II SA/Sz 229/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi I. N. i D. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpoznaniu wniosku I. N. i D. N. z dnia [...] r., uzupełnionego pismem z dnia [...] r., o wznowienie postępowania w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie decyzji tego organu nakazującej rozbiórkę wiaty zlokalizowanej przy ul. [...] w M., wydał w dniu [...] r. na podstawie art. 149 § 3 i § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] , uchylił postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jako wydane z naruszeniem przepisów określonych w rozdziale 12 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji wskazał, iż organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został spełniony i w zależności od dokonanych ustaleń wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (PINB) po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie ww. wniosku o wznowienie postępowania, wydał postanowienie z dnia [...] r.nr [...] , na podstawie art. 149 § 3 i § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. [...] z dnia [...] r., nakazującą I. N. i D. N. rozbiórkę wolnostojącej wiaty o konstrukcji drewnianej o wymiarach 6,00 x 8,50 m, wybudowanej w miejscowości M. , ul. M. , działka nr[...] , bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Na ww. postanowienie zażalenie złożyli I. N. i D. N. . Skarżący nie zgodzili się z "treścią pisma", twierdząc, iż Z. B., który kwestionował zabudowę tarasu nie był stroną w sprawie i działania podjęte przez tę osobę nie miały wpływu na sprawę istnienia tarasu i jego zadaszenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (ZWINB), decyzją z dnia [...] r. nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 149 § 3 i § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w dniu [...] r. wpłynął do organu powiatowego wniosek I. N. i D. N. , uzupełniony pismem z dnia [..] r., o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskodawcy podali, że: "w naszej sprawie okazało się, że urzędnicy Urzędu Gminy bezprawnie pozbawili właścicieli obiektu budowlanego - tarasu, zbudowanego zgodnie z pozwoleniem na budowę. Wykonujący nasze zlecenie - zadaszenia tarasu - architekt, faktyczne wykonał plany zadaszenia, ale zgłosił w PINB K. wiatę, gdyż w fałszywie (...) sporządzonym planie zagospodarowania M. nie było tarasu a pusty plac. PINB wydał też błędną decyzję o czasowej zgodzie na budowę wiaty, czyli budowę obiektu budowlanego - wiaty na obiekcie budowlanym - tarasie. Następnie wydał nakaz rozbiórki wiaty. Wiata nie była planowana, projektowana i zbudowana, jedynie zadaszono taras. (...). Naszą winą było, że nie kontrolowaliśmy pracy urzędników, mieliśmy do nich zaufanie, a skończyło się na kłopotach". Wnioskodawcy wskazali, że jako właściciele posesji nie mieli wiedzy o tym, iż urzędnicy Urzędu Gminy "bezprawnie pozbawiają nas obiektu budowlanego tarasu". W dalszej części uzasadnienia, organ II instancji wskazał, że w toku ponownie rozpatrywanej sprawy organ powiatowy w K. w celu ustalenia, czy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną, oparty został o ustawowe przesłanki do jego wniesienia oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu, pismem z dnia [...] r. wezwał I. N. i D. N. do uzupełnienia wniosku z dnia [...] r., następnie w dniu [...] r. przesłuchał I. N. oraz załączył do akt sprawy oświadczenia D. N. oraz Z. B.. ZWiNB w S. przytoczył w postanowieniu treść przepisów art. 149, art. 145 § 1, art. 147, art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. i stwierdził, że jeśli w świetle twierdzeń, wynikających już z samego wniosku o wznowienie, brak jest ustawowych podstaw do wznowienia postępowania lub wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego na tej podstawie może nastąpić tylko z przyczyn formalnych a nie merytorycznych, tj. gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Merytoryczna ocena przesłanek wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.) może zostać dokonana dopiero na etapie postępowania właściwego, po wznowieniu postępowania. Organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanym przypadku wniosek z dnia [...] r. o wznowienie postępowania wnieśli Izabela N. i D. N. , którzy są stronami postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Zatem przesłanka wymieniona w art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego została spełniona. Ponadto wniosek oparty jest o ustawowe przesłanki, tj. art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 k.p.a., został wniesiony w dniu [...] r. i uzupełniony w dniu [...] r. Okolicznością stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z protokołem z przesłuchania, jest