II SA/Sz 236/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi H. i E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 61 Kpa – wszczęło z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] wydanej w dniu [...] r. na wniosek H. i E. B. w przedmiocie zmiany decyzji Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie konstrukcji dachu płaskiego na dach wysoki wielopłaszczyznowy /bez wykonania ścianki kolankowej/ na budynku mieszkalnym oraz zabudowie tarasu oraz decyzji Nr [...] wydanej w dniu [...] r. zmieniającej wyżej wymienioną decyzję z dnia [...] r. Kolegium w uzasadnieniu postanowienia wskazało, że w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] decyzji o pozwoleniu na budowę i powstałymi wątpliwościami, zgłoszonymi przez Wojewodę [...], co do zgodności powyższych decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, postanowiono wszcząć z urzędu postępowanie celem zbadania czy przedmiotowe decyzje dotknięte są wadą powodującą ich nieważność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 /zdanie drugie/ Kpa. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., [...], na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, art. 46a pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ po rozpatrzeniu z urzędu sprawy zgodności z prawem decyzji Nr [...] wydanej w dniu [...] r. przez Burmistrza Miasta [...] zmieniającej decyzję Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki Nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] – stwierdziło nieważność przedmiotowej decyzji Burmistrza Miasta [...]. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że Burmistrz Miasta [...] na wniosek H.i E. B. decyzją z dnia [...] r. zmienił swoją decyzją z dnia [...] r, w ten sposób, że ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie konstrukcji dachu płaskiego na dach wielopłaszczyznowy /bez wykonania ścianki kolankowej/ na budynku mieszkalnym oraz na zabudowie tarasu. Zmiana decyzji polegała na zmianie sposobu zagospodarowania działki czyli na zmianie zakresu planowanych prac poprzez wykreślenie zapisu o niewykonaniu ścianki kolankowej oraz na dodanie nowego zamierzenia w postaci nadbudowy klatki schodowej. Przedmiotowa decyzja została wydana w czasie gdy dla obszaru objętego wnioskiem H. i E. B. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta D. uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. /Dz.Urz.Woj. [...] Nr 321, poz. 176 ze zm ./. Kolegium wskazało, że analiza ustaleń tego planu wykazała, iż grunty wskazane przez inwestorów w obowiązującym na dzień rozstrzygnięcia, miejscowym planie położone są na obszarze oznaczonym symbolem [...] i stanowią teren zrealizowanego praktycznie w całości budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem tylko wzdłuż ul. [...] na terenie [...] budownictwa mieszkalno-usługowego. Plan ten, stanowiący prawo miejscowe, zawiera również zapis, zgodnie z którym na przedmiotowym terenie niewskazana jest rozbudowa istniejących budynków ze względu na gęstość zabudowy. W ocenie Kolegium, treść przytoczonych postanowień planu pozwala na stwierdzenie, że zmieniony przedmiotową decyzją zakres przedsięwzięcia, polegający na wykonaniu ścianki kolankowej na istniejącym budynku i nadbudowie klatki schodowej, co jest równoznaczne z jego rozbudową, pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż plan ten nie dopuszcza dalszej rozbudowy istniejących budynków. Kolegium podkreśliło, że kwestia zgodności projektu zagospodarowania działki z ustaleniami miejscowego planu była powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę w zakresie zmiany konstrukcji dachu płaskiego na dach wielospadowy z użytkowym poddaszem mieszkalnym, nadbudową klatki schodowej i zabudową tarasów w budynku mieszkalnych przy ul. [...] w [...] /wyrok WSA z dnia 26 maja 2004r,, sygn. akt SA/Sz 1303/02/. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że wydanie przedmiotowej decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. H. i E. B. