II SA/Sz 219/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant St. Sekr. Sąd. Krzysztof Chudy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...]r. Nr [...], II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. U Z A S A D N I E N I E : E. B. w dniu [...] r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o wymeldowanie jego syna R. B. z dotychczasowego miejsca zamieszkania przy ul. [...]. Burmistrza Miasta i Gminy , na podstawie art. 4 pkt 1, art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 ze zm.), decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił wymeldowania R. B. z pobytu stałego przy ul. [...]. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego od tej decyzji odwołania przez E. B, Wojewoda , działając w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Wojewody , Burmistrz przeprowadził postępowanie z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), gdyż nie skorzystał ze wszystkich dostępnych środków dowodowych w celu ustalenia, czy R. B. opuścił lokal przy ul. [...]. W ocenie organu odwoławczego, zebrane w sprawie dowody nie pozwalają bezspornie tego ustalić. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Burmistrz Miasta i Gminy, decyzją z dnia [...] r., nr [...], powołując się na art. 104 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności o dowodach osobistych, po raz drugi orzekł o odmowie wymeldowania R. B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. Według organu, większa część zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, iż R. B. zamieszkuje przy [...]. W ciągu dnia przybywa w tym lokalu, posiada w nim swoje rzeczy osobiste, ma zamiar nadal w nim przebywać na stałe, a jego centrum życiowe, emocjonalne i rodzinne związane jest właśnie z mieszkaniem przy ul. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniósł E. B. Wojewoda , na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] r., nr [...], uchylił zaskarżone orzeczenie organu I instancji przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W opinii organu odwoławczego, na podstawie zebranych dowodów w dalszym ciągu nie można ustalić miejsca w którym R. B. skupia interesy życiowe i czy posiada zamiar stałego przebywania w lokalu przy ul. [...]. Uchybieniem organu I instancji w procesie dążenia do ustalenia prawdy materialnej było niezbadanie wnikliwe charakteru pobytu R. B. w lokalu przy ul. [...] oraz przyczyn z powodu których nocuje on poza tym lokalem. Wojewoda zwrócił uwagę, że dla wyznaczenia centrum życiowego danej osoby istotne znaczenie ma ustalenie m.in. miejsca gdzie dana osoba posiada rzeczy osobiste, nocuje, przebywa, spożywa posiłki itp. Organ odwoławczy podkreślił, że organ gminy nie podjął odpowiednich kroków w celu ustalenia charakteru pobytu R. B. w lokalu przy ul. w [...] pomimo, że poprzednio uchylając decyzję Wojewoda zobowiązał go do uzupełnienie materiału odwodowego m.in. poprzez przeprowadzenie kontroli meldunkowej i wywiadu środowiskowego w tym lokalu. Z uwagi na to, że uchybienia te w dalszym ciągu nie pozwalają na bezsporne rozstrzygnięcie co do przedmiotu sprawy, Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji celem ponownego jej rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, Burmistrz Miasta i Gminy , na podstawie art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 104 k.p.a., decyzją z dnia [...] r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu R. B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przeprowadzona przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej kontrola meldunkowa potwierdziła fakt, że pobyt R. B. w lokalu przy ul. [...] jest sporadyczny. Komenda Powiatowa Policji ustaliła, że R. B. w lokalu tym nie posiada swoich rzeczy osobistych, rzadko w nim przebywa i są to pobyty kilkugodzinne. Ponadto, siostra R. B. - G. P. zeznała, że R. B. nie mieszka w lokalu przy ul. [...]. Powołując się na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 organ wywiódł, że do wymeldowania osoby wystarczające jest ustalenie opuszczenia przez daną osobę miejsca pobytu stałego, który to fakt, w przypadku R. B., został wykazany. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody złożył R. B. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W jego ocenie, sprawa została rozpoznana tendencyjnie mając na względnie wyłącznie interes jego ojca E. B. Odwołujący się podał, że w spornym mieszka i przebywa od urodzenie, będąc z nim związany emocjonalnie. Fakt opuszczenia go na krótki okres czasu spowodowany został wyjątkowymi okolicznościami, ponieważ w latach [...] ([...]) odbywał zasadniczą służbę wojskową , zaś ojciec - E. B. w [...] r. został aresztowany i osadzony w Zakładzie Karnym . Jak wyjaśnił R. B, w obawie o los domu przy ul.