fakt zapoznania się wnioskodawców, w połowie [...] r., z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. , oraz z pismem z dnia [...] r. Urzędu Gminy M. , w którym zostali poinformowani, że linia zabudowy określona w tym planie nie dotyczy tarasów. ZWINB w S. wyjaśnił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy M. uchwałą nr LX/611/14 w dniu 30 października 2014 r., dla obszaru m.in. dz. nr 45/28 obręb M. , opublikowany w dniu 8 grudnia 2014 r. w Dz. Urz. Woj. ego z 2014 r. poz. 4891, który wszedł w życie w dniu 8 stycznia 2015 r., jest dokumentem obowiązującym i ogólnodostępnym, co oznacza, iż od daty jego publikacji wnioskodawcy mieli możliwość zapoznania się z jego treścią. Z tego względu należy stwierdzić, iż podanie o wznowienie postępowania z dnia [...] r., wniesione zostało po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona I. N. oraz D. N. dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wobec powyższego, w ocenie organu II instancji, organ I instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Organ II instancji wyjaśnił również, iż decyzja ta dotyczy nakazu rozbiórki obiektu, jakim jest wiata, a nie taras, na którym została wybudowana wiata. Ponadto, wbrew argumentom skarżących podniesionych w zażaleniu, Z. B., który złożył oświadczenie w toku postępowania wyjaśniającego, nie został uznany za stronę w niniejszej sprawie. Pismem z dnia [...] r. I. i D. N. złożyli skargę na postanowienie ZWINB w S. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. , zarzucając sprzeczność ustaleń dokonanych przez organ z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że wybudowano wolnostojącą wiatę o konstrukcji drewnianej, gdy tymczasem jest to tylko zadaszony, legalnie wybudowany taras. W odpowiedzi na skargę ZWINB w S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiada ono przepisom prawa. Wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. , utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. nakazującą rozbiórkę wolnostojącej wiaty o konstrukcji drewnianej. Stosownie do powyższego wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zauważyć trzeba, że wniesienie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie tego postępowania. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., o wznowieniu postępowania właściwy organ rozstrzyga bowiem w drodze postanowienia, którego wydanie, w myśl art. 149 § 2 k.p.a., stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z tego względu, w razie powoływania się w podaniu o wznowienie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, ustalenia w zakresie, czy ww. przesłanki zachodzą w niniejszej sprawie mogą być dokonywane dopiero we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu postanowieniem, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Podstawą faktyczną wydania w rozpoznawanej sprawie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania było ustalenie, że wniesienie przez skarżących podania o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, oba organy zasadnie przyjęły, że skarżący mieli możliwość dowiedzenia się o okoliczności wznowienia, tj. zapoznać się miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. uchwalonym przez Radę Gminy M. uchwałą nr LX/611/14 w dniu 30 października 2014 r. dla obszaru m.in. dz. nr 45/28 obręb M. , opublikowanym w dniu 8 grudnia 2014 r. w Dz. Urz. Woj. z 2014 r. poz. 4891, który wszedł w życie w dniu 8 stycznia 2015 r., wcześniej niż miesiąc przez złożeniem wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie. Przedmiotowy plan miejscowy jest dokumentem obowiązującym, ogólnodostępnym, co oznacza, iż od daty jego publikacji w dzienniku urzędowym wnioskodawcy mieli możliwość zapoznania się z jego treścią. Z tego względu należy stwierdzić, że złożenie w dniu [...] r. opisanego powyżej wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Ustalenie w warunkach niniejszej sprawy, że termin ten przekroczono znacznie powyżej miesiąca, uzasadniało wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Nawiązując z kolei do dokonanych na wstępie rozważań, dotyczących zakresu kontroli legalności zaskarżonego aktu, powtórzyć należy, że Sąd nie był władny rozpatrywać merytorycznych kwestii podnoszonych przez skarżącego, a związanych z tym, czy przedmiot rozbiórki stanowi wolnostojąca wiata o konstrukcji drewnianej, czy zadaszony taras. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszym postępowaniu organy nie dopuściły się takich uchybień, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi przez uchylenie postanowień obu instancji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. , na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.