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] została wydana na podstawie błędnej interpretacji przepisów. Przedmiotowa decyzja Burmistrza orzeka o nadbudowie a nie o rozbudowie budynku mieszkalnego, zatem nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podnieśli też, że w czasie realizacji ich inwestycji jak i w okresie późniejszym wielu mieszkańców osiedla w [...] realizowało nie tylko nadbudowy, ale i rozbudowy budynków. Zgodnie z zapisem do planu miejscowego – "ze względu na gęstość zabudowy generalnie niewskazane jest dopuszczenie rozbudowy istniejących budynków lub budowy obiektów dodatkowych". Stosownie do ustawy Prawo budowlane rozbudowa nie jest tożsama z nadbudową budynku. Skarżący wyjaśnili, że w dniu [...] r. zakończyli budowę i zgłosili zamiar przystąpienia do użytkowania, o czym zawiadomili Starostę, który w piśmie z dnia [...] r. nie sprzeciwiał się użytkowaniu. W dniu [...] r. skarżący uzupełnili wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując dowody w postaci imiennej listy inwestorów, na okoliczność twierdzenia skarżących, że na ulicy [...] dokonano szereg nadbudów domów jednorodzinnych, mimo że działki, odpowiadają wielkości działce skarżących, nawet są od niej mniejsze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku H. i E. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymało w mocy decyzją własną z dnia [...] r. Nr [...]. Kolegium, jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, analizując ponownie sprawę stwierdziło, że w ustaleniach obowiązującego – w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] /uchwała Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] r. – Dz.Urz. Woj. [...] Nr 21, poz. 176 ze zm./ obszar, na którym położona działka objęta wnioskiem, oznaczony symbolem B.10.MN jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Plan ten zawiera również zapis, zgodnie z którym nie jest wskazana na tym terenie dalsza rozbudowa istniejących budynków z uwagi na gęstość zabudowy. Kolegium uznało za bezsporne, że działka o Nr [...] położona jest w granicach obszaru, na którym dalsza rozbudowa istniejących budynków nie jest wskazana. Dlatego w pełni podzieliło rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie zawarte w kwestionowanej decyzji, że zmieniony decyzją Burmistrza Miasta [...] zakres planowanej inwestycji, narusza ustalenia gminnego przepisu planistycznego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co daje podstawę do uznania decyzji tego organu za nieważną w oparciu o art. 46a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ponadto podniósł, że w pojęciu nadbudowa mieści się również rozbudowa obiektu zwiększająca jego wysokość bez zmiany powierzchni zabudowy, a zatem wykonanie ścianki kolankowej na istniejącym budynku oraz nadbudowę klatki schodowej uznać należy za rozbudowę, która nie jest dopuszczalna ustaleniami planu. Odnosząc się do listy inwestorów, którym ustalono warunki zabudowy na nadbudowę domów jednorodzinnych położonych przy ul. [...], SKO stwierdziło, że tylko w jednym przypadku decyzje ustalające warunki zabudowy były przedmiotem postępowania odwoławczego. Dotyczyły one zagospodarowania działki położonej przy ul. [...] poprzez zmianę konstrukcji dachu płaskiego na wielopłaszczyznowy oraz budowy budynku gospodarczego z pomieszczeniem garażowym. Pozostałe decyzje nie były badane przez Kolegium. Kolegium podkreśliło też, że w aktualnym stanie prawnym , wobec utraty mocy obowiązującej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ustalenie warunków zabudowy odbywa się na zmienionych zasadach, a zatem obecnie wydane decyzje, mają inne podstawy prawne i nie mogą stanowić uzasadnienia dla legalizowania naruszeń ustaleń miejscowego planu. Odnosząc się do okoliczności zrealizowania w [...] r. inwestycji objętej decyzją Burmistrza Miasta [...] o pozwoleniu na budowę, Kolegium uznało, że ta okoliczność nie może być uwzględniona, gdyż decyzja Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy to pozwolenie, została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] r. /sygn. akt [...] / z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. H.i E. małżonkowie B. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], w której zarzucili: 1/ naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa przez to, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym /ponowne rozpoznanie sprawy/, w skład Kolegium wchodziła osoba , która była członkiem Kolegium wydającym zaskarżoną decyzję. 