II SA/Sz 222/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. L. S. zwrócił się do Okręgowej Izby Lekarskiej z wnioskiem o niezwłoczne udostępnienie nagrania obrad ORL w dniu [...] r. oraz z obrad, w których poruszana była kwestia dokumentów OKW zawierających dowody łamania ordynacji wyborczej podczas wyborów w roku 2009. Dodatkowo podał, iż są to obrady ORL prawdopodobnie z roku 2011. Okręgowa Izba Lekarska uchwałą z dnia 10 października 2012 r. Nr 27/2012/VI podjętą na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219 , poz. 1708) : - odmówiła lekarzowi L. S. udostępnienia nagrania z obrad Okręgowej Rady Lekarskiej Okręgowej Izby Lekarskiej z dnia [...] r. oraz nagrania z obrad Okręgowej Rady Lekarskiej Okręgowej Izby Lekarskiej z 2011 r. - zobowiązała Prezesa ORL, (§ 1 ust. 2) do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o możliwości udostępnienia protokołu z posiedzenia ORL z dnia [...] r. po jego zatwierdzeniu przez Okręgową Radę Lekarską oraz do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o możliwości udostępnienia protokołu z posiedzenia ORL z 2011 r. po dokładnym doprecyzowaniu przez wnioskodawcę którego dokładnie posiedzenia wniosek dotyczy, - powierzyła (§ 3) wykonanie uchwały Prezesowi ORL. Powyższa uchwała zawiera także (§ 3) pouczenie o prawie wniesienia od niej odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia do Naczelnej Rady Lekarskiej, za pośrednictwem ORL. W uzasadnieniu tej uchwały ORL powołała się na art. 7 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 12 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich i wywiodła, że nagrania z posiedzeń organu samorządu zawodowego, jakim jest Okręgowa Rada Lekarska, nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodatkowo Rada wskazała, że nagrania z jej posiedzeń mają charakter wyłącznie pomocniczy przy sporządzaniu przez protokolanta protokołów z zgodnie z uchwałą Rady nr 23/2010/VI w sprawie określania sposobu sporządzania i udostępniania protokołów z posiedzeń Okręgowej Rady Lekarskiej oraz Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej. ORL nie ma też obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa sporządzania nagrań audio z posiedzeń tego organu. Rada nadto wskazała, że z jej posiedzeń sporządzany jest protokół, który po jego zatwierdzeniu na kolejnym posiedzeniu Rady, może być udostępniony na wniosek członka OIL (k. 15-16 akt sąd.). L. S. w dniu [... r. wniósł do Naczelnej Rady Lekarskiej odwołanie od ww. uchwały ORL. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] przekazało sprawę odwołania do rozpatrzenia Okręgowej Radzie Lekarskiej jako organowi właściwemu. W uzasadnieniu Naczelna Rada Lekarska wyraziła pogląd, że w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, Okręgowa Rada Lekarska nie ma statusu organu władzy publicznej w związku z tym w sprawie należało zastosować art. 17 ust. 2 powyższej ustawy, w myśl którego od uchwały w sprawie odmowy dostępu do informacji publicznej stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten podmiot, który wydał decyzję odmowną. W tym stanie faktycznym, L. S. w dniu [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na odmowę udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi L. S. opisał, wyżej przedstawiony stan faktyczny. W ocenie skarżącego, twierdzeniom Okręgowej Izby Lekarskiej zawartym w uchwale z [...] r. przeczy art. 3 ust. 1 pkt.3 ustawy, który wyraźnie mówi o uprawnieniu do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących z powszechnych wyborów oraz art. 4 mówiący, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są inne podmioty wykonujące zadania publiczne w szczególności wymienione w pkt 2 organy samorządów gospodarczych i zawodowych, a także wymienione w pkt.5 jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Unormowania art. 3 ust.1 pkt 3 zostały wprowadzone w celu realizacji zasady wyrażonej w art.18 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Brak wymienienia w art. 3 ust.1 pkt 3 omawianej ustawy organów samorządu zawodowego nie może być interpretowany w ten sposób, że przebieg obrad, posiedzeń organów samorządowych nie stanowi informacji publicznej, bowiem powyższy przepis nie reguluje materii dostępu na posiedzenia organów samorządu zawodowego. Z treści powyższej normy nie sposób też skutecznie wywieść tezy, iż nagrania posiedzenia organów samorządu zawodowego nie są informacją publiczną. Unormowanie art. 3 ust. 1 pkt 3 zostało wprowadzone przez ustawodawcę w jedynym celu - aby umożliwić dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów osobom, którym z mocy innych aktów prawnych nie przysługuje uprawnienie do wstępu na przedmiotowe