[...], który pozostał opuszczony, w porozumieniu z siostrą G. P, mieszkającą w tym czasie ze swoją rodziną w mieszkaniu sublokatorskim, za jego i ojca zgodą, siostra zamieszkała w tym lokalu zajmując jednocześnie dotychczasowy pokój odwołującego się. Po odbyciu służby wojskowej skarżący nie mając gdzie zamieszkać, kosztem powierzchni kuchni, wygospodarował pomieszczenie do zamieszkania i pobytu w domu przy ul. [...]. Sytuacja ta trwała do czasu powrotu ojca ze szpitala w [...], kiedy to zajął on jego pomieszczenie i założył doń zamek tym samym pozbawiając skarżącego możliwości pobytu. Według R. B, sytuacja ta zmusiła go do pobytu na będącego w stanie surowym piętrze budynku lub w piwnicy. Potwierdzają to zeznania siostry złożone do protokołu, że nie zamieszkuje on w lokalu na parterze, lecz na piętrze budynku. Opisana sytuacja trwała do czasu opuszczenia przez siostrę i jej rodzinę mieszkania przy ul. [...] r. Od tego momentu, jak wyjaśnia odwołujący się, wprowadził się on do pokoju którego użyczył do korzystania przez jej rodzinę. Posiada w nim podstawowe urządzenia i rzeczy służące do codziennego użytku. W związku z tym, że jest kawalerem, nie posiada żadnego sprzętu AGD, gdyż korzysta z barów szybkiej obsługi i uprzejmości matki, która częstuje go obiadem i pierze jego rzeczy. Dotychczasowe urządzenia zostały zdemontowane z chwilą wyprowadzenia się rodziny jego siostry. Odnośnie przeprowadzonych kontroli meldunkowych odwołujący się wyjaśnił, że bardzo często wyjeżdża poza [...] w poszukiwaniu pracy, jednak nie świadczy to, że nie mieszka pod tym adresem. Podkreślił, że jest to jego stałe miejsce pobytu w którym zamieszkuje i błędne jest stwierdzenie, że przebywa w nim sporadycznie. Po rozpatrzeniu sprawy w skutek wniesionego odwołania Wojewoda , na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją z dnia [...] r.,nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 15 ust. 2 oraz na konsekwencję płynące z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. orzekającego o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym, wydając decyzję o wymeldowaniu należało wziąć pod uwagę wyłącznie fakt opuszczenia lokalu, nie badając kwestii utraty uprawnień wymienionych wart. 9 ust. 2, gdyż przepis ten utracił moc obowiązującą. Zdaniem Wojewody, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z przepisami prawa procesowego i skorzystał ze wszystkich dostępnych środków dowodowych. W ocenie organ II instancji, zebrane przez Burmistrza dowody, a zwłaszcza uzupełniony przez ten organ materiał dowodowy, pozwala na wyprowadzenie uzasadnionego wniosku, że R. B. opuścił lokal przy ul. [...] w rozumieniu mającego tu zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Bezsporne jest, że przedmiotowy lokal od blisko 3 lat nie stanowi miejsca, w którym R. B. skupia swoje interesy życiowe. Za takim stwierdzeniem przemawiają w szczególności wyjaśnienia R. B, zeznania świadków: A. K. z dnia [...] r., G. P. z dnia [...]r., a przede wszystkim informacje zawarte w piśmie Komendy Powiatowej Policji z dnia [...] r. oraz informacje zawarte w notatce służbowej Straży Miejskiej z dnia [...] r. W ocenie organu II instancji, rzadkie i krótkotrwałe wizyty R. B w przedmiotowym lokalu mają wyłącznie charakter odwiedzin. Decyzję Wojewody R. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że wbrew twierdzeniom organów, zamieszkuje on w spornym lokalu. W pokoju który zajmuje skupia swoje interesy życiowe. Skarżący przyznał, że był krótki okres czasu w którym pokój swój udostępnił siostrze, a konkretnie jej 12 letniej córce, jednak sytuacja ta trwała do [...] r., tj. do czasu wyprowadzenia się siostry z rodziną. Przeprowadzone przez Straż Miejską i Policję kontrole meldunkowe nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu rzeczy, ponieważ w okresie tym opuszczał lokal celem poszukiwania pracy. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska, wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny , zważył co następuje. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej dokonana - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że postępowanie poprzedzające wydanie orzeczenia o wymeldowaniu R. B. z miejsca stałego zameldowania zostało przeprowadzone z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej, która nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przeprowadzenie postępowania dowodowego w taki sposób aby zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na rozpatrzenie i załatwienie sprawy w sposób zgodny z wymogami Kodeksu postępowania administracyjnego i w zgodzie z prawidłami logicznego rozumowania (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Aby móc skutecznie obronić się przed zarzutem dowolności i przekroczenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, rozstrzygnięcie organu musi znajdować odpowiednie oparcie w zebranych dowodach. Jak już wskazano wyżej, przed wydaniem zaskarżonej decyzji orzeczenia organu I instancji w przedmiocie pobytu przez skarżącego w lokalu przy ul. [...], były dwukrotnie uchylane przez Wojewodę w celu przeprowadzenia przez Burmistrza postępowania uzupełniającego. W uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia [...] r. organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nie podjął odpowiednich kroków w celu ustalenia charakteru pobytu R. B. w lokalu przy ul. [...]. Wojewoda ponownie zwrócił uwagę na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego m.in. poprzez przeprowadzenie kontroli meldunkowej i wywiadu środowiskowego w tym lokalu. Wykonują te zalecenia organ I instancji przeprowadził następujące czynności: przesłuchał w dniu [...] r. R. B. oraz uzyskał informację z Komendy Powiatowej Policji (pismo z dnia [...] r.) i notatkę służbową funkcjonariusza Straży Miejskiej z [...] r. Te dowody przesądziły o zmianie przez Burmistrza dotychczasowego stanowiska w sprawie i podjęcie decyzji o wymeldowaniu R. B. z lokalu przy ul. [...]. Wskazane dowody, również w ocenie Wojewody, rozwiały dotychczasowe wątpliwości, przesądzając o ostatecznym wymeldowaniu skarżącego z w/w lokalu. Z uwagi na dowody na podstawie których organy oparły swoje stanowisko w rozpatrywanej sprawie, zasadne wydaje się zwrócenie uwagi na charakter poszczególnych środków dowodowych w postępowaniu administracyjnym. Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje zasadę, wedle której, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Pomimo, że Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasadę równej mocy środków dowodowych, spośród nich wyróżnić można środki dowodowe bezpośrednie, tj. takie przy których organ prowadzący postępowanie ma możność bezpośredniego zetknięcia się lub postrzegania prawdziwości określonego faktu, oraz pozostałe, tzw. dowody pośrednie (zeznania świadków, opinie biegłych). Szczególnym środkiem dowodowym są oględziny (art. 85 k.p.a.). Pozwalają one organowi na bezpośrednie i pełne zbadanie określonego przedmiotu - stanu faktycznego, z ominięciem ewentualnych zniekształceń lub nieprecyzyjności informacji wynikających z czerpania jej ze źródeł pośrednich. Aby odnieść się do prawidłowości procesu dowodzenia organów w badanej sprawie, należało w pierwszej kolejności ocenić wartość przywołanych dowodów, a w szczególności tych mających przesądzać o trafności podjętego rozstrzygnięcia. Z notatki służbowej funkcjonariusza Straży Miejskiej z dnia [...] r. wynika, że w dniu [...] r. przeprowadzona została kontrola meldunkowa miejsca zamieszkania R. B. pod wskazanymi przez organ adresami przy ul. [...]. Pod żadnym z adresów funkcjonariusze Straży Miejskiej nie zastali R. B. W mieszkaniu przy ul. [...] zastali ojca R. B, który pokazał pusty pokój w którym mieszkał skarżący oraz udzielił informacji, że w lokalu tym nie przebywa (nie ma rzeczy osobistych, nie nocuje i nie spożywa posiłków). Ustaleniem bezspornym płynącym z powyższej notatki jest jedynie fakt, że funkcjonariusze Straży Miejskiej nie zastali R. B. pod żadnym ze wskazanych adresów. Pozostałe zaś informacje funkcjonariusze uzyskali od E. B, bezpośrednio zainteresowanego wymeldowaniem skarżącego z lokalu przy ul. [...]. Z tej przyczyny, w istocie jaką nierzucającą nowego światła na wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy należało uznać przydatność powyższych ustaleń, bowiem stanowisko E. B. znane było organom od początku postępowania. Gromadzone w trakcie postępowania dowody powinny umożliwić na weryfikację twierdzeń E. B. i ustalenie przez organ rzeczywistego obrazu sprawy. Pismo Naczelnika Komendy Powiatowej Policji z dnia [...] r. zawiera stwierdzenie, że w toku dokonanego sprawdzenia lokalu przy ul. [...] ustalono, iż R. B. w lokalu tym nie posiada swoich rzeczy osobistych, w ciągu tygodnia przebywa rzadko, są to pobyty kilkugodzinne, sporadycznie nocuje i spożywa posiłki. Z pisma tego nie wynika kto konkretnie, w oparciu o jakie źródła informacji lub chociażby w jaki sposób uzyskał te wiadomości. Brak tych danych jest o tyle istotny, że nie pozwala na wykluczenie, iż źródłem tych informacji, podobnie jak dla Strażników