2/ naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez błędną jego interpretację, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r, oraz decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r., które to decyzje zmieniały /uzupełniały/ decyzję tego organu z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. Wszystkie decyzje dotyczyły rozbudowy budynku już istniejącego. W ocenie Kolegium istniało podejrzenie, że powyższe decyzje zostały wydane "z rażącym naruszeniem prawa" tj. iż zachodzi okoliczność, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Następnie Kolegium powołując się na przepis art. 157 § 1 Kpa oraz art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, w dniu [...] r. wydało dwie decyzje: Nr [...] stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. oraz [...] stwierdzając nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. W podstawie prawnej decyzji Kolegium powołało się na przepis art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, a z treści uzasadnienia wynika, że faktycznie organ ten uznał, iż w rozpatrywanych sprawach doszło do rażącego naruszenia prawa, tak więc podstawą prawną tych decyzji jest przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa /chociaż w skardze powołano przepis art. 165 § 1 pkt 2 Kpa, co jednak Sąd potraktował jako oczywistą omyłkę pisarską/ W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący wskazali, że w składzie Kolegium ponownie rozpatrującego sprawę, brała udział osoba, która podlega wyłączeniu z mocy prawa, doszło zatem do naruszenia przepisów Kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto skarżący zarzucili, że z pisemnych motywów zaskarżonej decyzji wynika, że organ ten nie może się zdecydować co jest podstawą rozstrzygnięcia: pkt 7 czy też pkt 2 art. 156 § 1 Kpa. W ocenie skarżących, nie zachodzi przypadek z art. 156 § 1 pkt 7 kpa, gdyż rygor nieważności trzeba by wskazać, który przepis prawa powszechnie obowiązujący został naruszony oraz, że ustawa naruszenie tego prawa łączy z nieważnością decyzji z mocy prawa. Rzekoma niezgodność decyzji o warunkach zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie rodzi nieważności z mocy prawa, choć może być ten fakt podstawą do stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa. Zdaniem skarżących, Kolegium błędnie interpretuje pojęcie decyzji wydanej "z rażącym naruszeniem prawa". Nie każde naruszenie prawa jest rażące, zaś pojęcie to należy interpretować ścieśniająco. Z treści obowiązującego w dacie wydania decyzji planu zagospodarowania wynika jednoznacznie, że przedmiotowy teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Plan ten w szczególności nie zabrania rozbudowy istniejących budynków, lecz jedynie wskazuje, że taka dalsza rozbudowa nie jest wskazana. Czym innym jest brak wskazań do rozbudowy, a czym innym zakaz. Brak wskazań do rozbudowy należy rozumieć jako wskazówkę dla podejmującego decyzję, lecz nie oznacza ustanowienia zakazu. Jeśli zatem przedmiotowe decyzje o warunkach rozbudowy domu skarżących są niesłuszne, bowiem zwiększają /być może niepotrzebnie/ gęstość zabudowy, to nie oznacza, że przez to stanowiły naruszenie prawa i to rażące. Ponadto skarżący wskazali, że sama zasada rozbudowy domu określona w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie jest przecież podważana. Podważane zostały jedynie decyzje zamieniające decyzję pierwotną. Nie można więc zgodzić się z poglądem, że co do zasady decyzja określająca warunki zabudowy i zagospodarowania jest zgodna z prawem, zaś korekta takiej decyzji już rażąco narusza prawo. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.dalej P.p.s.a.l, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 Kpa w związku z art. 127 § 3 Kpa jest chybiony. Z treści uzasadnienia skargi wynika, że naruszenie to skarżący wywodzą z faktu, iż jeden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który orzekał w składzie Kolegium w dniu [...] r., brał udział w wydaniu decyzji ostatecznej w dniu [...] r. Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołali się na wyrok NSA z dnia 27 listopada 2001r. I SA 1011/00. Zauważyć należy, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma jednolitego poglądu w kwestii zastosowania art. 25 § 1 pkt 5 Kpa w podnoszonej skargą kwestii. Skład Sądu w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1999r., w sprawie II SA 699/99 - /LEX nr 46260/, że "podpisanie decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, która podpisała decyzję w pierwszej instancji, nie stanowi naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, gdyż postępowanie w trybie art. 127 § 3 Kpa nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie dwóch organów niższej i wyższej instancji". W ocenie sądu również drugi ze stawianych zarzutów skargi jest chybiony. Zarzucane naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa skarżący wywodzą z istniejącej, w ich przekonaniu, sprzeczności pomiędzy podstawą prawną postanowienia z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania w przedmiocie nieważności decyzji a podstawą prawną decyzji z dnia [...] r. stwierdzającej nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ostateczna z dnia [...] r., a zatem tak rozumiany zarzut skargi rozpatrzony być musi w kontekście podstawy prawnej decyzji wydanej w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a więc decyzji wydanej w dniu [...] r. Jak wynika z akt sprawy, w postanowieniu z dnia [...] r. jako podstawę prawną wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wskazano przepis art. 157 § 2 Kpa w związku z art. 61 kpa. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium zawarło stwierdzenie "Kolegium postanowiło wszcząć z urzędu postępowanie celem zbadania czy przedmiotowe decyzje dotknięte są wadą powodującą ich nieważność, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 zdanie drugie kpa /decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa/". Wyjaśnić trzeba, że Kodeks postępowania administracyjnego , nie wymaga wydania postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, niezbędne jest natomiast zawiadomienie stron o wszczęciu takiego postępowania. Nie istnieje też obowiązek wydawania jakiegokolwiek aktu w przypadku zmiany kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji . Innymi słowy rzecz ujmując, jeśli właściwy organ wydał postanowienie o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie stwierdzenia nieważności, zaś w toku prowadzonego postępowania dojdzie do wniosku , że zaistniała inna niż wskazana w tym postanowieniu podstawa prawna stwierdzenia nieważności decyzji, to nie musi wydawać kolejnego postanowienia, gdyż o tym jaka to jest podstawa prawna decyzji o stwierdzeniu nieważności, organ wypowiada się w decyzji . Zarzuty skargi odnoszące się do wewnętrznej sprzeczności decyzji Kolegium z dnia [...] r., w której to decyzji organ istotnie powołał się w uzasadnieniu raz na okoliczności z art. 156 § 1 pkt 7 Kpa, a w innym miejscu na art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi, bowiem dotyczą one decyzji nieostatecznej. Kolegium przy ponownym rozpatrzeniu sprawy jednoznacznie wskazało, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r., stanowi przepis art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Oparcie zaskarżonej decyzji na tej podstawie prawnej znajduje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Zaprezentowane w uzasadnieniu skargi stanowisko, że w sprawie nie wystąpiła podstawa prawna stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 7 kpa jest całkowicie bezpodstawne. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania przez Burmistrza Miasta [...] decyzji z dnia [...] r., przepisem art. 46a ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ - decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku, gdy taka decyzja stanie się decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, jej wyeliminowanie z obrotu prawnego następuje w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a podstawę stwierdzenia nieważności stanowi art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wbrew wywodom skargi, Kolegium prawidłowo ustaliło, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zmiany decyzji własnej z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zmiana konstrukcji dachu, została