II SA/Sz 222/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Protokolant Michał Iwanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. U.-W. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego oddala skargę Działający z upoważnienia Burmistrza Miasta , Dyrektor Zakładu Budżetowego Szkół i Przedszkoli , decyzją z dnia [...] r. znak [...], na podstawie art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził nieważność aktu nadania J. U. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dnia [...] r. Nr [...], wystawionego przez Dyrektora Gimnazjum . W ocenie organu I instancji J. U. nie posiada wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska psychologa szkolnego, bowiem legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich uzupełniających na Uniwersytecie [...] z dnia [...]r., świadectwem ukończenia Studiów [...] z dnia [...]r., świadectwem ukończenia Podyplomowego [...] z dnia [...]r. Już po nadaniu stopnia awansu zawodowego ujawniono, że w dniu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego J. U. nie posiadała, wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska psychologa szkolnego określonych w § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudniać nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288) Od decyzji organu prowadzącego szkołę J. U, zgodnie z pouczeniem, wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało odwołanie nauczycielki do Kuratora Oświaty, który zgodnie z art. 9b ust. 7 pkt 2 ustawy - Karta Nauczyciela jest organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do organu prowadzącego szkołę. Odwołująca się podniosła, że posiada wymagane kwalifikacje, ponieważ była ustalona "zbliżoność" przez dyrektora Gimnazjum. Kurator Oświaty decyzją z dnia [...] r. numer [...], na podstawie art.138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art.9b ust.7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn.zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 1 ustawy Karta Nauczyciela, warunkiem nadania nauczycielowi stopnia nauczyciela kontraktowego jest: spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po przeprowadzonej rozmowie. Przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela stanowi, iż stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje. Szczegółowe kwalifikacje nauczycieli określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288). Zgodnie z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela psychologa w szkołach i placówkach, o których mowa w § 2-8, posiada osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku psychologia w specjalności odpowiadającej rodzajowi prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne. Z uzasadnienia aktu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego wynika, że J. U. nauczyciel-psycholog stażysta w Zespole Szkół odbyła wymagany staż na stopień nauczyciela kontraktowego, który zakończyła pozytywną oceną dorobku zawodowego. W dniu [...] r. po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela kontraktowego uzyskała akceptację Komisji Kwalifikacyjnej powołanej przez Dyrektora Zespołu Szkół . J. U. legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych magisterskich uzupełniających na Uniwersytecie [...] z dnia [...] r., świadectwem ukończenia Studiów [...] z dnia [...] r., świadectwem ukończenia Podyplomowego [...] z dnia [...] r. W dniu nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego J. U. nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska psychologa szkolnego, określonych w § 6 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r., ponieważ nie ukończyła studiów magisterskich na kierunku psychologia. Jednocześnie z przepisu tego nie wynika, że w tym przypadku można ustalić zbliżoność ukończonego kierunku (specjalności) studiów. Również kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela-psychologa nie można nabyć po ukończeniu studiów podyplomowych. Organ stwierdził, że przepis § 2 cytowanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli nie może być zastosowany, zatem więc J. U. nie spełniła jednego z wymogów określonych w art. 9b ust. 1 Karty Nauczyciela tj. nie posiada kwalifikacji do zajmowania stanowiska psychologa szkolnego, a zatem nadanie stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego rażąco naruszyło obowiązujące w tym zakresie prawo. Powyższa decyzja została przez J. U. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 Kpa w zw. z art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa polegające na zaniechaniu ustalenia jaki był zakres obowiązków i czynności powierzonych oraz faktycznie wykonywanych przez powódkę w momencie nadania stopnia awansu zawodowego, co doprowadziłoby organy orzekające do przekonania, że mimo sprawowania w ZSP funkcji psychologa, powierzone jej i w większości wykonywane czynności były charakterystyczne dla stanowiska pedagoga, w efekcie czego ustalanie prawidłowości nadania stopnia awansu zawodowego powinno mieć za podstawę rzeczywiste stanowisko piastowane przez nauczyciela niezależnie od powyższego: 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez przyjęcie, że decyzja o nadaniu stopnia awansu zawodowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w rzeczywistości nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa, co niezależnie wynika z okoliczności takich jak: a) w wyniku wydania decyzji nie powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, b) naruszenie prawa związane było z błędną interpretacją przepisów prawa. Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt osobowych skarżącej oraz dziennika pedagoga (psychologa) szkolnego z okresu zatrudnienia w Zespole Szkół w roku szkolnym [...] na okoliczność zakresu czynności powierzonych i faktycznie wykonywanych przez skarżącą oraz przesłuchanie skarżącej na powyższą okoliczność. W uzasadnieniu skargi J. U. podniosła, iż była zatrudniona w Zespole Szkół w roku szkolnym [...] na stanowisku psycholog. Niemniej to nie nazwa, a rzeczywiście wykonywane funkcje świadczą o stanowisku zatrudnienia. W przypadku skarżącej jej zadania powierzone i faktycznie wykonywane w przeważającym stopniu pokrywały się z zadaniami pedagoga szkolnego. Wynika to z poniższego porównania. Podstawowe zadania psychologa szkolnego w Gimnazjum nr [...] to: 1) diagnozowanie sytuacji wychowawczej w celu wspierania rozwoju ucznia, określenia odpowiednich form pomocy psychologicznej w tym działań profilaktycznych, mediacyjnych i interwencyjnych wobec uczniów, rodziców i nauczycieli 2) organizowanie i prowadzenie różnorakiej pomocy psychologicznej dla uczniów: a) z dysfunkcjami i zaburzeniami utrudniającymi funkcjonowanie społeczne, b) wymagających dostosowania organizacji i procesu nauczania do ich specyficznych potrzeb edukacyjnych, 3) prowadzenie zajęć psychoedukacyjnych dla uczniów i rodziców w celu wspomagania wychowawczej funkcji rodziny, zapobiegania zachowaniom dysfunkcyjnym uczniów, oraz wspieranie ich rozwoju. /źródło http://www.gimnazjum2.szczecinekpl/ Podstawowe zadania pedagoga szkolnego w Gimnazjum nr [...] to: 1) rozpoznawanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych; 2) określanie form i sposobów udzielania uczniom w tym uczniom z wybitnymi uzdolnieniami, pomocy psychologiczno - pedagogicznej, odpowiednio do rozpoznanych potrzeb; 3) organizowanie i prowadzenie różnych form pomocy psychologiczno - pedagogicznej dla uczniów, rodziców i nauczycieli; 4) podejmowanie działań wychowawczych i profilaktycznych wynikających z programu wychowawczego szkoły i programu profilaktyki; 5) wspieranie działań wychowawczych i opiekuńczych nauczycieli, wynikających z programu wychowawczego szkoły i programu profilaktyki; 6) planowanie i koordynowanie zadań realizowanych przez szkołę na rzecz uczniów, rodziców i nauczycieli w zakresie wyboru przez uczniów kierunku kształcenia i zawodu; . 7) działanie na rzecz zorganizowania opieki i pomocy materialnej uczniom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej /źródło http://www.gimnazjum2.szczecinekpl/. Dokonując oceny zakresu obowiązków skarżącej, a także dołączonych do niniejszej skargi podstawowych zadań do zrealizowania w I i II semestrze zawartych w prowadzonym przez J. U. dzienniku zajęć pedagoga szkolnego (psychologa) i porównując je do wymienionych powyżej zadań można stwierdzić, że faktycznie zadania skarżącej w szkole miały charakter pedagogiczny, a nie psychologiczny. I tak z zadań w I semestrze opisanych w dzienniku, zadanie numer 1 i 2 odpowiadają w swojej istocie zadaniom pedagoga wymienionym powyżej w pkt 4 i 5. Nie odpowiadają żadnej kategorii zadań psychologa wymienionym powyżej. Zadanie na I semestr z dziennika z pkt 3 pokrywa się z pkt 3 i 4 zadań pedagoga oraz z pkt 2 zadań psychologa. Zadania z pkt. 1-4 dziennika na II semestr w sposób oczywisty pokrywają się z niemal wszystkimi zadaniami pedagoga szkolnego. W sposób jedynie częściowy i niejednoznaczny pokrywają się z niektórymi zadaniami psychologa. Ważną również okolicznością jest fakt, że skarżąca nie była zobowiązana do prowadzenia badań i działań diagnostycznych dotyczących uczniów, co jest ściśle związane z pracą psychologa. Na podstawie dokonanego porównania można stwierdzić, że J. U. była zatrudniona w szkole faktycznie na stanowisku pedagoga. W ocenie skarżącej, faktycznie wykonywane czynności, a nie nazwa, powinny świadczyć o zajmowanym przez nią w szkole stanowisku. Dalszą tego konsekwencją była konieczność rozpatrywania w [...] r. podstaw do nadania stopnia awansu zawodowego, pod kątem zatrudnienia na stanowisku pedagoga szkolnego. W takim stanie rzeczy trzeba uznać, że w okresie i w momencie postępowania i nadawania stopnia awansu zawodowego J. U. spełniała wszelkie warunki konieczne do uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela. Posiadała tym samym kwalifikacje określone w § 3 rozporządzenia MENiS z dnia 10 września 2002 r. w sprawie w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U. Nr 155, poz. 1288). Decyzje organów zarówno I i II instancji zostały wydane w oparciu o niepełny stan faktyczny. Organy nie dążyły do ustalenia prawdy obiektywnej, nie próbując ustalić rzeczywistej funkcji J. U. w szkole, mimo że było to niezbędne do prawidłowego rozpoznania sprawy. Należało więc na wstępie dokonać dokładnej analizy akt osobowych skarżącej, porównać zakres czynności pedagoga i psychologa oraz przesłuchać skarżącą, ewentualnie inne osoby. Niedokonując tych czynności organy obu instancji naruszyły ewidentnie art. 7 Kpa w zw. z art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa. Poza omówionym powyżej, przepis art. 7 Kpa został naruszony również w inny sposób. Zgodnie z jego brzmieniem w toku postępowania organy administracji publicznej załatwiają sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W niniejszej sprawie organy obydwu instancji całkowicie pominęły kwestię słusznego interesu J. U. Wydaje się, że w związku z zamiarem unieważnienia decyzji po 4 latach, naturalną sytuacją było rozpoznanie skutków indywidualnych wynikłych po unieważnieniu decyzji. