II SA/Sz 222/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), w związku z niewykonaniem przez M.K. obowiązków wynikających z postanowienia z dnia [...] mających na celu doprowadzenie wybudowanej, bez pozwolenia na budowę, murowanej dobudówki na nieruchomości przy ul. [...], na terenie działki nr [...] do stanu zgodnego z prawem, nakazał M.K. rozbiórkę ww. murowanej dobudówki o wymiarach [...] m. Jednocześnie zobowiązał inwestora do wykonania prac rozbiórkowych pod nadzorem uprawnionej osoby oraz do uporządkowania terenu rozbiórki, a także do powiadomienia organu o jej wykonaniu. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku zawiadomienia o samowoli budowlanej przeprowadzono w dniu [...] wizję lokalną na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] w [...]. W trakcie oględzin stwierdzono, że na tym terenie została wybudowana dobudówka do obiektu gastronomicznego z wydzielonymi dwoma pomieszczeniami zaplecza, zadaszona, o wymiarach [...] m. Przybudówka narusza teren działki kolejowej o nr [...]. Szczegółowy opis wybudowanej dobudówki, jej usytuowanie oraz zastosowane przy budowie rozwiązania materiałowe przedstawiono w protokole oględzin, stanowiącym załącznik do akt sprawy, natomiast dobudówkę udokumentowano na fotografiach. Następnie organ wyjaśnił, że rozpatrując sprawę posiłkował się aktami sprawy z 2000 r. znak: [...] i inwentaryzacją geodezyjną z [...] r. terenu, na którym obecnie znajduje się dobudówka, przedstawiającą, iż w miejscu dobudówki teren pozostawał niezabudowany. W związku z tym, że tego typu obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego), a inwestor nie dopełnił takiego obowiązku, należało wszcząć postępowanie, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2013 r. na podstawie art. 48 ust. 2 ww. ustawy zobowiązano inwestora do przedłożenia dokumentów mających na celu doprowadzenie ww. dobudówki do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, zgodnie z art. 48 ust. 4 ww. ustawy, należało nakazać rozbiórkę dobudówki. M.K. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając jej naruszenie: - art. 77 § 1, art. 78 §1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na całkowitym pominięciu dowodów, zarówno przedstawionych przez stronę, jak również zgromadzonych przez organ I instancji, które potwierdzają fakt zgodności z prawem istnienia przedmiotowej dobudówki, a tym samym wykluczają konieczność nakazania jej rozbiórki, - art. 107 § 3 K.p.a. polegające na tym, że ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu decyzji sprowadzały się do opisu czynności podejmowanych przez organ I instancji w toku postępowania, natomiast nie odnosiły się w ogóle do faktów dotyczących istnienia dobudówki, jak również nie wskazano normy prawnej, która została naruszona poprzez budowę dobudówki. Odwołujący się podniósł także, że w sprawie zaistniała bezwzględna przesłanka umorzenia postępowania ze względu na fakt, że postępowanie to dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją Starosty z [...]. Zdaniem skarżącego, decyzja o nakazie rozbiórki jest wadliwa w zakresie oceny materiału dowodowego, jak i w zakresie odzwierciedlenia postępowania dowodowego w jej uzasadnieniu, ze względu na brak ustalenia przez organ I instancji daty (przybliżonej choćby) wybudowania dobudówki, czyli kwestii kluczowej dla rozstrzygnięcia, czy doszło do naruszenia przepisów. W tym przypadku organ I instancji pominął kilka dowodów, tj. mapę geodezyjną z 1992 r. z zaznaczonymi konturami przybudówki, zdjęcie z 1996 r., protokoły zawarte w aktach postępowania zakończonego decyzją Starosty Powiatu, w których odnotowane były oświadczenia potwierdzające istnienie dobudówki jeszcze w latach osiemdziesiątych, protokół oględzin z [...], w którym odnotowane zostało oświadczenie pełnomocnika strony opisujące chronologię istnienia dobudówki. Nadto nie było żadnych dowodów wskazujących na okoliczności przeciwne, które organ I instancji mógłby powołać. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), po rozpatrzeniu ww. odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części dotyczącej uporządkowania terenu rozbiórki i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ II instancji wskazał, że z ustaleń PINB wynika, że na terenie działki nr [...], stanowiącej obecnie własność M.K., w tylnej części posesji, przy granicy z działką nr [...], istnieje parterowa murowana dobudówka do obiektu gastronomicznego z wydzielonymi dwoma pomieszczeniami zaplecza. Dobudówka jest oddalona 20 cm od otworu okiennego i drzwiowego budynku na działce nr [...]