II SA/Sz 226/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Paulina Grzegórzek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 4 lutego 2025 r. nr AP-2.7840.209.2024.MJ(2) w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Gryfińskiego z dnia 7 listopada 2024 r. nr 1/XII-AB/2024; II. zasądza od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta Gryfiński, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.; dalej "u.p.b."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a.") wydał w dniu 26 marca 2024 r. decyzję nr 93/2024, w której zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej "inwestor") dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] nr [...] A, składającej się z: wieży typu [...] o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t., z antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi i zasilającymi oraz elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej, zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym B. , gm. G.. W dniu 22 kwietnia 2024 r. (wpływ do organu – 29 kwietnia 2024 r.) M. S. (dalej "skarżący") złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący wskazał, że jest właścicielem działki nr [...] obrębu B. , graniczącej z działką nr [...], na której planowana jest inwestycja. Podał, że nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i w związku z tym bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. W ocenie skarżącego, nieruchomości stanowiące jego własność znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, gdyż realizacja tej inwestycji ograniczy możliwość zabudowy jego nieruchomości. Ponadto nieruchomości te znajdą się w obszarze oddziaływania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny sektorowe i radioliniowe planowanej stacji bazowej. Starosta Gryficki, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2, w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 28 ust. 2 u.p.b. wydał w dniu 1 lipca 2024 r. decyzję nr 1/VI-AB/2024, w której uchylił własną decyzję nr 93/2024 z dnia 26 marca 2024 r. i na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 u.p.b., art. 104, w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora na planowaną inwestycję. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji. Wojewoda Zachodniopomorski wydał w dniu 4 września 2024 r. decyzję nr AP-2.7840.147.2024.MJ(1), w której uchylił decyzję organu I instancji i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji wznowił postępowanie na wniosek strony, wskazując jako podstawę postanowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zakończył postępowanie wydając decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej (na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), z uwagi na okoliczność, iż nie brała w nim udziału strona postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Skoro organ w decyzji z dnia 1 lipca 2024 r. uchylił własną decyzję z dnia 26 marca 2024 r. i jednocześnie zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę, to wydał decyzję odpowiadającą w istocie decyzji dotychczasowej, rozszerzając jedynie krąg stron postępowania. Wydając przedmiotową decyzję naraził się tym samym na zarzut skarżącego o braku podstawowych elementów i uzasadnienia decyzji o pozwoleniu na budowę, skupiając się jedynie na uzasadnieniu rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia stron postępowania. Organ odwoławczy podał też, że w kręgu stron niniejszego postępowania oprócz właściciela działki nr [...] winien znaleźć się również właściciel działki nr [...], gdyż analogicznie jak przy działce nr [...] sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych liczonych w płaszczyźnie poziomej zachodzi w niewielkim zakresie na działkę nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jeżeli organ w wyniku postępowania wznowieniowego stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji pierwotnej wówczas powinien wydać decyzję w oparciu o przepis art. 151 § 2 k.p.a. W przypadku bowiem gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 (wyłączających dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia), organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji niewłaściwie oparł swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania o podstawę wskazaną w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ I instancji będzie musiał rozważyć wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 § 2 k.p.a. Ponadto winien zweryfikować i poprawnie ustalić krąg wszystkich stron postępowania. Organ odwoławczy zauważył, że w wydaniu decyzji brał udział pracownik, który powinien być wyłączony stosownie do art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ I instancji, działając