art. 61 § 3 zd. 2. Ponieważ przepis ten przyznaje stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu prawo do wystąpienia do sądu z wnioskiem o odmienne, niż to uczynił organ administracji, rozstrzygnięcie kwestii wstrzymania wykonania aktu lub decyzji, to tym samym należy przyjąć, iż ustawodawca zamiast środka zaskarżenia dopuścił możliwość zmiany takiego rozstrzygnięcia przez sąd, na skutek odrębnego wniosku strony. Inicjatywa procesowa strony w postaci złożenia wniosku, a nie skargi jak w rozpoznawanej sprawie, wydaje się tym bardziej uzasadniona, że przepis art. 61 § 4 ustawy daje sądowi możliwość zmiany lub uchylenia postanowienia, wydanego w trybie § 2 i 3, a więc również postanowienia organu, na skutek zmiany okoliczności. Rozważania powyższe doprowadziły Sąd do wniosku, że skarga na postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 61 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z przedstawionych względów jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Na marginesie należy wskazać, iż podnoszona przez stronę kwestia wstrzymania zaskarżonego aktu, była przedmiotem oceny tut. Sądu, który rozpoznając złożony odrębnym pismem wniosek stron, postanowieniem z dnia [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego należy uznać, że postanowienie to niejako "skonsumowało" wydane przez Wojewodę Z. postanowienie z dnia 18 września 2007 r. o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze Sąd postanowił, jak w sentencji rozstrzygnięcia.