II SA/Sz 231/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] – wobec śmierci odwołującego się A. J. - umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztów zakupionych leków. Z akt sprawy wynika, że A. J. zmarł w dniu [...] r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. J. - brat A. J., który był pełnomocnikiem brata w postępowaniu administracyjnym. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd oddalił skargę wniesioną przez S. J. uznając między innymi, że S. J. nie posiada interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., w zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzji, która nie odnosi się do jego praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego. Jednocześnie Sąd wskazał, że oczywistym jest, iż S. J. posiada interes faktyczny we wniesieniu skargi i dążeniu do otrzymania zwrotu kosztów poniesionych na leki dla zmarłego brata, jednakże interes faktyczny nie może być podstawą wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W dniu [...] r. S. J. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy – ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej od wyżej wskazanego wyroku Sądu, uzupełniony następnie formularzem PPF z dnia [...] r. oraz pismem procesowym złożonym w dniu [...] r. Z treści formularza PPF wynika, że S. J. wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skarżącemu oraz organowi, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 P.p.s.a). Ponadto, ustawa przyznaje przymiot strony także innym uczestnikom postępowania, tj. osobom, które nie wniosły skargi, ale brały udział w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego, a także określonym w przepisach osobom i organizacjom społecznym, dopuszczonym do udziału w postępowaniu przez Sąd (art. 33 P.p.s.a.) W rozpatrywanej sprawie S. J. nie był stroną, ani uczestnikiem na prawach strony w postępowaniu administracyjnym o przyznanie pomocy finansowej A. J. S. J. występował jedynie jako pełnomocnik A. J.. Pełnomocnictwo to wygasło z mocy prawa z chwilą śmierci A. J. (art. 43 P.p.s.a.) w dniu [...] r. Wskazać również należy, że pełnomocnik strony nie ma uprawnienia do zgłaszania we własnym imieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż nie jest stroną postępowania, lecz występuje w imieniu i na rzecz strony. Ponadto w sytuacji, gdy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle osobistych, to prawa te ( i obowiązki) nie przechodzą na następców prawnych (spadkobierców), a ewentualni następcy prawni (np. członkowie rodziny będący spadkobiercami) nie wstępują do udziału w postępowaniu sądowym w miejsce zmarłej strony. Z tych względów, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. Sąd oddalił wniosek S. J. o przyznanie prawa pomocy.