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja zawodowa skarżącej należy do zakresu najbardziej istotnych jej spraw życiowych. Poświęciła się ona pracy nauczycielskiej i z nią wiąże swoją zawodową przyszłość. Wydana po czterech latach decyzja o uchyleniu stopnia awansu zawodowego jest dla niej szokiem i stanowi rzeczywiste załamanie jej kariery zawodowej. W takiej sytuacji zastosowanie art. 7 Kpa, w omawianym zakresie było możliwe a nawet konieczne. Drugi, ewentualny w stosunku do pierwszego, zarzut wiąże się naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie zostało w doktrynie jak i orzecznictwie jednoznacznie zdefiniowane. Można jednak stwierdzić, że ocena tego stanu zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Z orzeczeń sądów administracyjnych można wyodrębnić kilka dyrektyw, które powinny mieć znaczenie dla niniejszej sprawy. I tak w wyroku z dnia 6 września 1984 r. w sprawie II SA 737/84, GAP 1988,nr 18, s. 44, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" uznać należy mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia ani oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu który został naruszony". Teza taka została w pełni potwierdzona w wyroku NSA z dnia 26 sierpnia 1987 r., IV SA 929/86, GAP 1989, nr 13, s. 43. Wskazany pogląd Sądu ma zastosowanie do sytuacji objętych niniejszym postępowaniem. Przyjmując w tym miejscu jedynie hipotetyczne założenie, że decyzja o nadaniu stopnia awansu zawodowego skarżącej została wydana z naruszeniem przepisów prawa, można jednocześnie uznać, że w jego wyniku nie powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Reasumując tą część rozważań można więc stwierdzić, że to nie decyzja z [...] r. naruszała praworządność, a czynią to zaskarżane obecnie decyzje wydane po 4 latach. W skazując przede wszystkim na niekompetentne działanie organu szkoły, wywołują bardziej poważny skutek w postaci załamania kariery zawodowej nauczyciela. Dysproporcja dóbr jest w tym wypadku oczywista. Oceniając zaskarżoną decyzję z innej strony można uznać, że wada aktu nadania z dnia [...] r. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego wiązała się z błędną interpretacją przepisów prawa przez Dyrektora szkoły. Dysponując wszelkimi dokumentami umożliwiającymi stwierdzenie posiadanego wykształcenia i kwalifikacji (dyplomy ukończeniu studiów), Dyrektor musiał dokonać jedynie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego. Jak wynika z aktu nadania, organ uznał, że J. U. posiadała odpowiednie kwalifikacje do zajmowania stanowiska psychologa. Dokonując takiej subsumpcji Dyrektor musiał dokonać wykładni szeregu przepisów prawa, w pierwszej kolejności przy uwzględnieniu hierarchii aktów prawnych, a po drugie stosując odpowiednie reguły kolizyjne Bez wątpienia proces myślowe służący oddekodowaniu właściwej normy prawnej w sytuacji dotyczącej skarżącej, był skomplikowany. Wymagał wiedzy prawniczej, a przede wszystkim umiejętności prawniczego rozumowania. Ponieważ Dyrektor nie był prawnikiem, z pewnością jego proces myślowy narażony był na błędy interpretacyjne. Właśnie z takim błędem należy wiązać wydanie pozytywnej decyzji w dniu [...] r. Przyjmując bowiem oczywiste założenie, że Dyrektor działał z zamiarem poszanowania przepisów prawa, przyczyną wydania błędnej decyzji mogło być jedynie mylne zinterpretowanie przepisów prawa. Powyższe rozważania powinny prowadzić do wniosku, że wydane decyzje organów obydwu instancji są niezgodnie z prawem i powinny zostać uchylone. W odpowiedzi Kurator Oświaty wniósł o oddalenie skargi podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a także stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.). Zgodnie z art.106 § 3 ww. ustawy sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Ponadto powołany wyżej przepis art. 106 § 3 nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (patrz wyrok NSA II FSK 173/06 z dnia 9.02.2007 r. LEX 307365). Mając na uwadze powyższe Sąd nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez skarżącą. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 9 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz.674 z późn.zm.) stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która: posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje; przestrzega podstawowych zasad moralnych i spełnia warunki zdrowotne niezbędne do wykonywania zawodu. W oparciu o delegację zawartą w ust. 2 tego przepisu, Minister Edukacji Narodowej i Sportu, rozporządzeniem z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli ( Dz.U. Nr 155, poz.1288 z późn.zm. ) Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w gimnazjach posiada osoba, która: 1) legitymuje się dyplomem ukończenia: - studiów magisterskich na kierunku zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne lub -studiów magisterskich w specjalności zgodnej lub zbliżonej z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne albo -studiów magisterskich na kierunku innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć, która ponadto posiada przygotowanie pedagogiczne i ukończyła studia podyplomowe z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć; 2) legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku (specjalności) zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne albo 3) legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć albo dyplomem ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku (specjalności) innym niż nauczany przedmiot lub rodzaj prowadzonych zajęć, która ponadto posiada przygotowanie pedagogiczne i ukończyła studia podyplomowe lub kurs kwalifikacyjny z zakresu nauczanego przedmiotu lub rodzaju prowadzonych zajęć (§ 3 i § 2 ust.1 rozporządzenia). Kolejny przepis ww. rozporządzenia § 6 ust.2 stanowi jednak, iż: "Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela-psychologa w szkołach i placówkach, o których mowa w § 2-8, posiada osoba, która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku psychologia w specjalności odpowiadającej rodzajowi prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne." Z przytoczonych przepisów wprost wynika, że dla zajmowania stanowiska psychologa w gimnazjum konieczne jest oprócz przygotowania pedagogicznego, ukończenie studiów magisterskich na kierunku psychologia w specjalności odpowiadającej rodzajowi prowadzonych zajęć. Przepisy te są sformułowane w sposób czytelny i w ocenie Sądu, dla ich właściwego zinterpretowania nie wymagają specjalistycznej wiedzy prawniczej. Bezsprzecznym jest, iż skarżąca w dacie nadawania stopnia awansu nauczyciela kontraktowego (tj. [...] roku) zatrudniona była w gimnazjum na stanowisku psychologa. Bezsprzecznym również jest, iż skarżąca nie legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku psychologia w specjalności odpowiadającej rodzajowi prowadzonych zajęć. W świetle art. 9b ust.1 ustawy Karta Nauczyciela. Warunkiem nadania nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego jest spełnienie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3, odbycie stażu, z zastrzeżeniem art. 9e ust. 1-3, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela, o której mowa w art. 9c ust. 6, oraz w przypadku nauczyciela stażysty - uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej po przeprowadzonej rozmowie. Skarżąca, będąc osobą zatrudnioną na stanowisku psychologa odbyła staż i uzyskała akceptację komisji kwalifikacyjnej, nie spełniła jednak warunku posiadania odpowiednich kwalifikacji. Niespełnienie przesłanek warunkujących nabycie kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela powoduje, że decyzja o nadaniu J. U. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego z dnia 12 czerwca 2003r. w sposób rażący narusza art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela, a tym samym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta są zgodne z prawem. Działania podejmowane przez organy zmierzające do wyeliminowana z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności oparte były na przepisach prawa, a konsekwencją ich jest obecna sytuacja niezadowalająca skarżącej. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak też ustawy Karta Nauczyciela nie przewidują możliwości kierowania się jedynie względami słusznego interesu strony z pominięciem wymogów zawartych w przepisach prawa. W świetle powyższego, podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia wynikających z art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego zasad uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz prawdy obiektywnej nie może zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu. Dla stwierdzenia nieważności decyzji nadającej skarżącej stopień awansu zawodowego istotne było stanowisko na jakim zatrudniona była skarżąca nie zaś jakie funkcje, które faktycznie wykonywała. Stopień awansu zawodowego związany jest z zajmowaniem konkretnego stanowiska, co wiąże się zarówno z kwalifikacjami, z odbywanym stażem, jak i rozmową kwalifikacyjną. Stąd prowadzenie postępowania wyjaśniającego dotyczącego faktycznego wykonywania obowiązków przez skarżącą nie mogłoby mieć wpływu na wydane decyzje. Należy dodać, że Sąd badając decyzje wydane w niniejszej sprawie dopatrzył się w nich naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 107 § 1 i 3 Kpa) polegającego na niepowołaniu przez organy, zarówno w podstawie prawnej jak i uzasadnieniach decyzji obu instancji, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, to jest art.156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy stąd nie może stanowić przesłanki uchylenia decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm. ), skargę oddalił.