II SA/Sz 225/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 19 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Ż., reprezentowanego przez opiekuna prawnego M. Ż., o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi S. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. Ż., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie skierowania S. Ż., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. S. Ż., reprezentowany przez opiekuna prawnego M. Ż., pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na opisaną wyżej decyzję Kolegium z dnia [...] r. W treści skargi zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, a także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...] r., nie poparty uzasadnieniem. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 225/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zmienił postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 21 marca 2017 r. w ten sposób, że przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych orz ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu tego wynika zatem, że to na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek w nim zawartych, natomiast sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por.: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje zatem, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że wykonanie decyzji organu I instancji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że wniosek o ochronę tymczasową miałby opierać się na tych samych przesłankach co skarga na decyzję ostateczną. Skarżący kwestionuje bowiem zasadność skierowania go przez organ na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazać jednak należy, że przedstawione w treści skargi zarzuty będą dopiero przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, a ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. Kontrola legalności aktu jest bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast wstrzymanie wykonania aktu lub czynności ma charakter tymczasowy i zgodnie z art. 61 § 6 traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W świetle powyższego oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji. Tym samym argumenty podniesione przez skarżącego, nie mogą stanowić postawy do uwzględnienia powyższego wniosku. Dodatkowo wyjaśnić należy, że decyzja organu I instancji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniu nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniu w sytuacji stwierdzenia istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r., poz. 627), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.