Miejskich, również był zainteresowany wymeldowaniem skarżącego - E. B. Przesłuchany do protokołu z dnia [...] r. R. B. zeznał, że nocuje w lokalu przy ul. [...], cały czas tan przebywa, spożywa posiłki oraz posiada wszystkie rzeczy osobiste, tzn. ubrania, rzeczy codziennego użytku. Zeznania te w sposób oczywisty stały w całkowitej sprzeczności z danymi uzyskanymi z Policji i Straży Miejskiej. W tym miejscu, dla porządku prawnego, należy zwrócić uwagę, że w/w protokół nie zawiera danych osoby go sporządzającej oraz wskazuje w pouczeniu na niewłaściwy przepis Kodeksu karnego (tj. art. 247 dla Kodeksu karnego z 1969 r., uchylonego z dniem 1 września 1998 r.). W takim stanie rzeczy, wobec takiej wartości dowodowej informacji uzyskanych ze Straży Miejskiej i Komendy Powiatowej Policji oraz wykluczających się twierdzeń R. B. i E. B, niezbędne wydawało się przeprowadzenie przez organ I instancji kontroli meldunkowej, która winna polegać na dokonaniu oględzin lokalu przy ul [...]. Oględziny te, przeprowadzone z zachowaniem wszelkich reguł postępowania administracyjnego, tj. z wcześniejszym powiadomieniem stron o terminie przeprowadzenia tego dowodu (art. 79 § 1 k.p.a.), mogły pozwolić na ustalenie gdzie faktycznie znajdują się rzeczy osobiste skarżącego i które ze składanych w tym zakresie zeznań odpowiadają prawdzie. Niezależnie od ustalenia tej kwestii, organy obu instancji nie poświęciły należytej uwagi, kwestii charakteru jaki miał niekwestionowany fakt nocowania przez skarżącego w lokalu jego matki przy ul. [...]. W ocenie Sądu, należało bowiem rozważyć, czy pobyt ten nie miał jedynie charakteru czasowego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) - według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a więc przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K. 20/01), orzekającego o niezgodności art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z Konstytucją - organ gminy winien wydać decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Zdaniem Sądu, przez "opuszczenie miejsca pobytu stałego", o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, rozumieć należy takie opuszczenie lokalu, które ma charakter dobrowolny i trwały - pogląd taki wyrażany jest też w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00 i z 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00). Decydujące znaczenie dla wydania decyzji o wymeldowaniu z miejsca stałego pobytu ma więc przesłanka trwałości opuszczenia lokalu, przez którą należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym brakiem (wygaśnięciem) zamiaru stałego przebywania w miejscu dotychczasowego stałego zameldowania. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w treści art. 6 ust. 1 omawianej ustawy, zgodnie z którym, "pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania". Równocześnie z posiadaniem stałego zameldowania ustawa przewiduje możliwość zameldowania się w miejscu czasowego pobytu, przy czym takim "pobytem czasowym" jest "przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca stałego pobytu w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem" (art. 7 ust. 1 ustawy). Należy również zwrócić uwagę, że R. B. nie negował faktu nocowania u swojej matki przy ul. [...], tłumacząc to brakiem odpowiedniego miejsca i łóżka w mieszkaniu przy ul.[...], które swego czasu użyczył rodzinie swojej siostry. Jednakże już w zeznaniach z dnia [...] r., jak i w odwołaniu z dnia r. podał, że w mieszkaniu przy ul. [...] stale przebywa posiadając w nim wszystkie swoje rzeczy osobiste. W odwołaniu do Wojewody R. B. wskazał, że w [...] r. ponownie wprowadził się do pokoju którego użyczył rodzinie siostry, bowiem ta lokal ten opuściła. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zebrane przez organ I instancji dowody nie pozwalają na przyjęcie ponad wszelką wątpliwość, iż zostały spełnione ustawowe przesłanki pozwalające na wymeldowanie R. B. z miejsca stałego pobytu w [...]. Wojewoda , pomimo iż w poprzednich orzeczeniach dostrzegał potrzebę przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie wykazał w tej mierze należytej konsekwencji procesowej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zbyt pochopnie - przedwcześnie uznał, że uzupełnione przez organ I instancji postępowanie dowodowe jest wystarczające i przekonujące dla oceny faktu trwałego opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego zameldowania. Mając te okoliczności na względzie, nie przesądzając jednak ostatecznego wyniku sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza , wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.