II SA/Sz 220/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej. Nałożona kara pieniężna stanowi dotkliwą sankcję finansową, która wpłynie w istotny sposób na kondycję finansową Spółdzielni. Skarżąca posiada wymagalne zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie przedmiotowej kary w tej wysokości bez poważnego uszczerbku dla budżetu Spółdzielni. W tej sytuacji, wskutek okoliczności, za które skarżąca nie ponosi odpowiedzialności, wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody finansowej, która może doprowadzić do poważnych i nieodwracalnych zakłóceń w funkcjonowaniu Spółdzielni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy rozstrzyganiu o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie cytowanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dokonując oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy zauważyć, że chociaż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie strony skarżącej, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła takich okoliczności, nie można bowiem uznać za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ogólnikowe, niepoparte żadnymi dowodami twierdzenia skarżącej, że nałożona na nią kara pieniężna w istotny sposób wpłynie na jej kondycję finansową oraz że posiada wymagalne zobowiązania finansowe, których konieczność zaspokojenia nie pozwala na uiszczenie przedmiotowej kary w tej wysokości bez poważnego uszczerbku dla budżetu Spółdzielni. To zaś nie pozwala przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.