na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. wydał w dniu 7 listopada 2024 r. decyzję nr 1/XII-AB/2024, w której stwierdził, że decyzja Starosty Gryfińskiego nr 93/2024 z dnia 26 marca 2024 r. została wydana z naruszeniem prawa, ale na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 2 k.p.a. nie może być uchylona. Organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że pismem z dnia 24 września 2024 r. powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z dokumentami przed wydaniem decyzji oraz zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. W dniu 1 października 2024 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego zawierające zastrzeżenia do zatwierdzonego projektu budowlanego. Pismem z dnia 3 października 2024 r. organ I instancji poinformował inwestora o zastrzeżeniach skarżącego i wezwał inwestora do ustosunkowania się do tych zastrzeżeń. W dniu 11 października 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora, odpowiadające na zarzuty skarżącego, do którego dołączono załącznik o nazwie "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania". Organ I instancji stwierdził, że nie zachodzi w przypadku tej inwestycji szkodliwe oddziaływanie na działki sąsiednie, które naruszałoby obowiązujące przepisy prawa. Organ I instancji podał, że skarżący nie wskazał naruszenia przepisów prawa. Organ I instancji przytoczył treść art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.b. i podał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, do którego załączył wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach Ż. , Ż. , P. , B. , gminy G. z dnia 28 kwietnia 2023 r., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia 29 grudnia 2011 r. dla przedmiotowej działki nr [...] w obrębie B. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone dla działki objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Spełniono również wymagania określone w art. 33 ust. 2 u.p.b., gdyż inwestor dołączył do wniosku projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany w formie elektronicznej zawierający uzgodnienia i opinie wymagane przepisami szczególnymi - w tym m.in. uzgodnienie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej G. przez Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP. Organ I instancji stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, sprawdzenia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenie potwierdzające wpis projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Organ I instancji podał, że zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 146 k.p.a. organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Organ I instancji wyjaśnił, że w art. 146 k.p.a. ujęto przypadki, w których nie uchyla się decyzji. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje przypadek wskazany w art. 146 § 2 k.p.a., który stanowi że: - nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Organ I instancji wskazał, że choć decyzja z dnia 26 marca 2024 r. naruszyła art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi, że w postępowaniu pominięto skarżącego jako stronę postępowania, to nie może uchylić ww. decyzji, gdyż zaistniała przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji Wojewoda Zachodniopomorski wydał w dniu 4 lutego 2025 r. decyzję nr AP-2.7840.209.2024.MJ(2), w której utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z dnia 7 listopada 2024 r. Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że postępowanie toczy się w trybie wznowienia. Organ przytoczył treść art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 151 k.p.a. i wskazał, że mimo ustalenia, iż skarżący nie brał udziału w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i zagospodarowania terenu to nie zaistniały powody do uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 26 marca 2024 r., gdyż w wyniku wznowienia postepowania zapadłaby decyzja o takiej samej treści. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji wskazał, że decyzja z dnia 26 marca 2024 r. została wydana z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy opisał przedmiotową inwestycję w oparciu o wniosek inwestora i akta sprawy. Wskazał, że skarżący jest właścicielem działki nr [...], graniczącej z działką inwestycyjną od strony zachodniej. Z załączonej do projektu analizy występowania pól elektromagnetycznych wynika, iż zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej wartości dopuszczalnych, w płaszczyźnie poziomej, dla poszczególnych pasm wynosi od 7,1 m do 12,2 m od wieży słupowej. Zaś sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych od środka anten w płaszczyźnie poziomej wynosi 18,8 do 20,6 m i występuje na wysokości minimalnej 46,5 m (w odniesieniu do działki nr [...] nad istniejącym budynkiem gospodarczym). Podstawa wieży zlokalizowana jest w odległości 4,5 m od granicy z działką nr [...]