. Dobudówka posiada wymiary około 5,5m x 2,15 m, ściany murowane z bloczków gazobetonowych (od frontu i od strony granicy z dz. nr [...]) oraz z cegły (od strony tylnej), zadaszenie płaskie z blachy falistej. Według wyjaśnień A.K., pełnomocnika M.K., w przedmiotowym miejscu w latach 80 - tych ubiegłego wieku wybudowano pomieszczenie magazynowe. W tym czasie istniała tylna ściana oraz ściana działowa i zadaszenie z blachy falistej. Natomiast z przodu istniała lekka ścianka z materiałów drewnianych. Nie było w tym czasie ściany przy granicy z działką nr [...] . Około 2007 r. obiekt został przebudowany, w wyniku czego rozebrano ściankę drewnianą od strony frontowej i wybudowano w to miejsce ścianę murowaną. Wykonano nową ścianę przy granicy z działką nr [...]. W trakcie oględzin nie okazano pozwolenia na budowę dobudówki. Analizując akta postępowania naprawczego w sprawie samowolnej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego o obiekt gospodarczej przybudówki o funkcji kuchenno-magazynowej, zlokalizowanej na działce nr [...] oraz częściowo na działce PKP, zakończonego decyzją Starosty z dnia [...], w tym inwentaryzację powykonawczą ww. budynku i inwentaryzację geodezyjną z zastanym stanem faktycznym, organ I instancji stwierdził, że obecnie istniejąca dobudówka o wymiarach 5,5m x 2,15 m wówczas nie istniała. Ww. obiekt posiadał w tym miejscu dobudówkę o funkcji magazynowej o wymiarach 1,20 m x 2,20 m. Postanowieniem z dnia [...], organ I instancji nałożył na M.K. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4 egz. projektu budowlanego wybudowanego obiektu budowlanego. M.K. przedłożył 4 egz. projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane bez wskazania w tym oświadczeniu dokumentu, z którego to prawo wynika, oraz zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności zrealizowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1988 r., obowiązującego do dnia grudnia 2003 r., zamiast zaświadczenia o zgodności zrealizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Niechorze, zatwierdzonego uchwałą Nr LXIII/437/10 Rady Gminy Rewal z dnia 29 września 2010 r. Organ I instancji uznał, że przedłożone dokumenty nie wypełniają obowiązku nałożonego ww. postanowieniem i w związku z tym wezwał M.K. do uzupełnienia złożonych dokumentów (wskazując o jakie braki chodzi). M.K. odpowiadając na wezwanie organu, w piśmie z dnia [...] wskazał, że na nieruchomości, której jest właścicielem od 2008 r. nigdy nie prowadził robót budowlanych. W czasie wizji lokalnej i spisywania protokołu była obecna pracownica poprzedniej właścicielki, jego babci, która pracowała u babci w latach 1999-2001 jako pomoc kuchenna i oświadczyła, że ta przybudówka już istniała. Zdjęcia przedstawiające okres zabudowy z 1996 r. pokazane przez pełnomocnika w czasie kontroli oraz oświadczenie byłej pracownicy nie zostało ujęte w protokole. W związku z tym, że przybudówka została wybudowana w latach osiemdziesiątych lub dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, co przedstawiają dokumenty: mapka z 1992 r., zdjęcia z 1996 r. oraz oświadczenie p. Z., zaświadczenie o zgodności z planem zagospodarowania dostarczone do nadzoru budowlanego jest zgodne z okresem wybudowania przedmiotowej przybudówki. PINB po zapoznaniu się z ww. pismem stwierdził, że zobowiązany nie przedłożył zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności zrealizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] i wydał zaskarżoną decyzję. Następnie organ II instancji, powołując się na treść art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz ww. ustalenia organu I instancji stwierdził, że materiał dowodowy, tj. akta postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] oraz inwentaryzacja dobudówki, przedłożona przez skarżącego, jednoznacznie dowodzą, że na działce oznaczonej nr ew. [...] przy ul. [...] dobudówka o funkcji magazynowej, o wymiarach 2,15 m x 5,50 m, została wybudowana po sierpniu 2000 r. Z powykonawczej dokumentacji budowlanej, sporządzonej w sierpniu 2000 r. przez mgr inż. R.B. wynika, że w miejscu obecnej dobudówki istniało pomieszczenie magazynowe o wymiarach 1,20m x 2,20m, które zostało rozebrane, a w jego miejscu wybudowano obecną dobudówkę. Organ odwoławczy wskazał następnie, że z art. 28 ustawy Prawo budowlane, wynika, że na wybudowanie murowanej dobudówki do obiektu gastronomicznego wymagane jest pozwolenie na budowę właściwego w sprawie organu, gdyż żaden z przepisów art. 29 - 31 Prawa budowlanego nie zawiera w swojej treści, że tego rodzaju roboty budowlane zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast akta sprawy dowodzą, że ani M.K., ani poprzedni właściciel działki nr [...], nie uzyskali takiego pozwolenia. Jednym z warunków legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, którego treść organ przytoczył, jest zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego konsekwencją jest obowiązek przedstawienia wśród dokumentów, o których mowa w ust. 3, zaświadczenia organu gminy o zgodności samowolnie wybudowanego obiektu lub jego części z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, w przypadku braku planu. Teren działki nr [...] w [...] objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwała Nr LXIII/437/10 Rady Gminy Rewal z dnia 29 września 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Rewal części miejscowości Niechorze - strona północna (Dziennik Urzędowy Województwa Zachodniopomorskiego Nr 109 poz.1963). M.K. nie przedłożył zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności zrealizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Niechorze. Dlatego też, zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ I instancji miał obowiązek orzec o rozbiórce spornego obiektu. Dalej organ odwoławczy wskazał, że ponieważ z treści art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie wynika obowiązek uporządkowania terenu, w związku z tym należało w tej części uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w tym zakresie. Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących okresu budowy spornego obiektu, organ II instancji uznał, że przedstawiony przez organ I instancji materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że dobudówka o funkcji zaplecza do obiektu gastronomicznego, o wymiarach 2,15 m x 5,50 m, została wybudowana po sierpniu 2000 r. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 4 stycznia 2012 r. (IIOSK 1978/10), zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym dotyczy daty podejmowania decyzji, a nie daty wybudowania obiektu budowlanego. Powyższą decyzję M.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - zasad z art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a. polegające na błędnym, apriorycznym założeniu faktu rzekomego samowolnego wybudowania dobudówki, braku jakiejkolwiek oceny przedstawianych przez stronę dowodów wskazujących na istnienie dobudówki przed rokiem 1992, - art. 48 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane polegające na braku jednoznacznego i nie budzącego wątpliwości stwierdzenia faktu samowoli budowlanej oraz art. 48 ust. 2 polegające na pominięciu przedłożonego zaświadczenia potwierdzającego zgodność dobudówki z planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, przyjęcie założenia, że obiekt został wybudowany samowolnie, powinno być wynikiem wyczerpującej oceny materiału dowodowego przez pryzmat ustalenia, przede wszystkim, daty kiedy obiekt został wybudowany, ewentualnie ustalenia daty kiedy już obiekt istniał i fakt ten był w jakiś sposób odnotowany, ewentualnie do kiedy trwał udokumentowany i potwierdzony stan nieistnienia w danym miejscu obiektu. W tej kwestii organy obu instancji nie dokonały prawidłowych ustaleń, błędnie przyjmując, że obiekt ten został wzniesiony po roku 2000, powołując się na inwentaryzację wykonaną na potrzeby postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...], w której to ujęta miała być dobudówka, ale o innych wymiarach, co w ocenie organu II instancji świadczyć miało, że dobudówka objęta niniejszym postępowania miała zostać wzniesiona później. Tymczasem fakt sporządzenia inwentaryzacji w roku 2000 i podanie w niej takich, a nie innych wymiarów, nie świadczy o tym, że przedmiotowa dobudówka nie istniała w tamtym okresie, wręcz przeciwnie potwierdza ten fakt. Co więcej organy obu instancji pominęły istotny dowód jakim jest przedstawiona przez skarżącego mapka z roku 1992, na której przedmiotowa dobudówka jest umiejscowiona zgodnie z jej obecnym kształtem, co oznacza, że datą początkową istnienia dobudówki jest przynajmniej rok 1992. Fakt istnienia dobudówki w latach 90. ubiegłego wieku potwierdza również zdjęcie z budowy realizowanej w 1996 r., na którym fragment istniejącej już dobudówki jest widoczny. Okoliczności te nie były w żaden sposób analizowane. W zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek, lakonicznego choćby, odniesienia się do tych dowodów i nie wynika z jakiego to powodu organy obu instancji nie wzięły ich pod uwagę. W zaskarżonej decyzji znalazła się jedynie wzmianka, że w toku postępowania dowody takie zostały złożone. Bez ustalenia daty samowoli, przeprowadzenie analizy, czy budowa była zgodna z prawem obowiązującym w danym okresie, jest niemożliwe, co przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, albowiem postępowanie w tym zakresie powinno być przeprowadzone praktycznie od nowa. Skarżący podkreślił również, że przedstawił zaświadczenie o zgodności budowli z planem, natomiast wobec fakt nieprawidłowych założeń co do daty powstania obiektu, nie może dyskwalifikować takiego zaświadczenia tylko i wyłącznie z tego względu, że odnosi się ono do zgodności z planem obowiązującym do roku 2003 r. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia [...] skarżący powtórzył argumenty i zarzuty przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.). W pierwszej kolejności należy odnieść się do przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego. Organy oparły się w tym zakresie na dokumentach urzędowych i prywatnych powstałych w toku postępowania administracyjnego, w wyniku którego Starosta decyzją z dnia [...] zezwolił S.K. (właścicielce działki nr [...] w [...]) na użytkowanie obiektu gospodarczej dobudówki do budynku mieszkalnego o funkcji kuchenno-magazynowej, na oświadczeniu A.K. – pełnomocnika M.K., złożonym do protokołu podczas oględzin, w dniu [...], działki nr [...] w [...] i znajdujących się na jej terenie obiektów. Skarżący kwestionując postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji zarzuca nieuwzględnienie przedstawionych przez niego dowodów (k.28), tj. mapki geodezyjnej podziału nieruchomości z 1992 r., na której widać, jego zdaniem, kształty dobudówki, zdjęcia wykonanego w 1996 r. oraz nie przesłuchania osoby, która była podczas oględzin w dniu [...] obecna i która wcześniej pracowała u poprzedniej właścicielki działki (w protokole oględzin brak jakichkolwiek zapisów w tym zakresie). Prawdą jest, że organy w sposób właściwy nie odniosły się do tych zarzutów oraz nie dokonały oceny przydatności tych dowodów w prowadzonym postępowaniu. Jest to bezsprzecznie uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 107 § 3 K.p.a., jednakże, w ocenie sądu, nie mogło ono mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Ranga dokumentów urzędowych oraz sporządzonych przez osoby działające na zlecenie poprzedniego właściciela działki – dokumentacja budowlana powykonawcza budynku gospodarczego - jest oczywiście wyższa niż mapka sporządzona na potrzeby podziału nieruchomości, czy też zdjęcie, z którego, w ocenie sądu, nic konkretnego nie wynika. Zakwestionowanie ustaleń stanowiących podstawę wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu gospodarczej dobudówki winno iść w parze z uchyleniem, w trybie nadzwyczajnym, ww. rozstrzygnięcia. Skoro jednak decyzja ta nie została uchylona w trybie nadzorczym, to funkcjonuje w obrocie prawnym ze wszystkimi konsekwencjami. Z tego powodu nie można przyjąć za trafny poglądu skargi, że zeznania świadka, mapka geodezyjna sporządzona dla zupełnie innych celów, czy zdjęcie mogą dowodzić faktów innych niż te, które wynikają z treści ww. decyzji. W tym stanie rzeczy, sąd uznał przeprowadzone postępowanie dowodowe za wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Fakt istnienia dobudówki przy granicy z działką nr [...] potwierdzają dokumenty sporządzone na potrzeby decyzji z dnia [...] wydanej przez Starostę. Dobudówka, o funkcji gospodarczo-magazynowej, miała wymiary 1,20 m x 2,20 m. Obiekt istniejący obecnie i stanowiący przedmiot niniejszego postępowania ma wymiary 5,5 m x 2,15 m. Z pewnością więc nie są one tożsame, a ani poprzednia właścicielka działki nr [...] w [...], ani skarżący, nie uzyskali pozwolenia na budowę, ani użytkowanie obiektów gospodarczo – magazynowych, w takim kształcie jakim obecnie istnieją. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31, przy czym przez roboty budowlane - należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ww. ustawy). Dodać także należy, że art. 29-31 ustawy Prawo budowlane nie zwalniały inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dobudówki o rozmiarach 5,5 m x 2,15 m, co uzasadnia uznanie jej za wzniesioną w ramach samowoli budowlanej. Obowiązujące prawo regulując samowolę budowlaną przyjmuje dwa sposoby jej popełnienia. Art. 48 ustawy Prawo budowlane stanowi o obiekcie budowlanym lub jego części wybudowanym bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei art. 50 i art. 51 tej ustawy regulują samowole polegające na wykonaniu innych robót niż wskazane w art. 48, a więc w warunkach istniejącego pozwolenia na budowę. Organy prawidłowo zakwalifikowały, że postępowanie naprawcze w niniejszej sprawie winno toczyć się w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2 i 3 art. 48, organ nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Obowiązki nałożone na skarżącego postanowieniem z dnia [...] stanowiły wykonanie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 4 ww. ustawy, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 w oparciu o który, organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Bezsprzecznie skarżący przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością (niepełne) oraz zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności zrealizowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1988 r., obowiązującego do dnia 31 grudnia 2003 r., zamiast zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Niechorze, uchwalonego przez Radę Gminy Rewal uchwałą Nr LXIII/437/10 z dnia 29 września 2010 r.(Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 109, poz. 1963) Tym samym skarżący nie wywiązał się w terminie z nałożonych obowiązków, co stanowiło podstawę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę dobudówki. Dodać należy, że w takiej sytuacji organy nie mogły wydać innego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego na wstępie kryterium legalności sąd uznał, iż skarga nie może być uwzględniona, bowiem podejmując zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.