wydana sprzecznie z wówczas obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] /Dz.Urz. Woj. Koszal. Nr 21 poz. 176 ze zm./. Nieruchomość skarżących - działka nr [...] obr. [...] w [...] znajdowała się na obszarze oznaczonym w powyższym planie symbolem B.10.MN, dla którego to obszaru plan zawierał następujące ustalenia szczegółowe: "Tereny zrealizowanego praktycznie w całości osiedla budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem tylko wzdłuż ul. [...] na terenach B.9.MN budownictwa mieszkaniowo-usługowego; ze względu na wielkość działek niemożliwe jest przekwalifikowanie tych terenów tj. generalna zmiana ich przeznaczenia na budownictwo pensjonatowe, bądź mieszkalno-usługowe, mimo szeregu wniosków w tym zakresie. Równocześnie istnieje potrzeba uporządkowania szeregu spraw związanych z formalnymi lub bezprawnymi działaniami budowlanymi, polegającymi na rozbudowie istniejących obiektów lub budowie budynków gospodarczych, nie przewidzianych w planie szczegółowym osiedli. Ewentualne korekty ustaleń szczegółowych, wymagają dokładnego przeanalizowania w zakresie możliwości zachowania obowiązujących i niezbędnych warunków technicznych, architektonicznych, sanitarnych, zapewnienia nieuciążliwości, analizy wpływu na ochronę środowiska i nośność systemów infrastruktury technicznej. Ze wzglądu na gęstość zabudowy generalnie niewskazane jest dopuszczenie rozbudowy istniejących budynków lub budowy obiektów dodatkowych. Ewentualna realizacja drobnych usług i budynków gospodarczych, może być dopuszczona tylko w sporadycznych, wyjątkowo uzasadnionych przypadkach, w każdoczesnym rozpatrzeniu sprawy indywidualnie w zależności od wielkości i położenia działki, uwzględniając w analizie wszystkie wymienione wcześniej uwarunkowania. Dopuszczany tryb dotyczy w szczególności postępowań związanych z ewentualną legalizacją zrealizowanych już obiektów". Zdaniem Sądu, powyższych zapisów planu, nie można interpretować w sposób forsowany skargą. Interpretowane postanowienie planu składa się z dwóch norm: pierwsza zawiera się w zdaniu o treści "ze względu na gęstość zabudowy generalnie niewskazanie jest dopuszczenie rozbudowy istniejących budynków lub budowy obiektów dodatkowych". Druga zaś norma w brzmieniu: ewentualna realizacja drobnych usług i budynków gospodarczych może być dopuszczona tylko w sporadycznym wyjątkowo uzasadnionych przypadkach, w każdoczesnym rozpatrzeniu sprawy indywidualnie w zależności od wielkości i położenia działki, uwzględniając w analizie wszystkie wymienione wcześniej uwarunkowania, stanowi jednocześnie dopełnienie normy pierwszej, a zarazem przewiduje od niej wyjątek. Wprawdzie plan nie zawiera słownika wyrażeń w nim użytych, to jednak użyte w normie pierwszej określenie "generalnie niewskazane jest nie może być interpretowane w oderwaniu od normy drugiej, ponieważ dopiero przy jej uwzględnieniu sens tego określenia staje się oczywisty. Istotą wykładanego przepisu jest zatem zakaz rozbudowy istniejących budynków lub budowy obiektów dodatkowych. A jako wyjątek od tego zakazu dopuszczona została realizacja drobnych usług i budynków gospodarczych, ale tylko w sporadycznych, wyjątkowo uzasadnionych przypadkach, w każdoczesnym rozpatrzeniu sprawy indywidualnie, w zależności od wielkości i położenia działki, uwzględniając w analizie wszystkie wymienione wyżej uwarunkowania. Wbrew wywodom skarżących takiej właśnie wykładni planu dokonało Kolegium. Zmiana konstrukcji dachu z płaskiego na wielopłaszczyznowym przy jednoczesnym wybudowaniu ścianki kolankowej, wykonanie poddasza użytkowego na cele mieszkalne oraz nadbudowa klatki schodowej, stanowi w istocie rozbudowę budynku na cele mieszkalne i nie mieści się w przewidywanym powyższym planem wyjątku, nie wiąże się bowiem z realizacją drobnych usług i budynków gospodarczych, a w konsekwencji taka inwestycja była sprzeczna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu nie są trafne wywody skargi odwołujące się do przeciwstawiania sobie definicji rozbudowy i nadbudowy. Oba te pojęcia mieszczą się w pojęciu budowy, a nadbudowa mieści się w pojęciu rozbudowy. Reasumując, z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm./ Sąd orzekł o oddaleniu skargi.