. Z uwagi na powyższe właściciel działki nr [...] został uznany za stronę niniejszego postępowania. Z podobnych względów za stronę uznano właściciela działki nr [...]. Organ odwoławczy podał, że w aktach sprawy znajduje się analiza o nazwie "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania", która stanowi załącznik do zatwierdzonego projektu budowlanego, która została sporządzona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów poi elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). W opracowaniu tym zawarto tabele, w których przedstawiono wykaz, parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten, jak również minimalne i maksymalne wartości pochylenia wiązek (tilty) oraz wyliczenia przedziału odległości w osi głównej wiązki dla każdej z anten. Przeprowadzone wyliczenia, dowodzą, że pola elektroenergetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w wyżej cytowanym rozporządzeniu, a pochodzące od anten sektorowych, występują wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Zatem projektowana stacja nie będzie uciążliwa dla ludzi oraz spełniać będzie wymagania określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowa inwestycja nie powoduje szkodliwego oddziaływania na nieruchomość skarżącego, zapewniony jest jak najlepszy stan środowiska, ponieważ utrzymane są poziomy pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych i nie ma konieczności zmniejszania tych poziomów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że planowana inwestycja nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a co się z tym wiąże, brak jest podstawy prawnej dla dokonywania kwalifikacji pod względem oddziaływania na środowisko tego typu instalacji. Organ odwoławczy podał, że we wskazanym obszarze nie występuje zabudowa przeznaczona na pobyt ludzi (pola elektromagnetyczne o poziomach wyższych od dopuszczalnych wartości, występować będą wyłącznie w przestrzeni niedostępnej dla ludzi). Przedmiotowa inwestycja nie pozbawi też dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Według organu odwoławczego, realizacja przedmiotowej inwestycji nie zakłóci także korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 k.c.). Nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich. Nie będzie emitowała pól elektromagnetycznych, w miejscach dostępnych dla ludności, wyższych niż określone w rozporządzeniu 17 grudnia 2019 r. Organ odwoławczy podał, że teren przedmiotowej inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia 29 grudnia 2011 r. w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego terenów w obrębach: Ż. , Ż. , P. , B. gminy G. - dalej "mpzp" i leży na terenie elementarnym [...] - tereny o przeznaczeniu rolnym z możliwością zalesienia oraz [...]_ - teren komunikacji - droga publiczna klasy lokalnej. W zakresie zaopatrzenia w łączność plan ustala: planowana inwestycja zakłada rozbudowę istniejącej infrastruktury teletechnicznej zgodnie z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 733 ze zm.) do projektowanej inwestycji nie mają zastosowania ograniczenia zawarte w mpzp. Organ odwoławczy podał, że planowana stacja bazowa nie narusza żadnych przepisów z zakresu ochrony środowiska, a jej parametry są tak dobrane, aby spełniała wymogi bezpieczeństwa przez brak występowania ponadnormatywnego oddziaływania PEM w miejscach dostępnych dla ludności. Wskazywanie konkretnego typu, modelu i producenta modułów RRU realizujących w ogólności procesy cyfrowego przetwarzania sygnałów stanowi, zdaniem inwestora tajemnicę przedsiębiorstwa i nie ma żadnych podstaw - prawnych, ani technicznych, który nakładałby na operatorów sieci telefonii komórkowych obowiązek ujawniania tych informacji. Organ odwoławczy zgodził się z inwestorem, że dane, o które wnioskował skarżący nie stanowią koniecznego załącznika do wniosku o pozwolenie na budowę, wskazanego w przepisach u.p.b., nie mają bowiem żadnego znaczenia w procesie inwestycyjnym. Odnośnie zaś zakresów pochyleń wiązek promieniowania, które uwzględnione zostały w analizie środowiskowej "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko" organ odwoławczy podał za inwestorem, że pokrywają się one z zakresami tychże pochyleń, wskazanych w kartach katalogowych poszczególnych modeli anten sektorowych, które są przewidziane do instalacji. Specyfikacja zaś planowanych do użycia anten w różnych zakresach częstotliwości oferuje różne zakresy pochyleń (zarówno minimalnych, jak i maksymalnych). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z 34 ust. 3 pkt 3a u.p.b. wyniki obliczeń statyczno - dynamicznych zawarte są w projekcie technicznym, który nie podlega zatwierdzeniu przez organ wydający pozwolenie na budowę. Organ zatwierdza bowiem projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Ponadto wyniki takich obliczeń mogą być zawarte w projekcie kolizyjnym, który również nie podlega zatwierdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji szczegółowo opisał przebieg postępowania podając podstawy swojego rozstrzygnięcia i uzasadniając stanowisko. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że choć organ I instancji nie zapewnił stronom możliwości zapoznania się z uzupełnioną przez projektanta dokumentacją dowodową przed wydaniem decyzji, niemniej jednak nie można stwierdzić zaniedbania tego obowiązku w ogóle, gdyż zawiadomienie z dnia 24 września 2024 r. zgodnie z art. 10 k.p.a. zostało przez organ do stron wysłane. Co do zasady organ powinien je ponowić i przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże w zamian tego opisał, przytoczył i odniósł się do odpowiedzi projektanta z dnia 11 października 2024 r. w treści swojej decyzji. Niezależnie od powyższego podczas procedowania sprawy przed organem odwoławczym zapewniono stronom wgląd do akt i możliwość zajęcia stanowiska. Żadna ze stron do dnia wydania niniejszej decyzji uwag nie wniosła. Zdaniem organu odwoławczego, przedłożony projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami mpzp i spełnia pozostałe wymogi art. 35 u.p.b. Zasadne było zatem utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy obu instancji. Zarzucił organowi: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonej decyzji wyrażający się w przyjęciu, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie powoduje szkodliwego oddziaływania na należącą do skarżącego nieruchomość, które naruszałoby obowiązujące przepisy prawa a co za tym idzie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; 2. naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 3a u.p.b., przez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu pomimo, iż nie zawiera on wyników obliczeń statyczno-dynamicznych 3. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez rozstrzygnięcie sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego i bez dokonania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny całokształtu zgromadzonych dowodów w szczególności niedokonanie przez organ oceny zarzutów skarżącego, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia pełnomocnika uczestnika postępowania będącego inwestorem, z pominięciem istotnych zarzutów przedstawionych przez skarżącego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 40 § 2 oraz art. 10 k.p.a., przez zaniechanie doręczenia decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 4 lutego 2025 r. pełnomocnikowi skarżącego oraz utrzymanie w mocy decyzji Starosty Gryfińskiego z dnia 7 listopada 2024 r. pomimo zaniechania doręczenia tej decyzji pełnomocnikowi skarżącego, jak również zaniechania doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia z dnia 24 września 2024 r., co skutkowało pozbawieniem skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i ustosunkował się do zarzutów skargi. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy art. 40 § 2 k.p.a. i przesyłania pism z pominięciem pełnomocnika, organ odwoławczy wskazał, że przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania pełnomocnictwo udzielone adwokatowi dotyczyło samego wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Gryfińskiego z dnia 26 marca 2024 r., nr 93/2024 (decyzja wskazana konkretnie w treści pełnomocnictwa). Według organu odwoławczego, pełnomocnik odwołał się co prawda od pierwszego rozstrzygnięcia Starosty, ale w ponownie procedowanej przez organ I instancji sprawie już nie uczestniczył. Stąd, w niniejszym postępowaniu prowadzonym po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, organy obu instancji wysłały swoje rozstrzygnięcia bezpośrednio skarżącemu, gdyż działał on samodzielnie. W przedmiocie naruszenia zapisów art. 10 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że w każdym stadium postępowania zapewniono skarżącemu możliwość zapoznania się z dokumentacją dowodową, w tym również przed wydaniem decyzji. Organ I instancji uczynił to w zawiadomieniu z dnia 24 września 2024 r. Co do zasady, po uzyskaniu odpowiedzi od inwestora (w związku z zarzutami skarżącego) organ ten powinien ponowić zawiadomienie i przed wydaniem decyzji umożliwić stronom ponowne wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże w zamian tego opisał, przytoczył i odniósł się do odpowiedzi projektanta z dnia 11 października 2024 r. w treści swojej decyzji. Niezależnie od powyższego, podczas procedowania sprawy przed organem odwoławczym w związku z zarzutem wynikającym z art. 10 k.p.a. (na który powoływał się w treści odwołania skarżący wskazując, że organ I instancji nie zapewnił mu czynnego udziału w stadium postępowania i nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań), organ odwoławczy mając na uwadze interes strony, wystosował do skarżącemu pismo z dnia 17 grudnia 2024 r. zapewniając mu tą możliwość. Żadna ze stron do dnia wydania decyzji uwag nie wniosła. Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie po przekazaniu do ponownego rozpoznania, jest przed organem odwoławczym prowadzone jako nowe postępowanie, pod nową sygnaturą, zaś skarżący podczas ponownie prowadzonego postępowania występował samodzielnie już bez udziału pełnomocnika, w tym wniósł odwołanie od rozstrzygnięcia Starosty we własnym imieniu, stąd organ odwoławczy kierował korespondencję bezpośrednio do niego. Potwierdzeniem faktu samodzielnego uczestnictwa jest nie tylko brak udziału pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym po ponownym rozstrzygnięciu organu I instancji, ale także złożona w imieniu własnym przez skarżącego skarga do WSA w Szczecinie. Zatem w ocenie organu odwoławczego, nie pozbawiono strony udziału w postępowaniu, bowiem skarżący otrzymał skutecznie zawiadomienia i mógł się z aktami zapoznać. W kontekście analizowanej sprawy, zważywszy, że organ odwoławczy nie pozyskiwał w sprawie nowego materiału dowodowego, a strona miała możliwość i wypowiadała się w sprawie w złożonym przez siebie odwołaniu, naruszenie art. 10 k.p.a. nie miało miejsca. Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowisko w sprawie. Skarżący dodatkowo złoży wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór dotyczy prawidłowości zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut skarżącego związany z naruszeniem przepisów postępowania. Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 61 § 1 k.p.a.). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.). O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.). W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania był kompletny i wywołał skutki prawne w postaci wszczęcia ww. postępowania administracyjnego. Organ I instancji winien zatem po złożeniu wniosku skarżącego zawiadomić o tym pozostałe strony postępowania zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. Następnie po wstępnym zbadaniu wniosku skarżącego, organ I instancji prawidłowo wydał na podstawie art. 149 § 1 i 2 k.p.a. postanowienie z dnia 23 maja 2024 r. o wznowieniu postępowania w sprawie, które winno być doręczone nie tylko pełnomocnikowi skarżącego, ale również pozostałym stronom. Następnie przed wydaniem decyzji organ I instancji winien stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. umożliwić stronom postępowania wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, o czym organ winien zawiadomić stronę lub pełnomocnika, jeżeli strona jest przez niego reprezentowana. Powyższe wynika z zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarżący reprezentowany był przez pełnomocnika, z akt nie wynika, żeby pełnomocnictwo zostało wypowiedziane. Zatem wszystkie czynności procesowe winny być przeprowadzone przez organy administracji przy udziale pełnomocnika skarżącego i temu pełnomocnikowi winna być doręczana przez organy korespondencja, bowiem art. 40 § 2 k.p.a. nie przewiduje żadnych wyjątków od zasady oficjalności doręczeń. Nie można zgodzić się z organem odwoławczym, że w ponownym postępowaniu przed tym samym organem złożone wcześniej pełnomocnictwo nie wywołuje skutków, wręcz przeciwnie. Postępowanie wszczęte na wniosek strony co do zasady kończy się wydaniem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Postępowanie jest jedno, choć obejmuje działania organów administracji podjęte w obu instancjach. W niniejszej sprawie zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji naruszyły art. 40 § 2 k.p.a. Okoliczność, że skarżący samodzielnie sporządzał pisma w toku postępowania w tym odwołanie od decyzji organu I instancji oraz skargę do WSA w Szczecinie nie sanuje naruszenia ww. przepisu przez organy administracyjne obu instancji. Sąd ocenił naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. przez organy jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz możliwość zapewnienia skarżącemu właściwej obrony jego praw. Odnośnie pozostałych zarzutów Sąd uznał, że ustosunkowanie się do nich jest przedwczesne na tym etapie postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c w zw. z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") uchylił decyzje wydane przez organy administracyjne obu instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na rzecz skarżącego zasądzono od organu odwoławczego kwotę 200 zł tytułem poniesionych kosztów postępowania.