II SA/Sz 218/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Klubu "J" w P. o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza P. z dnia [...]r. nr[...] w sprawie ze skargi [...] Klubu "J" w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie obciążenia kosztami transportu zwierząt, opieki weterynaryjnej, leczenia i niezbędnych zabiegów oraz kosztami utrzymania zwierząt postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza P. z dnia [...] r., nr [...] Decyzją z dnia 17 grudnia 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej "Kolegium", odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami transportu zwierząt, opieki weterynaryjnej, leczenia i niezbędnych zabiegów oraz kosztami utrzymania zwierząt. W dniu 17 stycznia 2019 r. Prezes U. K. J. "J." w P., dalej zwany "skarżącym", zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza P. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], albowiem jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki prawne i ekonomiczne, gdyż skarżący nie posiada żadnego majątku - jest podmiotem non profit. W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2019 r. skarżący wyjaśnił, że w złożonej skardze, w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawarto błędne stwierdzenie, iż nie posiada on żadnego majątku, podczas gdy skarżący majątek ruchomy i nieruchomy posiada. W związku z powyższym zmodyfikowano treść skargi w powyższym zakresie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tym, że "skarżący posiada majątek nieruchomy i ruchomy, jest podmiotem non profit i wykonanie w ocenie skarżącego wadliwej decyzji spowoduje dla tego podmiotu nieodwracalne skutki prawne i ekonomiczne". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpoznając przedmiotowy wniosek istotne jest ustalenie, czy decyzja będąca przedmiotem wniosku – decyzja w sprawie obciążenia skarżącego kosztami transportu zwierząt, opieki weterynaryjnej, leczenia i niezbędnych zabiegów oraz kosztami utrzymania zwierząt, może być zakwalifikowana jako wydana "w granicach tej samej sprawy", czyli sprawy zainicjowanej przedmiotową skargą strony na decyzję Kolegium w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie obciążenia kosztami transportu zwierząt, opieki weterynaryjnej, leczenia i niezbędnych zabiegów oraz kosztami utrzymania zwierząt. Zasadnicze znaczenie dla zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., będzie zatem miało określenie pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że pod tym pojęciem należy rozumieć sprawę w ujęciu materialnoprawnym, której tożsamość (granice) wyznaczają elementy określające istotę skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku administracyjnoprawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku (czyli węzła praw i obowiązków stron stosunku) oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Generalnie należy stwierdzić, że przy takim szerokim materialnoprawnym rozumieniu sprawy w zakresie wyznaczonym przez art. 61 § 3 in fine p.p.s.a. mieści się nie tylko zaskarżona decyzja, ale także decyzja wydana przez organ I instancji. Co więcej, w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu w sprawie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, we wznowionym postępowaniu i w odniesieniu do decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3, wniosek ten może również dotyczyć decyzji wydanych w zwykłym toku instancji. Wszystkie bowiem te postępowania toczą się w tej samej, z punktu widzenia materialnoprawnego sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i stanowią jedynie jego powtórzenie czy też przedłużenie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 204, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 344). W tym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej Burmistrza P., wydanej w postępowaniu zwykłym był dopuszczalny, a rozważenia wymagało, czy zachodzą przesłanki do jego uwzględnienia. Przesłankami tymi w myśl przytoczonego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji objętej wnioskiem. Podkreślenia przy tym wymaga, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd orzeka na wniosek skarżącego, a skoro tak, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku w taki sposób, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżący domagał się udzielenia ochrony tymczasowej, uzasadniając swój wniosek niebezpieczeństwem spowodowania nieodwracalnych skutków prawnych i ekonomicznych w przypadku, gdyby wadliwa, w ocenie skarżącego, decyzja została wykonana. Jednocześnie jednak skarżący nie wykazał jakie skutki ma na myśli, w szczególności nie przedstawił wiarygodnych informacji o posiadanym majątku i sytuacji materialnej, których analiza mogłaby doprowadzić sąd do oceny, czy w przypadku skarżącego wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione wystąpieniem przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie, niepoparte żadnymi dowodami nie mogą zostać uznane za wystarczające. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że udzielenie ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko w przewidzianych w ustawie przypadkach, natomiast sąd musi mieć możliwość weryfikacji przytoczonych przez wnioskodawcę informacji. W badanej sprawie merytoryczna ocena wniosku skarżącego nie była możliwa z tego względu, iż nie przedstawił on żadnych danych dotyczących posiadanego majątku, jak również przekonującej argumentacji, z której wynikałoby, że w odniesieniu do niego przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. zostały spełnione. Z tych względów sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza P. z dnia 7 czerwca 2017 r.