posiedzenia. Nie można też podzielić stanowiska organu, iż skoro przepisy prawa nie nakazują rejestracji dźwiękowej obrad to ich dokonane nagranie nie jest informacją publiczną. Ustawa nakazuje bowiem poruszać się w sferze faktów. Skoro, co niesporne, obrady zostały zarejestrowane a odnoszą się do funkcjonowania organu wskazanego w art. 4 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to stanowią informację publiczną. Takie stanowisko podziela też WSA w Warszawie w wyroku II SAB/Wa 140/11, a także orzecznictwo NSA. Na mocy art. 12 ustawy o Izbach Lekarskich z dnia 02.12.2009 roku organy izb lekarskich pochodzą z wyboru, a wybory członków organów izb lekarskich są równe, powszechne i tajne. Zatem spełniony jest warunek wyborów powszechnych do organów OIL. W myśl art. 21 do organów samorządu lekarskiego, którego skarżący jest członkiem, należy Okręgowa Rada Lekarska, Okręgowy Zjazd Lekarzy, Okręgowa Komisja Rewizyjna, Okręgowy Sąd Lekarski i Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej, a do jednostek organizacyjnych komisje ORL czy też jej prezydium. Zatem bezsprzecznie są to kolegialne organy władzy pochodzące z powszechnych wyborów i wyczerpuje to art. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 25 ustawy o izbach lekarskich ORL wykonuje szereg funkcji, które niewątpliwie czynią ją władzą publiczną w tym chociażby przyznawanie prawa wykonywania zawodu i jego pozbawianie, prowadzenie doskonalenia zawodowego, prowadzenie rejestrów lekarzy, rejestrów praktyk lekarskich i podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe, zarządza dużym majątkiem społecznym, prowadzi rejestr indywidualnych praktyk lekarskich i specjalistycznych, zatem niewątpliwie jest to organ władzy publicznej. Zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie przewodnim z dn. [...] r. - zdaniem skarżącego fałszywym - świadczącym o rażącej nieznajomości prawa i bezsensownie wydłużającym dostęp do informacji publicznej, złożył w dniu [...] r. odwołanie do NRL od uchwały odmawiającej mu dostępu do nagrań obrad ORL. Do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi, co oznacza, że zarówno ORL jak i NRL pozostają w bezczynności. Okręgowa Rada Lekarska odpowiadając na skargę wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że Okręgowa Rada Lekarska otrzymała w dniu [...] r. uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] r. przekazującą jej sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] r. poinformowała zatem skarżącego, iż jego odwołanie zostało potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, i zostanie ono rozpatrzone na posiedzeniu w dniu [...] r. Skarżący jednakże już w dniu [...] r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując w tytule, iż jest to skarga na odmowę udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi, skarżący wskazuje natomiast, iż jest to skarga na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej. W przypadku, gdyby Sąd uznał wniesioną skargę, za skargę na bezczynność, wskazać należy, iż jest ona przedwczesna, a tym samym powinna ona zostać przez Sąd odrzucona, z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., Nr 270 ze zm.), skarga na bezczynność organu może zostać wniesiona po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, takich jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okręgowa Rada Lekarska podzieliła stanowisko Naczelnej Rady Lekarskiej, że zgodnie z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji, art. 16 stosuje się odpowiednio, a właściwym środkiem zaskarżenia takich decyzji jest nie odwołanie, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem zgodnie z prezentowanym powyżej stanowiskiem, odwołanie skarżącego uznać należało za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który Okręgowa Rada Lekarska powinna rozstrzygnąć we właściwym trybie. Zaś o terminie, w którym nastąpi ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący został powiadomiony w dniu [...] r. Termin ten został wyznaczony na dzień [...] r. co oznacza, według ORL powołującej się na wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012r. (II OSK 709/2012, LEXPOLONICA nr 3956665), iż w niniejszej sprawie, nie można mówić o bezczynności. Ponadto Okręgowa Rada Lekarska podniosła, że organem, którego bezczynność została zaskarżona jest organ samorządu zawodowego. Organy samorządów zawodowych nie mogą być uznane za organy władzy publicznej, co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 6 czerwca 2012 r., w sprawie II SAB/Sz 22/12. Co za tym idzie, art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nakazujący rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni, będzie w tym przypadku stosowany jedynie odpowiednio, tj. z uwzględnieniem odrębności w funkcjonowaniu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej. W przypadku organów izb lekarskich wskazać zaś należy, iż są to organy kolegialne, podejmujące decyzje w formie uchwał, które mogą zapadać na posiedzeniach tych organów. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708) działalnością okręgowej izby lekarskiej w okresie między okręgowymi zjazdami lekarzy kieruje okręgowa rada lekarska. Natomiast na podstawie art. 18 ww. ustawy uchwały organów samorządu lekarzy podejmowane są zwykłą większością głosów przy obecności co najmniej połowy członków danego organu. Powyższe dodatkowo uzasadnia stanowisko, iż w niniejszym stanie faktycznym nie doszło do zwłoki organu w rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozstrzygnięcie sprawy, a co za tym idzie, nie można mówić o spełnieniu, przewidzianych w art. 52 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanek formalnych umożliwiających wniesienie skargi. W przypadku, gdyby wniesioną skargę uznać za skargę na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, Rada wskazała, iż skarga ta winna zostać odrzucona, z uwagi na jej niedopuszczalność, ponieważ odwołanie skarżącego, które uznane zostało za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zostanie rozpatrzony na posiedzeniu Okręgowej Rady Lekarskiej, co za tym idzie na tym etapie postępowania nie można uznać, iż skarżący wyczerpał wszystkie przysługujące mu środki zaskarżenia. Z ostrożności Okręgowa Rada Lekarska wskazała ponadto, iż skarga ta powinna zostać oddalona w całości, gdyż dostęp do informacji publicznej w przypadku, gdy chodzi o informację dotyczącą podmiotów niebędących organami władzy publicznej został uregulowany w odmienny sposób, niż dostęp do informacji publicznej, w sytuacji, gdy zobowiązanym do udzielenia tej informacji jest organ władzy publicznej. W art. 4 ust. 1 ww. ustawy, jako podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej, organy w władzy publicznej zostały wyraźnie odróżnione od organów samorządów zawodowych. Powyższe różnice odzwierciedlone zostały również w regulacji dotyczącej trybów udostępniania informacji publicznej, a konkretnie w regulacji odnoszącej się do dostępu do posiedzeń oraz udostępniania materiałów w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących posiedzenia podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Wskazać bowiem należy, iż żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, regulujących ten tryb dostępu do informacji, tj. art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 3, jak i art. 18 — 20 ww. ustawy, nie znajduje zastosowania do organów samorządów zawodowych. Ustawa wyraźnie stanowi, iż jawne i dostępne są posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Ponadto organy władzy publicznej obowiązane są do udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Wszystkie przywołane powyżej przepisy dotyczą jednakże jedynie organów władzy publicznej a także jednostek pomocniczych tych organów (art. 18 ustawy o dostępie do informacji publicznej) oraz pochodzących z powszechnych wyborów kolegialnych organów jednostek pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego i ich kolegialnych organów pomocniczych (art. 20 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Co za tym idzie nie można dokonywać wykładni rozszerzającej, sprzecznej z wykładnia literalna ustawy i obowiązkiem tym obarczać organy samorządów zawodowych. W związku z powyższym uznać należy, iż Okręgowa Rada Lekarska nie była obowiązana do udostępnienia informacji publicznej w sposób żądany przez skarżącego, czemu dała wyraz w uchwale z dnia 10 października 2012 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA z dnia [...] r. L. S. zobowiązany został do wskazania czy skarży bezczynność ORL w udostępnieniu informacji publicznej, czy też odmowę jej udostępnienia w formie uchwały ORL z dnia [...]. Pismem z dnia [...] r. L. S. oświadczył, że skarży odmowę udostępnienia informacji Publicznej wyrażoną uchwałą ORL z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle obowiązującego stanu prawnego i wyżej przedstawionego stanu faktycznego skarga L. S. dotyczy sprawy, która – w ocenie Sądu - nie podlega kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej zwaną P.p.s.a Powyższa ocena wynika z analizy treści normatywnej art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi." Przedmiotem wniosku L. S. o udostępnienie informacji publicznej jest udostępnienie mu nagrania audio z posiedzenia Okręgowej Rady Lekarskiej z dnia [...] r. oraz z obrad ORL z 2011 r. w których poruszana była kwestia dokumentów OKW, zawierających – jego zdaniem - dowody łamania ordynacji wyborczej podczas wyborów w roku 2009. Wbrew przekonaniu skarżącego, pochodzące z wyboru organy samorządu lekarskiego nie są organami władzy publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organy te zaliczyć należy do wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy organów samorządu zawodowego. Niewątpliwie nagranie z posiedzenia Okręgowej Rady Lekarskiej, będącej organem samorządu lekarskiego stanowi informację o jego działalności. Kwestia tego, że wewnętrzne regulacje samorządu lekarskiego nie przewidują archiwizacji tego rodzaju nagrania, które traktują jako materiał pomocniczy przy sporządzaniu przez protokolanta pisemnego protokołu z posiedzenia Okręgowej Rady Lekarskiej, nie zmienia faktu, że dopóki nagranie takie fizycznie istnieje, dopóty stanowi informacje o działalności samorządu lekarskiego i jako takie podlega udostępnieniu w trybie właściwym dla udostępnienia tego rodzaju informacji publicznej. Jednakże, wobec stanowiska Sądu o niedopuszczalności skargi, kwestia fizycznego istnienia w dacie skargi spornego nagrania jest dla dalszych rozważań bezprzedmiotowa. Istotne jest natomiast stwierdzenie konsekwencji płynących z wyżej cytowanego art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z przepisu tego wynika bowiem, że samo zakwalifikowanie informacji do zbioru informacji publicznych nie skutkuje automatycznie koniecznością zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisów tych, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy, nie stosuje się jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla osoby zainteresowanej w innym trybie. Jeśli więc osoba zainteresowana ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taka sytuacja występuje właśnie w odniesieniu do członków samorządu lekarskiego. Zgodnie z art. 9 pkt 2 i 3 lit. c ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708 ze zm.), członkowie izb lekarskich mają prawo być informowani o działalności izb lekarskich oraz korzystać z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskich w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu lekarza. Jest poza sporem, że skarżący jest członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej, a zatem wszelkich informacji, nie tylko bezpośrednio odnoszących się do jego osoby, ale w ogóle dotyczących funkcjonowania samorządu zawodowego i jego organów, może domagać się w trybie ustawy o izbach lekarskich. Skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, podziela wykładnię art. 9 pkt 2 i 3 lit. c ustawy o izbach lekarskich dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2784/12 (dostępnym w bazie internetowej NSA). W podobnej sprawie ze skargi L. S. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż powyższy przepis ustawy o izbach lekarskich statuuje prawo do informowania członków izb lekarskich o działalności izb lekarskich oraz zapewnia możliwość korzystania z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskich w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu lekarza. Tak więc w sprawach, które mają wymiar personalny i wiążą się z wykonywaniem zawodu lekarza, egzekwowanie obowiązku informacyjnego przez zainteresowanego lekarza (lekarza) winno odbywać się w trybie ustawy o izbach lekarskich, nie zaś w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sprawa taka powinna być załatwiana w trybie wewnętrznym przez samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy [...]. Podobnie jest z informacjami i dokumentami innymi, niż te, które personalnie dotyczą zainteresowanego, a które wiążą się z funkcjonowaniem organów tego samorządu zawodowego, bądź wykonywaniem zawodu lekarza (lekarza [...]). Skoro ustawodawca w art. 9 pkt 2 i 3 lit. c) ustawy o izbach lekarskich zapewnił członkom tej grupy zawodowej prawo do domagania się informacji na temat działalności izb lekarskich, a także wprowadził możliwość korzystania z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskich w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu lekarza, to tym samym nałożył na organy tych izb spoczywające na nich obowiązki w tym zakresie." (podobnie wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2164/12). Konsekwencją powyższych ocen prawnych jest konkluzja, że wniosek o udostępnienie nagrania z posiedzenia Okręgowej Rady Lekarskiej złożony przez skarżącego, będącego członkiem samorządu zawodowego lekarzy (lekarzy [...]), powinien zostać zrealizowany w trybie wewnętrznym na podstawie ww. przepisu ustawy o izbach lekarskich. Jak bowiem stwierdził NSA w cytowanym powyżej wyroku: "interes zawodowy skarżącego, upatrywany także w wymiarze osobistym, dający mu legitymację do