II SA/Sz 223/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. J. K., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] r. nakazującą I. K. i J. K. doprowadzenie przebudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu wiaty położonej na nieruchomości przy ul. [...] w P. , na terenie działki nr [...], do stanu poprzedniego, tj. dokonanie rozbiórki przegrody ściennej pomiędzy dwoma budynkami usługowymi oraz przywrócenie funkcji wiaty gospodarczej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas trwającego postępowania sądowego, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wypadek, gdyby żądania nie uwzględnił organ, skarżący wniósł o uwzględnienie tego wniosku przez Sąd. Argumentował, że dostosowanie się do decyzji wiąże się ze znacznymi wydatkami, ale przede wszystkim z nieodwracalnymi skutkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Z akt sprawy wynika, że przedmiotowym wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zajął się organ, tak więc Sąd uznał za konieczne rozpoznanie tego wniosku w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Złożony w niniejszej sprawie wniosek co prawda nie został szczegółowo uzasadniony, jednakże należy mieć na uwadze przedmiot skargi, którym jest nakaz rozbiórki. Rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części, niezależnie od wielkości i wartości materialnej, przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Z okoliczności sprawy wynika, że rzecz dotyczy wykonanej przegrody ściennej jednej okrytej przestrzeni wiaty, łączącej ze sobą dwa obiekty budowlane. Przegrodę tę wykonano jako witrynę szklaną osadzoną na konstrukcji z profili aluminiowych. Obecnie zabudowa wykorzystywana jest jako obiekt handlowy, tj. dyskont spożywczo-przemysłowy. Jak ustalono w toku postępowania, była wiata jest wykorzystywana jako pomieszczenie z ekspozycją towarów, natomiast budynek gospodarczy wykorzystywany jest na cele gospodarcze zaplecza prowadzonego sklepu. Wykonanie zaskarżonej decyzji, w razie jej uchylenia w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym, niewątpliwie wiązałoby się z nieodwracalnymi skutkami dokonanej rozbiórki oraz naraziłoby skarżącego na poniesienie szkody w wysokości kosztów poniesionych przy posadowieniu przedmiotowej przegrody wraz z adaptacją pomieszczenia do aktualnych celów. W świetle wynikających z akt okoliczności sprawy, Sąd uznał za zasadne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł jak na wstępie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.