II SA/Sz 217/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2020 r. sprawy ze skargi Uczniowskiego Klubu Jeździeckiego "[...]" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie czasowego odebrania zwierząt oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 10 i pkt 19, art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856 t.j. ze zm.), dalej zwanej "u.o.z.", oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej zwanej "k.p.a.", Burmistrz P. zastosował środek przymusu wobec Uczniowskiego Klubu Jeździeckiego "[...]" w P., zwanego dalej "klubem jeździeckim" lub "skarżącym" w postaci czasowego odebrania utrzymywanych na posesji przy ul. [...] nr [...] w P.: a) 12 sztuk koni i przekazaniu ich do: - SBS S. O. Ł. Sp. z o.o. ul. [...], [...], w ilości 11 sztuk koni (3 ogiery, 9 klaczy); - G. na Z. W. Sp. z o.o., ul. [...], [...], w ilości 1 źrebnej klaczy; b) 3 sztuk bydła i przekazaniu ich do G. R. B. P., M. , ul. [...], [...]; c) 1 sukę rasy briard i przekazaniu do schroniska V. - Z. S., ul. [...], [...]. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], organ I instancji, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował pkt 1 lit. a powyższej decyzji wskazując, iż prawidłowa jego treść to: "12 sztuk koni utrzymywanych w posesji nr [...] przy ul. [...] w P. i przekazaniu ich: do L. K. S. H. w Ł. ul. [...], [...] w ilości 11 sztuk (3 ogiery, 8 klaczy)". Decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. sprostowano także w 22 wersie uzasadnienia podając, iż zamiast "SBS S. O. Ł. Sp. z o.o., ul. [...], [...]", powinno być "L. K. S. H. w Ł., ul. [...], [...]". Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. klub jeździecki zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego S. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r. w pkt 1 lit. a. W uzasadnieniu wniosku klub jeździecki zwrócił uwagę m.in. na zmianę decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., wywołaną postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. w zakresie podmiotu, któremu przekazano konie. W ocenie wnioskodawcy tak zmieniona decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r., została wydana i funkcjonuje w obrocie prawnym z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 113 § 1 k.p.a. W ocenie klubu jeździeckiego, doszło do naruszenia norm postępowania, które wprost godzi w samą decyzję, gdyż miało wpływ na rozstrzygnięcie zmienione merytorycznie. Zdaniem wnioskodawcy, Burmistrz zmieniając decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r. postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, doprowadził do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego i to bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydania tej przecież zupełnie nowej decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w tej sprawie, co także samo w sobie niezależnie od rażącego naruszenia art. 113 k.p.a., uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze S., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157, art. 158 § 1 k.p.a., odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r. w zakresie orzeczenia wyrażonego w pkt 1 lit. a decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że ostatecznie w wyniku sprostowania omyłki pisarskiej treść decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., w spornym miejscu otrzymała brzmienie nadane postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Kolegium wskazało również, że art. 113 § 1 k.p.a., dający podstawę do sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w drodze postanowienia nie stanowił podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji, zatem przy jej wydaniu nie mogło dojść do jego naruszenia, zatem wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ II instancji odniósł się także do zasadności stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie innych przepisów, w szczególności przepisów prawa materialnego. Wskazał, że decyzja wydana została na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 2 pkt 10 i pkt 19 u.o.z., dającym organowi administracji (burmistrzowi) możliwość wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt i przepis ten został prawidłowo zastosowany. Kolegium nie dopatrzyło się także rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy z urzędu dokonał ponadto weryfikacji przedmiotowej decyzji pod względem pozostałych przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i stwierdził, że decyzja wydana została przez organ właściwy w sprawie w oparciu o istniejący przepis prawa materialnego, a ponadto nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, jak i nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Klub jeździecki zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając, że zostało wydane, tak jak i poprzedzająca decyzja Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r. z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 156 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, w związku z rażącym naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a., polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu oraz nierozpoznaniu istoty sprawy i przyjęciu, że art. 113 § 1 k.p.a. nie stanowił podstawy wydania decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r., skoro na podstawie tego przepisu dokonano zmiany adresata decyzji - zmiany podmiotu i zmiany merytorycznej treści decyzji. Jednocześnie skarżący wniósł o zmianę decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] poprzez stwierdzenie jej nieważności i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji, zdaniem klubu jeździeckiego, rozstrzygając o decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r. Kolegium nie rozpoznało istoty sprawy lub co gorsza nie chciało jej rozpoznać, co w konsekwencji spowodowało, że odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji postąpiło z naruszeniem zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) i zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Uzasadnieniem powyższego poglądu jest w ocenie skarżącego przyjęcie przez organ odwoławczy, że art. 113 § 1 k.p.a. nie stanowił podstawy do merytorycznej zmiany decyzji o charakterze konstytutywnym wydanej przez Burmistrza w dniu [...] kwietnia 2016 r., pomimo iż to właśnie użycie tego przepisu było podstawą prawną na podstawie której doszło do zupełnie nowego merytorycznego rozstrzygnięcia poprzez wskazanie zupełnie innej osoby prawnej niż ta, która była podmiotem toczącego się postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, organ II instancji oceniając przesłankę nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. pominął okoliczność, że stroną decyzji Burmistrza był nie tylko klub jeździecki, ale także drugi podmiot, który przez cały tok postępowania wyjaśniającego nie był stroną postępowania administracyjnego, przy czym kierując decyzję do L. K. S. H. w Ł. organ gminny ukształtował sytuację prawną tego podmiotu poprzez nałożenie na niego określonych praw lub obowiązków, które trzy dni wcześniej decyzją, a nie postanowieniem skierował do SBS S. O. Ł. Sp. z o.o. Kolegium odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] września 2019 r. klub jeździecki złożył wniosek o ustanowienie na jego rzecz pełnomocnika z urzędu. Sąd postanowił, celem umożliwienia stronie skarżącej złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, rozprawę odroczyć. W uzupełnieniu skargi, pismem z dnia [...] lutego 2020 r., ustanowiony pełnomocnik strony skarżącej, będący radcą prawnym, działając na rzecz klubu jeździeckiego zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy - co skutkowało dokonaniem pobieżnej i dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i brakiem wyjaśnienia, czy na skutek wydania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki nie doszło do naruszenia prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z., tj. umieszczenia zwierząt w gospodarstwie rolnym, co stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a.; - naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak realizacji obowiązku stania na straży praworządności w toku postępowania, niepodejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie mając przy tym na względzie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W konsekwencji, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w całości oraz zobowiązanie organu do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2016 r. Uzasadniając pismo pełnomocnik strony wskazał m.in., że skarżący został nieprawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia o sprostowaniu. Zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie, zaś w treści postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. w pouczeniu wskazano, iż na postanowienie zażalenie nie przysługuje. Powyższe zdaniem strony oznacza, iż klub jeździecki, nie będący profesjonalnym podmiotem, wobec błędnego pouczenia mógł być przekonany, iż jedynym środkiem odwoławczym od postanowienia wydanego z naruszeniem prawa jest złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności całej decyzji organu I instancji i jest to jedyny sposób na konwalidację nieprawidłowości związanej z wydawanymi w sprawie orzeczeniami, które bezpośrednio wpływały na jego sytuację prawną. Zdaniem skarżącego, organ II instancji rozpatrując wniosek z dnia [...] sierpnia 2018 r. powinien był uznać, iż stanowi on nie tylko wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., ale również o stwierdzenie nieważności postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki i w takim kierunku go rozpatrzyć oraz wydać w tym zakresie orzeczenie. Skarżący wskazał również, iż z uzasadnienia treści decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie wynika, by określenie podmiotu, do którego zostały tymczasowo przekazane zwierzęta, nastąpiło na podstawie przepisów art. 7 ust. 1c u.o.z. Ponadto, w ocenie strony, organ II instancji przy rozpatrywaniu skargi od decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., winien zbadać również, czy w wyniku postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki nie doszło nie tylko do merytorycznej zmiany decyzji, ale również do próby konwalidacji decyzji wydanej z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z., tj. zmianie podmiotu z niedysponującego gospodarstwem rolnym, na taki, który spełnia wymogi przywołanych przepisów. Winien również zbadać, czy w wyniku sprostowania jednostka, której zwierzęta zostały przekazane, spełnia wymogi określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.z. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił swoje dotychczasowe stanowisko wskazując, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. pełnił również rolę zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Według pełnomocnika, mając na uwadze stan faktyczny, w tym brak winy w zachowaniu terminu na złożenie zażalenia (błędne pouczenie co do możliwości wniesienia zażalenia), zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 9 k.p.a., organ odwoławczy winien rozpatrzyć złożony wniosek w pełnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2018 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności, w zakresie jej pkt 1a, ostatecznej decyzji Burmistrza P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie nieważnościowe polega na badaniu czy kontrolowana decyzja jest obarczona którąś z wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., nie polega zaś na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej tą decyzją. Tylko stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu ww. przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie nieważnościowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej wymagane jest spełnienie którejkolwiek z ściśle określonych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie nie jest kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, a jedynie ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem wyjaśnić czy dana decyzja cechuje się kwalifikowaną niezgodnością z prawem obowiązującą w czasie jej wydania. W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że poza granice kontroli wynikającej z art. 156 § 1 k.p.a. wykraczałoby badanie przez Kolegium czy wskazany przez Burmistrza P. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. podmiot, któremu przekazano odebrane zwierzęta, jest gospodarstwem rolnym. Zdaniem Sądu, rozpatrywanie sprawy w takim zakresie wkraczałoby w ponowne merytoryczne jej rozpoznanie, bowiem, jak sam podnosi pełnomocnik w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., konieczne byłoby przeprowadzenie na tą okoliczność postępowania wyjaśniającego. Tymczasem w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego spraw zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym. W świetle powyższego za chybione uznać należy zarzuty podniesie w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., a dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia czy na skutek wydania postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki nie doszło do naruszenia prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. Odrębną kwestią jest natomiast czy ewentualne naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. przez organ I instancji mogło stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności ww. decyzji, o czym w dalszej części uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza P. orzekającej o czasowym odebraniu zwierząt strona skarżąca wskazała na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 1 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przypomnieć zatem należy, że pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Zdaniem Sądu organ zasadnie ustalił brak podstaw do unieważnienia ww. decyzji Burmistrza P. przyjmując, że rodzaj i charakter podniesionych przez stronę zarzutów w żaden sposób nie mógł stanowić o konieczności wzruszenia w tym trybie nadzwyczajnym spornej decyzji. W szczególności zarzucane naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. takiej podstawy nie mogło stanowić. Za nietrafne Sąd uznał bowiem stanowisko strony skarżącej, że w wyniku dokonania przez organ I instancji postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r., na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostowania pkt 1 lit. a decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r., doszło do zmiany adresata decyzji i ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zauważyć należy, że decyzja o tymczasowym odebraniu zwierząt z dnia [...] kwietnia 2016 r. skierowana został do strony skarżące i to nie uległo zmianie w wyniku wydania postanowienia prostującego. Prawdą jest, że w decyzji o odebraniu zwierząt organ ma obowiązek wskazać podmiot, któremu odebrane zwierzęta zostaną przekazane. W przypadku zwierząt gospodarskich, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, winno to być gospodarstwo rolne (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z.). Zdaniem Sądu, wskazanie w decyzji innego podmiotu, któremu przekazano zwierzęta nie stanowi o zmianie adresata decyzji. Jak już wyżej wspominano, to strona skarżąca była adresatem decyzji i w tej części decyzja nie została zmieniona. Nie można też zgodzić się ze stroną skarżącą, że dokonane sprostowanie decyzji doprowadziło do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przedmiotem postępowania przed organem I instancji było tymczasowe odebranie stronie skarżącej zwierząt i ten przedmiot decyzji oraz strona, do której decyzja została skierowana nie uległy zmianie w wyniku dokonanego sprostowania decyzji. Samo zaś wskazanie innego podmiotu, któremu przekazano odebrane zwierzęta nie może być oceniane jako ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Z treści skargi oraz pisma ją uzupełniającego wynika, że strona skarżąca upatruje wadliwości decyzji o tymczasowym odebraniu zwierząt w wadliwości postanowienia ją prostującego. Zdaniem Sądu, stanowisko to nie jest trafne. Nie jest tak, że wydanie postanowienia o sprostowaniu decyzji z naruszeniem art. 113 § 1 k.p.a. przesądza o tym, iż sprostowana decyzja również narusza prawo. Wadliwość postanowienia prostującego nie przekłada się automatycznie na taką wadliwość decyzji, która uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności. Podkreślenia wymaga, że z brzmienia przepisu art. 156 § 1 k.p.a. wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Z zasady musi to być wada tkwiąca w samej decyzji. Przez rażące naruszenie prawa rozumie się naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, zarówno decyzji o treści przed jej sprostowaniem, jak i po sprostowaniu nie można zarzucić, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. wskazywanym przez stronę skarżącą art. 7 ust. 1 pkt 2 u.o.z. W obu przypadkach jako podmiot, któremu przekazano odebrane zwierzęta (konie) wskazano podmiot zajmujący się chowem lub hodowlą koni. W żadnym z tych przypadków nie zachodzi zatem sytuacja rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Podsumowując, Sąd uznał, że organ nadzorczy trafnie ocenił, iż badana decyzja nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Analizowana decyzja Burmistrza P. została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Ponadto Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie Kolegium stosując się do zasad wynikających z przepisów art. 7, 77 § 1, 75 § 1 i 78 § 1, 80 i 107 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. dokonało trafnej analizy i oceny posiadanego materiału dowodowego oraz wniosków i argumentów strony skarżącej co znalazło czytelny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stąd też za nieusprawiedliwione należy uznać zarzuty naruszenia tych przepisów. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.