domagania się i uzyskiwania informacji oraz dokumentów w trybie ustawy o izbach lekarskich, stanowi podstawę do realizacji jego uprawnienia informacyjnego w trybie wewnętrznym (służbowym)" . Zaznaczyć przy tym należy, że wspomniany art. 1 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może być rozumiany w ten sposób, że w przypadku niepowodzenia wnioskodawcy (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) w uzyskaniu dostępu do informacji publicznej w sposób przewidziany w przepisach o izbach lekarskich otwiera się droga do realizacji żądania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Omawiane tryby dostępu do informacji publicznej nie są bowiem trybami alternatywnymi. Wyjaśnienia wymaga także kwestia zaskarżalności uchwały ORL do WSA, jako podjętej w trybie ustawy o izbach lekarskich. Z przepisów ustawy o izbach lekarskich wynika, że jedną z form działania samorządu lekarskiego jest podejmowanie uchwał. Jednakże w świetle tych przepisów przyjąć należy, że ustawodawca nie upoważnił członków samorządu lekarskiego do inicjowania kontroli sądowej (w ramach sądownictwa administracyjnego) uchwał tego samorządu. Analiza przepisów ustawy o izbach lekarskich prowadzi do wniosku, że od uchwał kolegialnych organów samorządu lekarskiego - co do zasady - nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z art. 19 tej ustawy wynika natomiast, że Minister właściwy do spraw zdrowia może zaskarżyć do Sądu Najwyższego uchwałę organu izby lekarskiej pod zarzutem niezgodności z prawem w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 19 ust. 6 ustawy o izbach lekarskich, przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do uchwał; 1) podejmowanych w postępowaniu w zakresie odpowiedzialności zawodowej lekarzy; 2) do których na podstawie odrębnych przepisów stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) odnoszące się do decyzji administracyjnych. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że w zakresie odpowiedzialności zawodowej lekarzy postępowanie toczy się w oparciu o przepisy Rozdziału 5 (art. 53-112) ustawy o Izbach Lekarskich, a w sprawach w nim nieuregulowanych stosuje się odpowiednio, wskazanie w ust. 112 pkt 1 i 2 ustawy przepisy Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego, zaś od prawomocnego orzeczenia sądu lekarskiego przysługuje – z mocy art. 95 ust.1 ustawy – kasacja do Sądu Najwyższego. Natomiast do Kodeksu postępowania administracyjnego odsyła art. 26 ust. 4, ustawy o izbach lekarskich, który stanowi, że "Okręgowa rada lekarska może, w drodze uchwały, upoważnić prezydium do podejmowania uchwał w sprawach lekarzy, do których na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza [...] stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych". Z art. art. 57 ust. 2. ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. (j.t. Dz. U. z 2011r., Nr 277, poz.1634 ze zm.) o zawodach lekarza i lekarza [...] wynika, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych stosuje się do uchwał samorządu lekarzy w sprawach wskazanych w ust.1. Na uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, podjęte w sprawach wskazanych w art. 57 ust. 1 służy - z mocy ust. 3 - skarga do sądu administracyjnego . Art. 57 ust. 1 wymienia uchwały w sprawach określonych w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, które to przepisy dotyczą prawa wykonywania zawodu, a więc nie obejmują materii będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Dlatego, w ocenie Sądu, przepisy ustawy o izbach lekarskich nie stanowią podstawy przyjęcia właściwości sądu administracyjnego w niniejszej sprawie dotyczącej skargi na uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w przedmiocie odmowy udostępnienia nagrania z posiedzenia tej Rady. Podstawa taka nie istnieje również w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z jej art. 3 § 1 - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 pkt 4 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na inne (niż decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Badana uchwała kolegialnego organu samorządu zawodowego nie została podjęta w zakresie administracji publicznej, lecz w ramach uprawnień samorządu określonej grupy zawodowej. W zakresie, w jakim ustawodawca nie nakazuje stosować do uchwał korporacji zawodowej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego lub nie wskazuje wprost możliwości wnoszenia skargi do sądów administracyjnych, skarga taka nie przysługuje. Stąd płynie wniosek, że skarga L. S. wykracza poza ramy kontroli sądu administracyjnego ustanowione przez ustawodawcę i z tego względu jest niedopuszczalna. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.