II SA/Sz 224/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska (spr.) Sędzia NSA Henryk Dolecki Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją oddala skargę W dniu [...] T. J. złożyła do Inspektora Nadzoru Budowlanego "wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej komina R. B. w [...]" Po przeprowadzeniu oględzin i postępowania wyjaśniającego Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt. 1 oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016), art. 104 kpa nakazał R. B. wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych (dobudowa na działce nr [...] w [...] do budynku gospodarczego wolnostojącego komina), zakreślając termin wykonania tych czynności do [...]. Odpis decyzji został doręczony R. B., T. J.. Pismem z dnia [...] R. B. poinformowała Inspektora Nadzoru Budowlanego, że wykonała czynności nakazane opisaną wyżej decyzją z dnia [...]. Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 51 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm), art. 104 kpa stwierdził wykonanie przez R. B. czynności nakazanych decyzją z [...]. Odpis decyzji został doręczony R. B. w dniu [...] a T. J. decyzja nie została doręczona. W dniu [...] T. J. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożyła odwołanie od opisanej wyżej decyzji. W odwołaniu skarżąca podnosi, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7,8,9,10 kpa. Skarżąca uważa, że jest stroną w przedmiotowej sprawie, bowiem przedmiotowy komin zadymia jej posesję, na której prowadzi działalność gospodarczą w zakresie pralnictwa wodnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3, art. 105 § 1 kpa, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane umorzył postępowanie odwoławcze. Zdaniem organu przedmiotowy komin swoim usytuowaniem w stosunku do granic działki nie narusza obowiązujących przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i jego obszaru oddziaływania, jako komina obsługującego budynek mieszkalny jednorodzinny, mieści się w granicach przedmiotowej nieruchomości, podobnie jak obszar oddziaływania budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Skoro z punktu widzenia przepisów prawa budowlanego, stronami są inwestor oraz właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu to uznać należy, że interes prawny skarżącej nie został naruszony. Postępowanie odwoławcze należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła T. J., która domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. oraz naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 5 ust. 1 pkt. 9 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Z treści pisma uczestniczki postępowania R. B. wynika, że wnosi o oddalenie skargi i umorzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej jurysdykcji ocenia zgodność z prawem zaskarżonych do niego aktów administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 P. p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa – choć nie wskazanym w treści skargi, ale nie mającym wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stwierdzająca wykonanie obowiązku przez R. B. nałożonego decyzją z dnia [...] tj. wykonanie czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych - dobudowa na działce nr [...] w [...] do budynku gospodarczego wolnostojącego komina, została doręczona R. B. [...]. Skarżącej T. J. decyzji nie doręczono, nie uznając jej za stronę postępowania z takim stanowiskiem organów nie można się zgodzić. Opisana wyżej decyzja, stanowi kontynuację wcześniej wszczętego postępowania na wniosek T. J., zakończonego decyzją organu I instancji z dnia [...] o nałożeniu na R. B. obowiązków T. J. doręczono odpis tej decyzji i była stroną tego postępowania. Dlatego w tej sytuacji skarżąca powinna również uczestniczyć w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stwierdzającą wykonanie nałożonego obowiązku przez R. B.. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa w związku z art. 16 § 1 kpa po upływie 14 dni do wniesienia odwołania przez stronę decyzja staje się ostateczna. W rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia [...] stała się ostateczna, gdyż termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w I instancji liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie (R. B.), która brała udział w postępowaniu. Skoro więc od decyzji I instancji nie zostało wniesione odwołanie i decyzja ta uprawomocniła się wskutek upływu terminu odwoławczego, osoba, która w postępowaniu w I instancji nie brała udziału, a jest stroną nie ma prawa do wniesienia odwołania. Przysługuje jej natomiast prawo do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, jeśli bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W wyroku z 5 grudnia 1997r. I SA 1329/95 (ONSA 1998, Nr 3, poz. 103) NSA przyjął: "Decyzja ostateczna może być wzruszona tylko trybie nadzwyczajnym uregulowanym w rozdziałach 12 i 13 działu II kpa. Stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy była ona już ostateczna, przysługuje wniosek na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. Z wniosku, o którym mówi art. 58 § 1 kpa, może korzystać tylko strona, której organ doręczył decyzję" (komentarz B. Adamiak, J. Borkowski do kodeksu postępowania administracyjnego 7 wydanie z 2005r. str. 581). W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy nie był więc uprawniony do rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji, która stała się ostateczną, wobec czego wydana decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego jest zgodna z prawem. Dlatego zgodnie z art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.