II SA/Sz 216/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz rozłożenia należności na raty p o s t a n a w i a: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę według właściwości do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Decyzją z dnia [...] Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 57 pkt 1 w związku z art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240) - w wyniku rozpoznania odwołania Spółki od decyzji Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty oraz umorzenia należności pieniężnej wynikającej z kary pieniężnej nałożonej decyzją Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w wysokości [...] za naruszenie przez Spółkę przepisów ustawy o transporcie drogowym - w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję Inspektora Transportu Drogowego w całości, w punkcie drugim decyzji Inspektor Transportu Drogowego odmówił umorzenia ww. opisanej należności, w punkcie trzecim rozłożył należność pieniężną w kwocie [...] na rat [...] płatnych począwszy od dnia [...]. Na powyższą decyzję Inspektora Transportu Drogowego Spółka wniosła, za pośrednictwem tego organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Inspektora Transportu Drogowego, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz w oparciu art. 57 pkt 1 w związku z art. 55 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240), rozstrzygająca sprawę w przedmiocie umorzenia i rozłożenia na raty należności pieniężnej z tytułu kary pieniężnej nałożonej na skarżącą za naruszenie przepisów w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.). Zauważyć należy, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało wszczęte i prowadzone w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych w konsekwencji wniosku skarżącej o umorzenie i rozłożenie na raty należności pieniężnych, stanowiących nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, wynikających z nałożonej odrębną decyzją Inspektora Transportu Drogowego kary pieniężnej za naruszenie przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższa okoliczność ma istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie. Zgodnie z procedurą sądową, po wpłynięciu skargi, sąd z urzędu bada swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną. Stosownie bowiem do treści art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej określanej jako p.p.s.a., sąd z urzędu bada swoją właściwość i jeśli stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę innemu sądowi administracyjnemu, który jest właściwy do rozpoznania tej sprawy. Zasady ustalania właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych określa art. 13 § 2 i § 3 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że co do zasady, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (art. 13 § 2 p.p.s.a). Tak więc, zgodnie z ogólna zasadą, z uwagi na siedzibę zaskarżonego organu w tej sprawie, właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyjątek od reguły właściwości z art. 13 § 2 p.p.s.a. statuuje art. 13 § 3 p.p.s.a, stanowiący, że: "Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości." W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądami administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U Nr 89, poz. 506)- dalej określane jako rozporządzenie. Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia: "Rozpoznawanie spraw z zakresu działania Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę." Zdaniem Sądu, w świetle przestawionych przepisów jaki i świetle przedmiotu skargi i podstaw prawnych zaskarżonego rozstrzygnięcia, wyjątek ten, nie zaistniał w niniejszej sprawie. Wskazane rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw w przedmiocie jakiego dotyczy zaskarżona decyzja. Zwrócić należy uwagę, że z treści tytułu rozporządzenia jak i z treści powołanego paragrafu pierwszego, wynika jednoznacznie, iż zarządzenie o przekazaniu spraw na podstawie art. 13 § 3 p.p.s.a. ma ograniczony zakres, dotyczy bowiem niektórych spraw, objętych działaniem Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Tymczasem, jak już Sąd powyżej wskazał, zaskarżona decyzja nie dotyczy czynności nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy o transporcie drogowym, lecz została wydana w odrębnym postępowaniu, na etapie wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną, dotyczącym w istocie procesu związanego z zarządzaniem środkami publicznymi, o którym mowa w ustawie o finansach publicznych. W tym stanie prawnym i faktycznym, Sąd doszedł do wniosku, że właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyjaśnić należy, że Sądowi znane jest odmienne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowane w postanowieniach z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II GZ 440/11 oraz z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GZ 420/11 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w kwestii ustalenia właściwości sądów administracyjnych, w sprawach takich jak niniejsza. Jednakże Sąd w tym składzie nie podziela koncepcji, że ulgi w spłacie należności wynikających z nałożenia kary pieniężnej należy wiązać z karą pieniężną jako należnością główną powstałą wcześniej, a w konsekwencji rozpoznawanie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją w przedmiocie odmowy umorzenia należności wynikającej z kary pieniężnej należy włączyć do spraw przekazanych tym wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W ocenie Sądu, zdanie, sformułowane w § 1 rozporządzenia, o przekazaniu spraw z zakresu działania Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, nie oznacza, że chodzi tu o wszelkie sprawy, które mają związek z nałożeniem kary pieniężnej, lecz o sprawy związane wyłącznie z nałożeniem kary w oparciu o art. 92 ustawy o transporcie drogowym. Zauważyć należy, że art. 13 § 3 p.p.s.a. statuujący podstawę prawną do wydania przez Prezydenta RP określonego w nim rozporządzenia stanowi wyjątek od ogólnej zasady właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych, o której mowa w art. 13 § 2 p.p.s.a., a zatem wydane na podstawie art. 13 § 3 p.p.s.a. rozporządzenie nie może być interpretowane rozszerzająco. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie postanowienia.