II SA/Sz 232/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółka A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego decyzję Wojewody z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...] ustalającą odszkodowanie w łącznej wysokości [...] zł w związku z decyzją Starosty z dnia [...] ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb, stanowiącej współwłasność T. R., E. W., J.W., M. W. poprzez zezwolenie na złożenie i przeprowadzenie na części tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej dla inwestycji polegającej na przebudowie linii elektroenergetycznej 110 kV relacji. Jednocześnie w skardze spółka zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody z dnia [...] r. oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty z dnia [...] ustalającej wysokość odszkodowania w wysokości [...] zł. Zdaniem skarżącej, wykonanie powyższych sprzecznych z prawem decyzji wiązać się będzie z trudnymi do odwrócenia skutkami. Biorąc pod uwagę wskazane błędy przy określaniu przez rzeczoznawcę wysokości odszkodowania w operacie szacunkowym, ww. decyzje prawdopodobnie zostaną uchylone. Wypłata odszkodowania w wysokości wskazanej w przedmiotowych decyzjach, w przypadku ich uchylenia i ustalenia odszkodowania w mniejszej wysokości, wiązać się będzie z obowiązkiem zwrotu przez właściciela nieruchomości wypłaconego odszkodowania. W przypadku braku dobrowolnego zwrotu kwoty odszkodowania będzie zmuszona do podjęcia właściwych kroków na drodze prawnej co może być długotrwałą procedurą i będzie się wiązać z dodatkowymi kosztami oraz nie gwarantuje odzyskania należnych kwot. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Przedmiotem rozpoznawanego wniosku skarżącej jest decyzja wydana na podstawie art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) ustalająca odszkodowanie z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i zobowiązująca skarżącą do jego zapłaty. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie natomiast do art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Zdaniem Sądu, powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku o wstrzymanie, złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. Tak więc nawet gdy wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany do sądu, posiada pewne mankamenty, na przykład niewystarczające wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami, niedopuszczalna jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1041/13, LEX nr 1436996). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Podstawę prawną decyzji wydanych w tej sprawie stanowiły bowiem przepisy, które mieszczą się w dziale III tej ustawy i nie są przepisami stanowiącymi wyjątek, w myśl art. 9 tejże ustawy. Oznacza to, że organ administracyjny - w celu ochrony tymczasowej na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami - powinien z urzędu wstrzymać wykonanie decyzji Wojewody, czego jednakże nie uczynił. Dlatego też Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.